Rozijnenbreintjes

Published on 25 August 2022 at 05:40

Dit word een beetje een vervolg op de vorige blog. Zomaar omdat ik er zin in had en helaas op hele korte tijd alweer voldoende stof tot schrijven heb verzameld, om een hele (lange) blog aan te wijden. Dat worden weer nachtelijke uurtjes vandaag, maar dat zijn we gewend, en zoals je kon lezen, is dat ook de voorkeur uiteindelijk. 

Bekrompenheid en masse. Hebben jullie dat ook door? Ik heb er al naar verwezen in mijn blogs Conditionering 1 en 2, maar net zoals vroeger technologie ineens heel snel in the uprising kwam, is er nu een stroomversnelling gaande in bekrompenheid. Of een stroomversnelling is eigenlijk niet het juiste woord... Laat ik het zo stellen: de assertiviteit van de bekrompen geesten, is omgeslagen naar agressiviteit, om die bekrompenheid over te dragen naar de geesten die niet zo bekrompen zijn. 

 

Bekrompenheid is er altijd al geweest, maar door omstandigheden in de gehele wereld, zijn bepaalde verhoudingen op scherp gesteld. Gevolg daarvan is dat veel mensen in hun piepzakje zijn gekropen en daardoor nog strakker zijn gaan vasthouden aan hun aloude conditioneringen. En een kleiner vakje is makkelijker te overzien, dus kleinah is betah. Dus sneller stijgende agressiviteit in het verkondigen van die narrowmindedness. 

 

Wat wil nou het geval.. Mijn nieuwe baan is mijn nieuwe baan al niet meer. Yup, de baan die ik zo hoog op nummer 1 op het lijstje had staan. Zo serieus nam dat ik erin investeerde kwa kledij, schoenen, fysieke oefening van tevoren, echt de hele mikmak aan voorbereidingen.... Werkgewijs: TOP. Echt hoor. Nou ja, op het met je blote handen onkruid wieden tussen rozenstruikjes die kort op elkaar gepakt staan na dan. Maar geef me handschoenen, en prima hoor. Ik vind mijn plekkie wel prima zo tussen de potjes, muziekje erbij. De geuren van de planten waar je instaat (goh, de heavenly blue die rook heerlijk), de aarde waar je in wroet. De zon op je rug. De wind die je opfrist. Ik kan het daar wel prima in vinden. Buiten werken heeft altijd veel charmes. Of dat nou als postbezorger of als onkruid wieder is: ik beschouw het altijd als een geluk. 

 

Het lag dan ook niet aan het werk, maar aan de bekrompen mentaliteit van het bedrijf. En nee, voor de sensatiekwallen onder ons: ik ga niet zeggen welk bedrijf, noch ga ik enige namen verder benoemen. Koop maar een Blik bij de Bruna ofzo. Ik ga enkel het voor mij meest bekrompen moment uit de hele riedel benoemen. Iedereen die me kent, of die me leest, heeft zo ondertussen wel door, dan ik GRUWEL van mensen die wel zó los staan van de natuur, dat ze voor een LUXEprobleem, een hele bomenlaan omkappen. Luxe en spekken van de consumptiemaatschappij, waaronder: het bedrijf waar ik voor werkte. Maar dat terzijde. De een zijn dood is de ander zijn brood, ook te lezen in deze blog

 

Maar ik ben dus zo een persoon die erg van de natuur houd, je kan me vaker buiten op de fiets vinden, of dingen fotograferend in een bos, perk, park, sloot, boom, anywhere (kan je op de andere site vinden), dan binnen in huis denk ik zo een beetje. Ik heb overigens gisteren de 5000 kilometer aangetikt met mijn fiets, yaay!!! Mijlpaaltje, ohyeah, ohyeah, happy dance!! 

 

Terug naar het onderwerp. Een hele tijd geleden zag ik op een foto van een vriendin, een van haar volwassen kinderen, overal op blote voeten. Dus direct als ik ben, vroeg ik haar natuurlijk: "waarom loopt jou kind overal op blote voeten als ik vragen mag?". Ja, ik ben zo een persoon die graag het waarom weet, voordat ie zegt "eh wat raar!". Ik kan altijd nog zeggen dat ik het raar vind, als ik het volledige verhaal gehoord heb namelijk. Dus mijn vriendin legt uit waarom haar kind ervoor kiest om op blote voeten door het leven te gaan. Ik luister naar het verhaal, en stel nog aanvullende vragen. 

 

Waar ik al enthousiast werd van een volwassene te zien, die doodleuk op blote pootjes lekker overal heen stiefelde, werd ik nog enthousiaster van de beweegredenen van het waarom dat deze meneer op blote pootjes overal rondbanjerde. Die beweegreden houd ik omwille van de privacy bij deze meneer, maar ik was dusdanig enthousiast, dat ik jullie de mijne die erbovenop kwamen wél ga delen. Dat moest ook wel, anders slaat deze blog uiteindelijk nergens op, en ben ik maar een halve trui aan het breien. 

 

Ik zag verbinding. Met jezelf. Maar ook met de natuur. Hoe kan je je meer verdiepen in de natuur? Door hem te voelen. Te ervaren. Dus wat is dan buiten erin zwemmen, wandelen, staan etc., nog een prachtige en eigenlijk voor de hand liggende manier? Door op blote pootjes overal te lopen. Te ervaren hoe de natuur onder je voeten voelt. Sta er maar eens bij stil. Alleen de mensen lopen op schoenen. En dan zijn er ook nog genoeg mensen die het niet doen. Maar toch is het raar. Van alle wezens die op de aarde lopen en rondwaren is er dus maar ... 20 procent ofzo, dat schoeisel draagt. 

 

Als je je hond schoenen aan wilt doen, word je voor gek verklaard. En heb je je hond al een zien lopen, ALS je hem al schoentjes aankrijgt????? Nee?? YouTube er maar eens op. Waarom denk je dat dat beestje zo gaat lopen? Omdat ie alle contact kwijt is, met wat ie normaal hoort te voelen. En die zin is een hele belangrijke zin. Over honden gesproken en nu met het toevallig warme weer: jullie hondeneigenaren voelen UITSTEKEND met jullie schoenzolen hoe HEET de straat is voor jullie viervoeters, toch????? Probeer het de volgende keer even op je blote poten uit. Wedden dat jij voortaan 2 keer nadenkt, voor je het hitte alarm weer eens aan je laars lapt? Pun intended. 

 

Kern is dus: verbinding en voeling met de NATUUR. Nou was het bedrijf waar ik voor ging werken en dat zo hoog aangeschreven stond een natuurbedrijf. Je zou dus denken: mooi die weten heel goed hoe heilzaam, gelukzalig, ontspannend en weldadig de natuur kan zijn. Zélfs tijdens het werken. Die weten dat de natuur de oorsprong is, de bron is en het leven is en voorziet. Van alles, inclusief van onszelf. Immers: geen natuur meer, dan zijn wij als mens ook kassiewijlen hoor, maak je geen illusies. 

 

Ik aan het wieden gezet. Hier ne keer peuteren, daar ne keer keuteren.... En ik durfde mijn stoute schoenen aan te trekken. Ik had ze al aan, met stalen neuzen, zoals de voorschriften van het werk het vroegen. Dus waar ik anders dag in dag uit, winkel in winkel uit, fiets op fiets af, bus in bus uit, op blote voeten door het leven ga, honoreerde ik hun wensen door netjes op het werk te verschijnen in de vereiste veiligheidsklasse van werkschoenen. Er werd namelijk ook met golfkarretjes en heftrucks rondgetoeterd, dus enig risico bestond er inderdaad. En ja, ik hou graag alle tien mijn tv worstjes heel uiteindelijk. En nee ik tel ze niet elke avond alle tien liefkozend na, sorry. Ik doop ze ook niet in mosterd om er vervolgens aan te likken, ik heb geen voetfetisj.

 

Dus... ik vroeg, gezien de werkplek waar ik stond, en gezien ik er dus een hele dag nog zou staan, of ik er misschien op blote voeten mocht werken. Dat was een rare vraag, dat had ik wel verwacht. Maar: nee heb je, ja kan je krijgen. En ik werkte in een natuurbedrijf, waar ik dacht dat ze de verbinding tussen mens en natuur begrepen en onderhielden. Het antwoord was een nee. Geen probleem, ik heb netjes mijn werkschoenen aangehouden en verder gewerkt. NETJES MIJN WERKSCHOENEN AANGEHOUDEN EN VERDER GEWERKT.

 

Ja ik zet het even extra in de verf, want blijkbaar was deze vraag van mij wel een dusdanig probleem, dat deze een onderdeel uitmaakte als argument van mijn eventueel ontslag. Dat ik uiteindelijk zelf heb genomen, daar ik niet voor bekrompen rozijnenbreintjes als zulke bazen kan werken. Want wat bleek: mijn leidinggevende, die bij de testdag zei "alles wat je tegen mij zegt, blijft tussen mij en jou", vond het nodig, om zo een SIMPELE vraag, neer te leggen bij zijn hogere. Een vraag die niet verder van belang was, die het werktempo, noch de kwaliteit van mijn werk in gedrang bracht. Die opgevat had kunnen worden als een grapje of gewoon als een rariteit en ene oor in andere oor uit. 

 

Doch werd dit als dusdanig doorgebriefd, daar werd het vertrouwen tussen werkgever en werknemer overigens al direct de deur uitgesmeten, en dat werd gelijk als NIET PASSEND bestempeld in het bedrijf. 

 

Een argument dat nergens op sloeg, want zoals eerder gezegd: ik had de schoenen ten allen tijde aangehad. Als ik stik eigenwijs mijn schoenen tóch uitgedaan zou hebben, dán hadden die 2 rozijnenbreintjes deze vraag als argument kunnen aanhalen, doch hadden ze nu geen van de 2 eigenlijk ook maar 1 poot om op te staan met dit non argument. Maar zoals het meestal betaamt bij zulk volk: zever in pakjes verkopen ze goed, maar voor het echte werk hebben ze noch het inzicht, noch de moed.

 

Erg jammer dat een prachtig bedrijf als dat (want dat is het gewoon! product en werk is helemaal top!), er zo een mentaliteit op nahoud, en zich dan afvraagt waarom ze niemand vinden of houden. Bijzonder....

 

Dat was geval 1 van bekrompenheid. Op naar het volgende geval. Jaja, we zijn nog niet klaar voor vandaag helaas... Want dit was een gevalletje bekrompen op het werk. Nu een gevalletje bekrompen in de maatschappij. Een gevalletje dat eenieder kent. Of misschien herkent. Een situatie die je al gezien hebt, misschien zelf meegemaakt hebt, of iemand in je eigen kring... 

 

Om privacy redenen van verschillende betrokken personen, kan ik niet het hele verhaal vertellen, maar het grootste en belangrijkste deel kan ik wel openbaar maken. Het gaat om het volgende. Ik ben zoals jullie weten volgens de gangbare termen "ne freak"... "nen excentriekeling"...."nen outcast"..."een tokkie"... "een ASO"... in de Nederlandse term (dat ik betere studie's gehad heb dan de gemiddelde doorsnee Nederlander of Belg zal ieder een worst wezen, maar ach... prioriteiten he). Dat zijn allemaal benamingen van mensen, voor mensen waar ze bang van zijn. Simpelweg omdat die NIET in hun benauwde hokjessysteem (lees rozijnenbreintjes) passen. Als de menigte links gaat, ga ik GEGARANDEERD rechts. Gaat de menigte rechts, dan ga ik? Juist, LINKS. Ik ben zo ne verrekkeling die nu eens NOOIT meeloopt met wat de rest "gere wilt". 

 

Ik zal het op zijn plat bels zeggen: "kwaar nun dwarsklippel vanen de floet, kzal dr altiet ienun blaiven ok". Voor de omhoog gescheten Nederlanders (jip...stront kan je stapelen, weten de rozijnenbreintjes als de besten): "ik was een dwarsligger in de baarmoeder, ik zal er altijd een blijven ook". Moeders is bevallen via de keizersnee, altijd lachen als de jong van't school afkwamen met de mop: "hoe ben jij ter wereld gekomen?" Tja... als je dan de normale manier moest zeggen... dan was je dus een kutjong. Dat werkte bij mij dus niet zoals ze het verwachten, joke's on you haha. Maar een dwarsligger ben ik wel. Want ik hou niet van de standaard systemen. Standaard systemen maken gevangenen van vrije mensen.

 

En waarom houd ik daar niet van? Omdat die de menselijkheid en de menswaardigheid doen verdwijnen. Hokjes, vakjes, labeltjes, etiketten, diagnoses, je kan mijn mening daar prima over terugvinden in deze blog. Allemaal a means to control. Allemaal middeltjes om te ordenen wat niet en nooit te ordenen valt. Om maar te baas te kunnen, wat je nooit de baas zult worden. Om je rozijnenbreintje, maar te laten denken dat ie is uitgegroeid tot een druiventros. Zolang je em maar lang genoeg in het chemische vocht van dat Petri schaaltje van Monsanto laat weken toch? 

 

Wat was de volgende bekrompenheid? Ik was gaan fietsen, zoals ik elke dag doe. Ik kwam aan op bestemming en ik werd aangesproken door een dakloze meneer. Deze meneer had me al eerder aangesproken en gevraagd om kleingeld. Had ik nooit helaas, want ik betaal altijd met pin. Ik kwam ook niet op de meest voor de hand liggende gedachte, om hem mee naar de winkel te nemen. Dus ik had de situatie een keer besproken met een naaste, en die zei van "ja, ga een keer boodschappen doen, heeft hij misschien wel meer aan, en weet je zeker dat het geen drugsverslaafde etc is". Ja, dat vond ik wel een goed idee. Ik kon mezelf met een mokerhamer voor mijn hoofd slaan, dat ik er zelf niet op was gekomen, zo voor de hand liggend was het, maar goed. Ik zou deze meneer de volgende keer gewoon mee naar de winkel nemen, klaar. 

 

Geloof het of niet: MAANDEN niet meer gezien. Maanden als ik op die bestemming kwam met mijn fiets, uitgekeken naar deze meneer of ik hem ergens zag zitten. Of zag lopen. Dat ik hem aan zijn mouw kon trekken en kon zeggen van "kom mee, we gaan naar de winkel". Niet meer te bekennen. Gezien het leven van dakloze mensen hoogst onveilig is, vreesde ik eigenlijk al een beetje het ergste, gezien hij een beetje vaste prik op die bestemming was. Maar zowaar! Ik kwam er vandaag, en hij sprak me aan, vragend om een beetje kleingeld. Dus ik zei meteen: "ik heb een halve euro cash toevallig, maar is het niet beter als we even boodschappen gaan doen dan?"

 

Ik had ineens een hele andere meneer tegenover me staan. Waar hij zich al klaar had gemaakt voor de zoveelste afwijzing. De zoveelste schampere opmerking. De zoveelste "scheer je weg sloeber". Was er ineens iemand die zei "ik heb wel wat, maar zullen we niet dat doen in de plaats". Alsof hij een normaal mens was. En begrijp me niet verkeerd, het gaat in dit hele verhaal niet om wat ik deed, maar om wat die meneer deed. LEES EN ONTHOUD wat de meneer deed!!!!! 

 

Deze meneer heeft me van mijn fiets tot aan de winkel lopen te bedanken. En ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Immers IK was degene die nooit wat had gehad aan cash geld, IK was degene die de meest voor de hand liggende oplossing nooit bedacht had. Ik was degene die keer op keer tekort was geschoten om hem te helpen en te ondersteunen, waar hij het moeilijker had dan mij. Dus ik vond al deze dankwoorden, waar begrijpelijk van zijn kant uit, toch een beetje gemengd aanvoelen. 

 

Maar goed, we komen bij de winkel. Hij pakt netjes een mandje, ik pak netjes een mandje. Hij zette netjes zijn tas bij de receptie neer. Ik hou mijn tas op mijn rug. Dus wat dat betreft honoreerde HIJ de regels van de winkel al beter dan ikzelf, gelieve dit al te onthouden. Want net zo goed als hij dat weet, weet ik ook: rugtassen dienen achtergelaten te worden bij de receptie.

 

1: mijn rugzak weegt gemiddeld zo een 8 kilogram denk ik. Ik geloof dat mijn reserve fietsbatterij iets van een 4-5 kilo weegt en dan heb ik minimaal 3 flessen drinken mee, en dan vaak nog wat boodschappen heen of terug, en extra andere zaken, dus gemiddeld draait het daar zo wel een beetje om.

2: het gewicht maakt dat die kippekracht van 16 jaar, die em bij de receptie aan moet pakken, em gelijk laat vallen, met zodoende schade van dien. Zelfs met een waarschuwing verwachten ze het gewicht niet, geloof me, ik spreek uit ervaring. Gezien ik meer op mijn fiets leef, dan ergens anders en een gemiddelde fietsbatterij zo een 600 euro kost, bedank ik voor dat risico en toon ik VRIJWILLIG mijn rugzak aan de kassa. Waarvoor ik overigens OOK als een gek bekeken word. Wel weten wat je wilt he?! Make up YOUR minds please! 

 

1 Punt voor hem. 0 punten voor mij.

"Laten we hier terug bij de kassa afspreken?" vraagt hij ietwat verlegen. Voor mij is dat prima, dus ik zeg dat ie gewoon zijn gang mag gaan en dat ik hem zo wel weer zie. Ik zie hem richting de koeling muren lopen met de verse salades en spulletjes, en denk "dat komt wel in orde". Ik loop intussen rechtstreeks naar de drankafdeling met de flessen met drinken. Ik probeer te bedenken, wat iemand nodig heeft op de straat in de komende hittedagen. Dus ik denk water, veel water. Dan denk ik, shit, kan hij het dragen, want ik kan hem wel 3 sixpacks kopen, maar als hij neervalt van het sleuren....tja foutje... dus ik pak kleine sixpack. Met statiegeld denk ik, kan ie het terugbrengen, heeft ie daar ook weer wat kleingeld van. etc. etc....

 

Ik neuzel nog wat rond, laad nog wat in wat handig kan zijn, en ga vervolgens op zoek naar meneer, waar hij uithangt en hoever hij staat met zijn boodschapjes. Niet om hem op te jagen, maar gewoon: kijken of alles nog in orde is en of hij alles wat hij wilt, kan vinden. Ik vind hem bij de badkamerspulletjes, waar hij een paar dingen aan het verzamelen is. Ik vraag hem of alles goed is en of alles lukt. Ja, dat was het geval, en opeens zegt hij tegen mij "als er iemand iets tegen je zegt, moet je maar zeggen dat je mijn zus bent". Ik kijk em aan en ben nog in de verwerking van wat hij net zegt, met de bedoeling van te zeggen "wie wil je hier voor de gek houden, dat gelooft niemand, en waarom????". Tot 1 milliseconde later me precies duidelijk werd waarom. 

 

Want toen stond er ineens een winkelmanager voor onze neus, die op een niet zo vriendelijke toon de meneer gebood de winkel te verlaten. Dus ik greep in met een welbekende Kerstlach en zei op een even dominante toon tegen de winkelmanager: "HO HO HO, deze meneer is hier met míj, valt hierdoor dus onder mijn hoedanigheid en verantwoording!! Deze meneer is de hele tijd in mijn gezelschap geweest en heeft zover ik weet niets misdaan! Ik betaal netjes voor deze meneer zijn boodschappen, dus zover mij bekend, heeft u geen recht om deze meneer zomaar de winkel uit te bonjouren?!" 

 

"Excuses mevrouw, maar dat heb ik wel, want deze meneer heeft namelijk een winkelverbod." zei de manager vervolgens, en ging verder met de man de winkel uit sturen. De man die voelde de bui intussen al hangen, dus ik vroeg aan de manager nogmaals of hij wel de waarheid sprak, hij zei van wel, dus toen vroeg ik aan de meneer of de manager de waarheid sprak en waarom hij me dat niet gezegd had. Zoals ik verwachtte sloeg het fight or flight systeem logischerwijs aan, en was flight de keuze die gemaakt werd. Maar dan ook volledig. De winkel waar ik stond kreeg mijn geld sowieso niet meer, de boodschappen kon ik in elke andere winkel ook halen. Maar de meneer stond buiten ook niet meer....

 

Ik heb wel nog de manager aangesproken op het winkelverbod en verdere informatie gevraagd over het hoe en het waarom. Een winkelverbod klinkt namelijk nogal heftig, maar de grond van een winkelverbod kan nogal verschillen: vandalisme, diefstal, of erger. Diefstal bij een dakloze... dat valt nog te begrijpen. Maar het was erger. Hoeveel erger, ga ik niet uit de doeken doen, daar heeft verder niemand baat bij. Ik heb mijn excuses ook even gemaakt bij de manager, daar ik dus zelf niet op de hoogte was van het verbod, noch de grond en dus de ernst van het verbod erop. Deze excuses zijn zonder problemen gegeven door mij, en zonder problemen aanvaard door de manager. 

 

En toch wringt me dan nog 1 ding aan het hele verhaal. Een half rozijntje.... Weet je... elke dakloze word al snel bestempeld als drugsverslaafd, alcoholverslaafd, pillenverslaafd.... Maakt niet uit eigenlijk: als je dakloos bent, ben je verslaafd blijkbaar. Zo zou dus ook het verhaal rondgaan dat deze meneer verslaafd zou zijn. En ... nou ben ik niet zo thuis in verslavingen. Maar wel in mensen. En ik ga bij deze de lijst geven, van de producten, en ALLE producten die hij tot dan in zijn mandje verzameld had: 

 

- 3 pakjes verse melk

- 1 maaltijdsalade

- 2 busjes deodorant

- 2 potjes handcrème

- broodjes

- kwark iets

- water

- spiritus

 

En ja, de spiritus is alarmerend. Maar kijk eens naar de rest... is dat nu werkelijk de boodschappenlijst van de hardcore verslaafde, wat word rondgebazuind? Ik weet niet, maar ik zie daar iemand die het beste probeert te maken van een kans die hij krijgt. Dit omdat ie weet, dat ie em ten volle moet benutten. En nee, ik ben niet achterlijk, spiritus is NIET OK. Maar bij een hardcore verslaafde verwacht ik een dozijn flessen spiritus. Of eh... een kist paracetamolletjes. Of eh... 6 kratten bier..... Geen gezonde, eiwitrijke, vezelrijke, verzorgende dingen....

 

Maar deze meneer had, zonder dat ik IETS had gezegd, heel bescheiden van alles de goedkoopste producten meegenomen. Van de badkamerspulletjes de iets duurdere, maar dat was helemaal geen probleem. Hij had van mij alles aan mogen schaffen in het duurdere segment. Elke andere persoon had bij wijze van spreken zijn arm in het rek gestoken, zijn mandje langs het rek gehouden, en zo de hele rek afgelopen. Even heel grotesk geplaatst. Maar die had er echt niet over nagedacht over wat het goedkoopste was hoor. Die had gewoon gepakt. Maar deze meneer kocht heel verstandig en praktisch in. Heel bescheiden en nederig eigenlijk. A sensible buyer.

 

En dit is ook waar ik heen wilde toen ik zei: lees en onthoud wat de meneer doet. Deze meneer is zolang ik daar al kom, en dat is al wat jaren intussen, dakloos. Heeft niets, buiten dezelfde tas. In weer en wind.

 

En wat zien de rozijnenbreintjes? Wat zien die bekrompen geestjes? Die zullen alleen maar gefixeerd zijn, op het feit dat hij een winkelverbod heeft. En dat hij dat niet voor niets heeft. Dat ze terecht alle daklozen over dezelfde kam scheren, inclusief hem. "Hij is er immers toch het lichtende voorbeeld van, want hij bracht je toch in een situatie waarin je niet wilde zitten?? Hij heeft toch een winkelverbod, blijkbaar op degelijke grond, zeg je zelf net?" is hun argument. En dan, rozijnenbreintjes, heet ik jullie vervolgens welkom in MIJN wereld. 

 

Van harte welkom...

 

In een wereld waarin ik een man zie, die ondanks dat ie de kans krijgt, het fatsoen en respect heeft....om niet een arm te nemen, waar hij een hand gegeven is.

Waar ik een man zie, die zijn best doet om zo goed mogelijke keuzes te maken in een situatie die je niemand toewenst.

Waar ik een man zie, die werkelijk waardeert wat hij krijgt, in plaats van verwacht en eist dat het hem toekomt.

Waar ik een man zie die het woord "dank u", oprecht over zijn lippen krijgt, waar een rozijnenbrein het woord "sorry" gebruikt als toiletpapier. 

Waar ik een man zie, die meer eergevoel en karakter heeft zonder enig bezit, dan de meesten van jullie met alle bezit aan jullie vingertoppen. 

Waar ik een man zie, die een vechter in zich heeft, waar jullie alleen zijn zwakke kant zien, maar beseffen jullie wel dat deze man er nog altijd is? Beseffen jullie hoeveel wilskracht en uithoudingsvermogen daarvoor nodig is? In die situatie? Daar kunnen AL jullie rozijnenbreintjes nog een puntje aan zuigen.

 

Doen jullie het maar, gezien jullie het toch zo goed weten en kunnen allemaal.... 

 

Want AL jullie rozijnenbreintjes....nemen armen, waar handen gegeven worden. Jullie hebben nooit de keuzes moeten maken, die deze man moet maken, dus oordeel er niet over. En kom niet afschijten van wel he, want als je dat wel ooit hebt moeten doen...

Dan had je gezwegen en niet geoordeeld en voor hem opgekomen, in plaats van achterbaks meegehuild met je matties. Voor het "sociale" gebeuren, voor de kudde, mekkerend schaap. Ga je smoel vullen met gras in de wei ofzo.. 

Zo, muurbloempjes...is er al iemand thuis intussen, of is nog steeds enkel het licht maar aan??? Nieuw lampje is wel zo handig, jullie beginnen te flikkeren.....

 

En dan het laatste, want blijkbaar hebben niet alle mensen mijn boodschap in deze blog goed begrepen, ik zal hem quoten, maar je kan de blog altijd herlezen: 

 

"IK BEN FUCKING JEANNE D'ARC EN VEEG MUN REET AF AAN JULLIE HOKJES, WANT IK STOP NIET MET MIJN DOEL TE VOLGEN."

 

Mag je mijn leidinggevende zijn, mag je de koning zijn, mag je de paus zijn of de duivel...Knoop bovenstaande maar even heel goed in jullie oren. Want met hokjes, gaan we er zeker niet komen. Dus des te meer hokjes jullie gaan implementeren, des te meer ik zal gaan ageren. Dus kom maar op. Jullie vergissen je in mij, maar dat geeft niet, dat speelt namelijk in mijn voordeel. Enne, met of zonder jullie: ik kom altijd waar ik zijn moet, dat is altijd al BEWEZEN namelijk. Meerdere keren in mijn volledige bijna 39 jaar op deze aardbol. Toen waren jullie er niet en in de toekomst hoeft dat dus ook niet.

Dat is wat het betekent om uit 1 stuk te zijn: het is fijn dat jullie er zijn, maar jullie zijn geen verplichting, hoor.

 

Spelletje schaken? 

HEERLIJK.

 

MIJN wereld is voorlopig nog altijd de omgekeerde wereld van jullie wereld. Waarom? Omdat je in mijn wereld veel sneller miljonair bent, dan in die van jullie. Jullie zijn opgehokt, ongelukkig en hebben geld. Ik? Ondanks een lopende scheiding, geen woning en geen job, geen geld? Zo vrij als een vogel, gelukkig, en zo rijk als het universum groot is. 

 

Aan mijn naasten die de realiteit WETEN. Die hele kleine vipkring. Die de foto's van mij zien. Die mij persoonlijk spreken op heel regelmatige basis: jullie weten dat wat ik hier zeg tegen de lezers klopt. Jullie zien het op bijna dagelijkse basis. Dus, lieve vipkring, als ik op dit moment in deze situatie zoveel vertrouwen kan hebben en nog zo stevig in mijn schoenen kan staan, nadat jullie ook de voorgeschiedenis van de rest weten.... Waar maken jullie je druk om? Ik kom waar ik zijn wil. Altijd. 

 

Control your mind, create your heavens. Hoe geketend wil je jezelf houden....vraag je dat eens af...

 


«   »

Add comment

Comments

Ik
a month ago

Krentjes zijn nog kleiner dan rozijntjes