Eert uw vader en uw moeder

Published on 21 September 2022 at 04:41

Dag beste mensen, daar zijn we dan weer eens. Er werd me in het privé leven regelmatig gezegd dat ik maar eens een blog moest schrijven over verschillende onderwerpen, wat me aan het denken zette. Dus bij deze: 1 blog over al die onderwerpen een beetje grosso modo tesamen.

 

Beste paake en maake..... hopelijk hedde bretels aan, want dit word het uur van de waarheid. MIJN waarheid, niet die van jullie, die van mij. Want helaas vergeten jullie al JAREN: ík heb niets te verliezen, en wat ik nog wel te verliezen heb? Hetgeen wat ik wilde houden ben ik al lang geleden verloren, dus bring it on. Het interesseert me dus geen fluit. Dus... kom maar op met AL jullie al 39 jaar bekende oude meuk. De mensen die mijn blogs lezen, mogen die meuk van jullie dan niet kennen en doorzien. Conclusies trekken uit een half verhaal, maar ik doorzie en ken het wel....

 

Daarbij blijf ik nog altijd bij mijn laatstgenoemde punt, moeders: als jíj zonodig míjn blogs erbij moet halen, om jóu gelijk te kunnen halen in een discussie met mij..... dan heb je de veldslag al verloren. Sorry, maar je bent de zwakste schakel. Letterlijk. 

Zo, en nu vooruit met de geit. Tot mijn grote spijt. Want wederom: geen luchtige blog, moest de inleiding dat nog niet bewezen hebben. Het word een vrij persoonlijke, niet zo leuke blog. Extreme positivo's zijn gewaarschuwd.

 

"Eert uw vader en uw moeder"

Waar staat dat nou voor? En tot welke kost doe je dat als kind? Ik bedoel: ik kan me genoeg gezinnen inbeelden waar er dagelijks fysieke mishandeling en dergelijke praktijken plaatsvinden... Dien je als kind dan ook je eigen ouders te eren? Moet je bij elke klap voor je harses dan zeggen: "dank je pa en ma voor de liefde die je me geeft, al had ik een knuffel veel liever beleeft"? Ben je dan gerechtigd als kind om te zeggen van "hola, hier doe ik niet aan mee, ik sta elke dag vol blauwe plekken, ik heb hier niets te eren". 

 

Ik denk dat 99% van de mensen die leest, direct, zonder schroom, zal zeggen dat het kind de ouders in dit geval niet hoeft te eren. Immers, het is duidelijk dat de ouders helemaal niet van meerwaarde zijn voor het kind en het kind enkel en alleen maar schade toebrengen. Dus niemand zou het kind kwalijk nemen, als het zijn/haar rug toekeert naar de ouders en kiest voor zichzelf, juist of niet? Iedereen zou over voldoende empathie beschikken om het kind niet te belasten met een extra berg schuldgevoel daar het zijn ouders, dus zijn opvoeders die wel uiteindelijk misschien zijn/haar onderdak, eten, school, kleding, etc. hebben betaald. Volkomen geaccepteerd voor de gehele maatschappij, dat dit kind kiest voor eigen veiligheid en welzijn. 

 

Maar als er niets zichtbaar is voor de buitenwereld, dan word het een heel ander verhaal. Als je eigenlijk vanaf kind al voortdurend te maken krijgt met verschillende strategieën, tactieken, emotioneel.. En als alleen maar een hele kleine incrowd, zoals ik dat dan noem, ziet en weet... Tja, dan sta je er zover je weet alleen voor. En emotioneel kan het op een heeeeeel groot scala van manieren gaan... Kijk alleen al maar naar alle oorlogen en hoeveel verschillende tactieken ze hebben uitgevonden in die tijden om het brein van de mensen op welke manier ook te kunnen beïnvloeden naar hun voordeel, of in het nadeel van de vijand. Het is ook niet voor niets dat ik vaak over indoctrinatie schrijf in mijn blogs. 

 

Dit, is mijn verhaal, mijn gevoel, mijn kindertijd, mijn leven tot nu toe:

Ik ben op 6 september 1983 ter wereld gekomen per keizersnede. Zo rond 09.00u. Ik had zin in ontbijt, word er altijd gegrapt. Ik houd van lekker eten dat klopt. Het andere grapje en dat heb ik al eerder vermeld in een blog, geloof ik, is: "ik was al een dwarsligger van in de baarmoeder". En ook dat klopt. Dat heb ik toen ook verteld geloof ik. Ik geloof dat ik zelfs toen al toegevoegd had, dat ik er ook altijd eentje zou blijven ook.

 

Degenen die me kennen of gekend hebben, zullen ook beamen: ik ben allesbehalve makkelijk. Maar ik sta voor wat ik sta, en dat is hetgeen wat me niet makkelijk maakt. Ik ben geen weekdier dat alle kanten uitglibbert. Ik ben geen blad aan een boom dat met alle winden meewaait. Degenen die me ECHT kennen, en ik denk, ben er vrij zeker van, dat dat uiteindelijk maar 1 persoon is op deze hele aardbol... die weet ook hoe groot mijn hart is, en dat ik niet zo moeilijk ben. Tenminste dat denk ik dan, want ik heb het genoeg laten zien. Die persoon heeft ook laten zien hoe groot het hart van die kant uit was. 

 

Maar die persoon voldeed op geen enkel vlak aan de wensen van mijn ouders. En al degenen die er wel aan voldeden? Die waren ook niet goed genoeg. Niet voor hun en niet voor mij, immers ik verliet ze elke keer. Degene die niet voldeed hield ik hartstochtelijk van, de anderen bulkten van het geld, maar gaven weinig liefde. En dan hadden we elke keer hetzelfde stukje drama als ik nu weer heb met deze scheiding..... Dan is het allemaal geregeld en gedaan tussen partner en advocaten en alles. Heb ik alles voor elkaar....

 

Dan word er wel op een dusdanige manier gedramd, door mijn moeder, dat er geen ontkomen meer aan is. Zo is het met alles. Altijd. Maar ze keken dus neer op hem. Hoop commentaar. In mijn nek zitten tot en met. Want materieel tja... dat er voor de rest alles wel was, wat IK zocht en nodig had, daar hadden zij geen boodschap aan... Dus relatie zoveel liep op de klippen. En ik hoor je denken, moeder, vol verontwaardiging...."ik heb je niet verplicht". Daar kom ik dadelijk nog op terug, maar dat heb je inderdaad niet. Je hebt ons toen wel dusdanig afgekraakt, dat ik geen andere weg meer zag. En niet te vergeten: hem zat je nog "maar" een paar jaar via mij op zijn nek... mij zat je toen al heel mijn leven op mijn nek. En ik wilde, toen nog, niets liever dan je goedkeuring veroveren.

 

En waarom haal ik nou precies deze persoon uit de hele lijst zou je denken? Want ik weet, moeder, dat jij bij de eerste HALVE zin, al gelijk weet over wie ik het heb en dat je haren gelijk ten berge rezen.... Blijkbaar kon je het houden van elkaar niet verdragen ofzo? Blijkbaar was de spiegel je te groot? Want álles wat jullie hem en mij verweten....daar hadden jullie je zelf schuldig aan gemaakt in jullie eigen jeugd. Dat waren jullie eventjes vergeten voor het gemak. Zo even oeps, poef, mee met de selectieve geheugen fee, toch? Laat ik jullie geheugen even opfrissen: hoe ging het verhaal weer toen júllie elkaar leerde kennen??? Juist. Geen haar beter. Pot ketel. 

 

Wat me naar het volgende onderdeel brengt. Gericht naar vooral mijn vader in dit geval. En ook naar jou moeder, want je was er evengoed onderdeel van in mijn jeugd. Master mind? I don't give a fuck, laten we het beestje gewoon bij zijn naam noemen: dreigementen. Het laatste wat jij tegen mij zei pa, was: "ge moet naar mij toe niet met dreigementen afkomen, dat pik ik niet daar ben ik te oud voor".  Nou, vaderlief, spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het blad dat het snelste draait in de wind, van het land? 

 

1. Zover wij met elkaar gecommuniceerd hadden, was jij TEGEN de begrafenisverzekering die mijn moeder voor mijn verjaardag cadeau had gedaan. Gezien ik toch een luie donder was die niets voor elkaar had op haar 39, en je het zo jammer vond dat je altijd moest bijspringen. Hebben jullie al JAREN niet gemoeten, maar ale, laatste keer was bij de scheiding van de narcist die me graag onder de grond zag. En na veel pijn en moeite, waren jullie bereid. En ineens ga je tegen mij beginnen dat je VOOR de verzekering was, om mij zogezegd een mooie begrafenis te geven?? 2 gezichten, 4 wangen, 8 draaien om je oren. 

 

2. jij hoeft geen dreigementen te pikken?? Toch wel prachtig dat jullie beiden dan wel een heel leven verwachtten dat ik ze wel pik. Dus eh... grapje, toch? 

En nu niet het heilige boontje uithangen van "dat doen we niet, hebben we nooit gedaan en zullen we nooit doen", OF moet ik jullie selectieve geheugen fee weer even aan haar vleugels pakken? "Kronkel, als op het einde van het jaar je punten niet omhoog zijn, ga je naar het internaat hoor!",  dat was dan nog in de lagere school. Was wel jammer he... toen ik KOOS om op internaat te gaan. Je weet wel, VRIJWILLIG. Hadden jullie even niet verwacht he..... Tja... Een klein voorbeeldje van de velen. 

 

"als je nu dit niet, dan dat.".... of nog zo een mooie "had je dat nu gedaan he, dan had je dat..". VIJGEN NA PASEN. Hadden jullie nooit gedreigd met internaat en mij gehoord voor wat ik jullie probeerde te vertellen, had ik nooit gekozen voor internaat. Jullie dreigde met internaat, ik besloot toen al te laten merken dat ik me niet liet afdreigen. Maar jullie zagen het niet, want paar jaar later kwam hetzelfde soort dreigement maar werd "internaat" vervangen door "leger". 

 

Maar jij bent te OUD om dreigementen te pikken? IK was te JONG om ze te krijgen. En ik kreeg ze ook. Dus jij krijgt ze ook. Niet dat ik dreigde eigenlijk hoor, ik stelde gewoon feiten en gevolgen, net als jullie, maar fijn dat het zo overkwam, zo voelde het namelijk voor mij ook altijd...

Jij bent oud, je zou beter mee om moeten kunnen gaan, met alle vergaarde levenservaring, dan ik, onervaren op die leeftijd, had gekund. Ware het niet dat ik intelligent genoeg was. Toen al ja. En zeker met jou eigen jeugd pa... moet jij kunnen begrijpen, waarom ik al zo lang lijnrecht tegenover mijn moeder sta. Want ze ontzegd mij, wat jou moeder jou ontzegd heeft voor jaren. Dus pa, sorry maar ik kan jou niet meer serieus nemen. Helemaal niet als je op een eh.. avond en ochtend... zowat een HALVE dag... 180 graden draait, terwijl je in het hol bij de leeuw woont. 

 

Maar goed, vader, jij hebt het geluk dat je "hard werkte voor moeder en kind en niet werd bemind", weet je nog? Naarmate ik ouder werd ben ik die zin van jou steeds beter gaan begrijpen. En wat heb ik die zin hartsgrondig gehaat. Want ik beminde je wel. Maar je was er nooit. Maar ook daar: met ouder worden begreep ik steeds beter hoe lang je op de baan was, hoe zwaar je baan was, en hoeveel het van je vergde naarmate je ouder werd. Dus ik begreep heel goed dat als jij om 3u snacht's je nest uit moest en pas om 21u weer thuiskwam, je er niet kon zijn in mijn jongere tijd. En dat je in het weekend sliep omdat je simpelweg uitgeput was. Wat dat betreft heb je altijd meer "krediet" gehad dan ons moeder. Die nu vast al wel met haar nagels in het plafond hangt.... voor de zoveelste keer. 

 

Dus moedertjen, we brengen de aandacht dan maar even naar jou. Je staat in de schijnwerper en op het podium. MIJN podium, niet je eigenste podium. Begrijp dat even goed. Bij deze krijg jij een aantal... hoe zal ik het noemen... waarschuwingen... van mij. 

 

Ik denk dat ik het vanaf geboorte nooit goed heb kunnen doen, behalve als ik sliep of zweeg. Of in de pas liep. Helaas voor jou, heb ik vanaf geboorte als jij "links" zei, stante pede de rechtse weg genomen. Blijkbaar is dat een trekje in onze familie, dat niets goed kunnen doen en in elkaars nek zitten. Elkaars kinderen of eigenste broer en zuster tegen elkaar uitspelen.

 

Want ohja, ik heb niet alleen ons 3 onder de loep genomen... Het gezin van je surrogaatje, laat me daar maar niet over beginnen. Krijg ik weer het volgende verwijt naar mijn hoofd geslingerd ongetwijfeld, toch? Een familieopstelling die generaties terug gaat. Een vicieuze cirkel die ik persoonlijk ga doorbreken. Voor ons 3 dan.

En als ik naar de huidige situatie in wat van de familie over is kijk... ben ik niet de enige die besloten heeft om die cirkel te doorbreken en zijn er mij al 2 voorgegaan. En een halve, maar die halve is alweer terug geïndoctrineerd zover ik het begreep.... Want ik ga jullie prijs dus echt niet langer betalen. Ik neem terug wat van mij is: MIJN leven. En dat is dus NIET jullie leven.

 

Alleen je surrogaat, haar broer en jij en pa houden de vicieuze cirkel, die mij verweten word, dadelijk nog in stand. Wees er trots op. Want ik sla mijn deel stuk met een mokerhamer. En ja, daar ben ik inderdaad erg trots op. Dank je. Het is vele malen makkelijker om een vicieuze cirkel in stand te houden, dan hem te doorbreken namelijk. Dus ja, ik ben erg trots op mezelf.

 

Aan het begin van de scheidingsprocedure, heb ik jou heel luid en duidelijk te kennen gegeven "moeder, gij moet niet meer doen dan op de ACHTERGROND beschikbaar blijven, ik hou je op de hoogte." Je moest letterlijk niet meer doen dan dat. Je had geen flauw benul wat er zich hier al wel of niet had afgespeeld of niets. Je hebt je er enkele weken aan kunnen houden denk ik... Vervolgens herviel je in je oude stramien. Drammen. In mijn nek zitten. Non stop. ELKE keer dat we appten. Werk dit, huis dat, zus en zo. Informatie die ik je gaf was niet voldoende, niet naar je zin, niet snel genoeg etc etc. En toen kwamen de verwijten... Ik was profiteur, egoïst, ik hield hand op etc. Ik had verantwoordelijkheden waar ik niet naar keek... En toen... lag je NACHTEN wakker omwille van het feit dat ik geen uitvaartverzekering had en JIJ eventueel voor de kosten van mijn begrafenis op moest draaien. 

 

Ineens, na 6 jaar geen enkele piep... lag jij wakker van mijn doodskist. En drammen en zagen. Dus je vertelde dan maar ne keer vol trots, als een pauw, als de ware redder in nood... dat je nog wat moest overleggen maar dat ik een GROOT cadeau zou krijgen voor mijn verjaardag en ELK JAAR opnieuw... En wat was dat grote cadeau? Een uitvaartverzekering. En wat had ik GEVRAAGD voor mijn verjaardag moeder???? Na 39!! jaar eindelijk eens jou oprechte goedkeuring dat ik de zaken aanpakte zoals het hoorde en zoals het voor mij het beste was en dat je daarop vertrouwde zonder enig oordeel. Geheel gratis. Iets wat ik eigenlijk zo een beetje AL HEEL MIJN LEVEN HAD MOETEN KRIJGEN. En nooit om had moeten vragen. 

 

En ja... die verzekering is handig. Maar het gaat niet om die verzekering. Het gaat om wat er te lezen valt ACHTER de schaakzet van de verzekering. En de timing. En de verwachting dat ik eerder het loodje leg. En het gebrek aan empathie. En het gebrek aan liefde. En het FEIT dat je TEGEN pa zonder blikken of blozen inging. En dan zegt mijn moeder "ja het is JOU verantwoordelijkheid om te zorgen dat WIJ geen zorgen hebben over jou begrafenis" of iets in die trant. Het komt er in elk geval op neer: ik ben een onverantwoordelijke kut. En dan denk ik: "godverdikke mens... ik zit in een scheiding, de woningmarkt zit propvol, gij zit dagelijks in mijne nek, ik heb medisch effe genoeg aan mijn hoofd en gij kunt dan niet snappen dat een doodskist op dit moment effe het LAATSTE is waar ik mee bezig ben? Komt daar eens over een paar maanden mee af... zucht". Nee, dat moet dan op dat moment, wanneer moeders dat wilt. Blijkbaar OP mijn verjaardag ook nog. Jup... dat was de druppel. Nagel aan mijn doodskist zou je kunnen stellen, om in het thema te blijven....

 

Zoals ik u gezegd heb moeders... iedereen heeft kunnen lezen in "het etiket van de ggz", wat er mij allemaal mankeert... Hoeveel werk IK steek in handvatten zoeken. In oplossingen zoeken. En andere zaken over de zorg.... Zoals ik jou gezegd heb en helaas voor jou: dankzij het FEIT dat jullie me nooit serieus namen, en ik een heel leven er een punt van gemaakt heb om mijn onschuld aan jullie te bewijzen... heb ik een spoor dat opzoekbaar is, voor jullie en anderen, dat mijn argumentatie staaft... Want ook al zijn jullie mijn ouders: ik was in jullie ogen altijd gelijk schuldig, tot ik mijn onschuld bewezen had. Ik was nooit onschuldig, tot mijn schuld bewezen werd. Jullie geloofden anderen, eerder dan jullie eigen dochter. Dit zijn de gevolgen daarvan. Kont, ziehier de blaren...

 

Zoals jullie het vroeger zelf zo mooi zeiden: "wie niet horen wil, moet voelen". Jullie wilden me niet horen? Nu is de tijd gekomen om te voelen. Ik heb 39 jaar gevoeld, en ja moeder ik weet dat je nu in een furie van wal steekt over hoe jij wel niet gevoeld hebt met de familie en met hoe een kutjong ik wel niet was en hoe goed jij het allemaal wel niet bedoelt hebt, bla bla bla... zucht... maar helaas pindakaas: de wereld is niet gebouwd op goede bedoelingen. Goede bedoelingen verkeerd uitgevoerd, geven nog altijd een averechts resultaat. LEER DAT NOU EENS!!

 

Terug naar het punt wat ik jou gezegd heb: ga naar de ggz. Met aandrang. Want je mag je hoop nog zo gezet hebben op míjn volgende psycholoog.... Zolang JIJ niet aan de gang gaat met jezelf, komen we geen van de 3 verder. Daarbij ga ik naar mijn psycholoog voor MIJ en niet voor jou, gesnopen? Je wilt zo graag weten hoe en wat? Start eens bij de bron, ik kom nog altijd uit JOU. Het meeste van mijn tijd en opvoeding heb ik nog altijd doorgebracht met? Juist: JOU. 

 

Maar zoals we OOK alle drie weten, is er geen haar op dat grijze, feilloos gekapte, geverfde hoofd van je, dat er ook maar aan denkt om naar de ggz te gaan en je na te laten kijken he..... want immers: het probleem ligt nooit bij jou, en jij weet het beter dan mensen die er jaren voor gestudeerd hebben. Tot je ergens eens wat leest... en er dan toch begint te dagen dat die gestudeerde mensen MISSCHIEN toch wel eens gelijk kunnen hebben. En dan ga je drammen op die ene psycholoog waar IK naartoe ga...

Pa en ik hebben al tig onderzoeken gehad. Jij geen enkele, dus: ga je goddelijke gang zou ik zeggen. Neem je verantwoordelijkheid, waar je het zo hoog over op hebt, die je mij verwijt niet te hebben, terwijl je helemaal niet op de hoogte bent. Je verzaakt hem namelijk al zo een eh... 60 jaartjes maar. Dat is dus een kleine 21 jaar langer dan ik het allemaal verzaak volgens jou, dus waar haal jij je recht van spreken op dat vlak vandaan dan? Ik denk, ik meld het maar eventjes... Jij zei toch altijd "je moet niet denken, maar weten"? Blijkbaar niet, aan je daden te zien....

 

Bij deze de waarschuwingen, niet meer dan een uitleg over de reactie die er zal volgen op de acties van jullie kant uit.... Als jullie het graag willen zien als dreigementen: veelzeggend. Ik bezie het meer als contractuele voorwaarden. Jullie hielden vroeger ook zo van papieren opstellen om beloftes en dergelijke te voldoen, om me vast te leggen voor mijn gevoel. voilà, spiegeltje nummer zoveel...

 

- jullie laten mij BEIDEN met rust. Via mail, via app, via telefoon, het maakt me geen reet uit, ik heb er geen behoefte aan. Zoals ik tegen pa zei: jullie naar beneden halen stopt hier voorgoed. Zodra ik merk dat jullie ergens door geraken, doek ik simpelweg de boel op, en start ik het ergens anders weer op. Ja, ik heb er dat meerwerk zonder problemen voor over. Zo SPUUGZAT ben ik het.

 

- al mijn naasten die jullie gecontacteerd hebben de afgelopen jaren zijn ingelicht van mijn keuze. Zodra jullie hen contacteren word ik ingelicht, en krijgen jullie met mij te maken. Deze mensen dienen met rust gelaten te worden. Dus ook mijn huidige ex man. 

 

- erfenis, waar jullie ook al zoooooo vaak mee gedreigd hebben om hem op te maken, als ik niet netjes binnen het vooropgestelde paadje bleef lopen: PLEASE ENJOY. Als ie nog niet op is, zou ik teleurgesteld zijn eigenlijk.

Oooooof: schrijf het testament over naar het surrogaatje, nicht 2. Je weet wel, de nicht die je "aangenomen" 2e dochter is, die je al sinds jaar en dag tegen me uitspeelt. Die dat niet in de gaten heeft blijkbaar, omdat ze, net zoals bij haar eigen moeder, altijd uitgespeeld werd tegen haar eigen broer.... kwestie van niet beter weten denk ik.... De goede dochter, waar ik altijd de slechte dochter was. Koochie koochie moochie moochie!!! 

Jullie erfenis heeft me nu eens nooit geen ene fuck geïnteresseerd, en voor alle keren dat jullie dat gebruikt hebben in een dreigement of als manipulatietactiek: het had TOTAAL geen gewicht. Dat heeft JULLIE altijd meer geïnteresseerd dan mij. MIJ interesseerde toen nog, meer het feit dat jullie er niet meer zouden zijn... Dat was iets dat geen enkele erfenis terug kon kopen in die tijd. Tegenwoordig ligt dat wel anders.

 

- als je de behoefte voelt om onaangekondigd aan de deur te komen, zoals je in het verleden ook wel deed, ga je gang, maar je komt er niet in. Kom je er wel in, dan gooi ik je er gelijk weer uit. Lukt dat niet, dan haal ik er de politie bij. Daar heb ik geen schaamtegevoel over, geen gevoel bij, geen scrupules: eruit. 

 

- En dan specialleke voor moeders, om duidelijk te maken hoe serieus ik ben.. Weet je nog, Mol Rozenberg.. per ongeluk afgetrokken kap... 5000 frank... alle hoeken van de kamer? Met de zet die je deze verjaardag hebt gedaan... kan ik je de volgende reactie beloven... als je nog eens denkt zo een actie uit te voeren, dan kan ik je als reactie beloven dat je niet meer die 12 of 13 jarige tegenover je hebt... 

 

- Je zou net als je moeder altijd deed, jij haatte dat ze dat deed, maar je zelf ook doet... een hatelijke mail kunnen sturen. Daar laat ik je nu al bij deze weten dat die gelijk de prullenbak ingaat. Ik ken de riedel intussen wel vanbuiten. Been there, done that, moved on. Constructief kan er met jou toch niets, je wil enkel je gelijk halen, kost wat kost. 

 

En dan nog even een huishoudelijk mededeling:

Zodra de scheiding ingeschreven is in het wetboek en alle papierwerk, mailwerk is afgehandeld met alle partijen van belang, en andere bla bla... worden alle emails die jullie ter beschikking hebben opgedoekt en worden er nieuwe opgestart en doorgegeven naar de mensen van belang. Jullie zullen deze niet ontvangen. 

 

Zo.. de waarschuwingen, check. Huishoudelijk, check.

 

Gelieve er even bij stil te staan, pa en ma, ik ben een product van JULLIE opvoeding. Ik ben geworden tot wat jullie me gemaakt hebben. Jullie hebben me geleerd hoe ik me moest bepantseren. Jullie hebben me geleerd hoe ik moest vechten. Jullie hebben me geleerd welke wapens ik in welk gevecht moest toepassen en hoe. Jullie gooien mij naar mijn hoofd dat ik moet kijken naar de dingen die ik schrijf maar niet zou nakomen. Jullie hebben er trouwens geen flauw idee van hoor of ik ze nakom of niet, want je vraagt amper wat. En dan moet ik daar een blog over schrijven word me gezegd, ter ZELFREFLECTIE. Dus ik heb jullie wens vervuld. Een blog ter zelfreflectie. Met dezelfde uitkomst van AL mijn andere blogs. 1. En nog altijd is die 1 te hoog gegrepen voor jullie. 

 

Vandaar dat ik zei: "Scherm maar met mijn blogs, het toont alleen aan hoe weinig je er werkelijk van begrijpt".... "scherm maar met mijn blogs, het geeft me alleen maar een rechtstreekse inkijk in de zwakke plek van je verdedigingslinie terwijl je het paard van Troje binnenhaalt".... Mijn blogs moeder, zijn van mij, zoals ik zei. En jij snapt ze niet. Dus dat jij ze gebruikt is een non argument. Om te lachen eigenlijk, als de situatie niet zo om te janken zou zijn. 

 

En dan een FEIT: jullie weten beiden al uit het verleden dat ik waar maak wat hierboven allemaal staat. Dus... actie is vragen om reactie. Simpel. Als jij met je auto ergens tegenaan rijd, heb je een deuk. Ga je dan tegen die rots ofzo zeggen dat je zijn "dreigement" (gewoon het feit dat hij staat op de grond waar hij staat) niet pikt, omdat hij een rots is en harder is dan het blik van je auto? Word wel lachen dan.... Maareh... whatever floats jullie boat hoor... Willen jullie dit feit als een dreigement zien... dan is dat jullie keuze. 

 

Zolang jullie maar uit mijn buurt blijven.  

 

Voor de lezers: ja dit is een haat blog, zoals dat schijnbaar tegenwoordig noemt. Haters gonna hate. Dat zie je wel bij mijn ouders. Ik was genoodzaakt het openbaar te doen, daar noch telefonisch, noch een app, noch een mail... enig gewicht bij hun lijkt te hebben. Blijkbaar komt er op geen enkele manier bij hun binnen hoezeer de ERNST voor mij in de zaak zit. En ik probeer al talloze jaren het duidelijk te maken. Ik heb helaas geen andere keuze dan het op deze manier te doen. Achter gesloten deuren word niets van mij serieus genomen, en is alles te ontkennen. Openbaar is het dat niet meer. Dit hoofdstuk is voor mij verder nu afgesloten. Dus wees gerust, dit was eens en niet meer dat ik zo diep inga op een zulk persoonlijk en negatief onderwerp als mijn ouders. 

 

Mea Culpa.


« 

Add comment

Comments

There are no comments yet.