Horen, zien, zwijgen.

Published on 27 March 2022 at 00:22

Nah, we zullen nog eens een poging wagen om een blog te schrijven. Zal wel stilaan moeten, gezien de laatste geleden is van ergens januari dit jaar. Maar waarover te schrijven... pompompom.... 

Ik kan schrijven over Corona en aanverwante zaken. Zaken die alleen maar bevestigen dat de mens egoïstisch is. Blind is. Slapend is. Panisch is. Fanatiek is. Doorgeschoten is. Zowel wap, als wetenschap. Maar wat is het nut, als het riedeltje de volgende pandemie opnieuw begint, en we niets geleerd hebben? 

 

Ik kan schrijven over Oekraïne-Rusland. Hot in de spot op het moment. Een oorlog die alleen maar bevestigt dat de mens nooit tevreden is, of zal zijn. Hebberig. Machtswellustig. Geldwolverig. Indoctrinerend. Net als andere landen. Dus wat is het nut, als het riedeltje de volgende oorlog weer opnieuw begint, en we niet minder ontevreden zijn, maar juist nog meer. En het dus ook bevestigd dat we niets geleerd hebben? 

 

Ik kan schrijven over een Greta Thunberg, een klimaatopwarming, een CO2 probleem. Een situatie die aantoont dat we dommer zijn dan een dier. Meedogenloos. Gewetenloos. Hypocriet. Goody two shoes. Allemaal uiterlijke schijn. Want hogere gasprijzen, en andere energiebronnen, nemen nog altijd de hoeveelheden uitstoot van schiphol niet weg. Of de walmen en verontreinigingen en milieurampen van shell e.a. Dus wat is het nut, als het riedeltje de volgende natuurramp, opwarming en CO2 piek, opnieuw begint, en wederom aantoont, dat we nog steeds niets geleerd hebben.  

 

Ik kan schrijven over een The Voice en tig spuit elfjes die uit de grond poppen als paddestoelen. Die aantoont dat we nog altijd onze oerdriften niet beheersen en dat we dus nog altijd niet geëvolueerd zijn, zoals men graag placht te geloven. Metoo. LGBTQ e.a.. Verkrachtingen. Incest. Ongewenste intimiteiten. Maar wat is het nut, als de rokjes alleen maar korter worden. Als er enkel oplossingsgericht gedacht word en niet preventief? Elke keer de put dempen als het kalf al verdronken is. Elke keer datzelfde riedeltje dat zich afspeelt, en dat aantoont dat we niets geleerd hebben. 

 

Ik kan schrijven over wat ik maar wil, maar alles is relatief en nutteloos. Omdat het altijd neerkomt op niet willen, ipv niet kunnen. Hoeveel metoo's, hoeveel oorlogen, hoeveel andere fucking shitzooi moeten jullie nog krijgen voor jullie het snappen? Hoe wil je de wereld redden als je niet weet wat de wereld en alles wat daarbij hoort inhoud, en als je ervoor vlucht? In films, in drugs, in drank, in sex, in games, in kinderen, in allerlei andere, misschien lugubere zaken. Of door maar enkel aan de oppervlakte te blijven drijven, voor je eigen welzijn. Voor je schijnveiligheid, want de haai die je van onder aanvalt, heb je nooit zien komen, dus haai 1, jij 0. 

 

Voelt het werkelijk beter om gelijk te hebben, dan geluk? Voelt dat pietepeuterige hokje nou werkelijk als een leven? De energie die je kwijt bent, om dat pietepeuterige hokje, pietepeuterig te houden, zodat je het kan overzien, is het dat werkelijk waard? Is het dat werkelijk waard, om je eigen ontwikkeling en groei op die manier dusdanig dwars te bomen en in de weg te staan? Voelt het beter om jezelf voor te houden dat je iets verwerkt hebt, terwijl dat duidelijk niet gebeurd is? Voelt het beter om jezelf koste wat kost weg te cijferen voor een ander, om maar niet bij jezelf te moeten zijn? 

 

Ik heb liever geluk dan gelijk. Ik vertoef liever in een ruim hokje, met een deur en een raam, zodat ik ook naar buiten kan kijken, ipv continu met alles voor mezelf op de rails te moeten houden uit alle macht. Ik geniet wel van de chaos daarbuiten, dat is wat natuurlijk vloeit namelijk. Het universum, het leven, alles waar het om draait, bevind zich namelijk daarbuiten. Niet door mensen gemaakt.

 

Een trein rijd geforceerd op een klaargelegd parcour, waar niet van af te wijken valt zonder ongelukken. Rigide patronen, depressies, copingstrategiëen, angsten, dat is wat zich op de rails bevind. Door mensen gemaakt. Door mensen geforceerd tot wat het nu is, iets dat VER staat van wat het was. Geconditioneerd. Afgemeten. Gewogen en te licht bevonden, is hetgeen wat ons gemaakt en gevormd heeft, in de ogen van de oh zo almachtige mensen weliswaar. Er is geen maatstaf zo gewetenloos als die van de mens. Er is geen balans zo onstabiel, als diegene gemaakt door de mens. 

 

Ik kan schrijven dat er een weg van de minste weerstand is. Maar er is niemand die eraan wil. 

Ik kan schrijven dat we allen dezelfde zijn. Maar er is niemand die eraan wil. 

Ik kan schrijven dat de mens met de huidige instelling gedoemd is. Maar er is niemand die eraan wil. 

Ik kan schrijven dat we met zijn allen de meest liefdevolle wezens die er bestaan kunnen zijn. Maar niemand wil eraan. 

Ik kan schrijven dat we met zijn allen de meest krachtige en mooie energie en wereld kunnen maken. Maar niemand wil eraan. 

Ik kan schrijven dat we onszelf allemaal voorliegen, en dat we allen in de spiegel moeten kijken. Maar niemand wil eraan. 

Ik kan schrijven dat we onderontwikkeld zijn. Daar wil niemand aan. 

 

En waarom wil niemand eraan? Omdat we dan letterlijk moeten laten zien dat we de wereld kunnen verbeteren door bij onszelf te beginnen. Dan moeten we iets gaan doen voor een ander, waar we niet op voorhand van weten, wat de uiteindelijke beloning zal zijn, en erger: óf er überhaupt wel een beloning in het verschiet ligt. En wat brengt het ons op om dieper in onszelf te gaan voor een ander? Is het dat waard?

 

Liever wantrouwen, als vertrouwen is het motto tegenwoordig toch? Liever bij voorbaat voor dood spelen, dan je aangeschoten wild te moeten voelen toch? Waarom iets doorleven, als wegrennen zoveel makkelijker is...Loopschoenen kan je namelijk makkelijker KOPEN dan een gevoel. Dat loopschoenen 3 jaar later op de draad versleten zijn, en je gevoel levenslang kan zijn en GRATIS, dat is dan even bijzaak, zolang die loopschoenen maar in het hoekje staan te blinken en te shinen, klaar voor hun marathon... zucht. 

 

Een waarheid als een koe. Dus ik heb gelijk. Maar dan heb ik geen geluk. En dat is precies de helaasheid der dingen en de relativiteit des levens. Gepresenteerd door: een rechte filosofische kutkronkel. 

 

Ik heb liever geluk. Dus ik zwijg en ga mijn eigen weg. We doen het allemaal voor onszelf, toch? Niet voor een ander. Of de wereld. Of de natuur. Of onze naasten. God nee, aub niet! Toch? Toch wel prachtig dat er talloze verhalen rondgaan van bv een profeet die zijn LEVEN GEGEVEN heeft, voor weekdieren als ons mensen. Of over hoe we dorstigen moeten laven, hongerigen moeten voeden, naakten moeten kleden, etc etc. Niemand kan zichzelf nog liefhebben, dus zodoende ook een ander niet. 

 

Dus relatieve wereld, je hebt gewonnen. Ik word even egoïstisch en empathieloos als de rest van de wereld die onbaatzuchtig en empathievol beweerd te zijn, maar het echt niet is. Ik kuis mijn schop af, en wandel mijn eigen pad, in stilte. Enkel het licht volgend dat mijn hart verwarmt. En niet de kille TL buizen van een ander zijn rechtlijnige, klinisch propere, karakterloze omgeving. Veel plezier met de volgende generaties afgestompte, ongelukkige mensen die op je korst zullen vertoeven. Veel plezier met de meute die 24/7 in een identiteitscrisis lijkt te zitten. Veel plezier .... 

 

Doe er uw voordeel mee. Want 1 is GEEN op deze wereld, zo blijkt.  

 


«   »

Add comment

Comments

Annerieke
4 months ago

Oei! Ik schrik wel van deze conclusie!
Ik weet dat niemand feilloos is (nee, ook de paus niet!). We hebben allemaal onze fouten en gebreken.
Er was een tijd, dat ik bijna niemand meer vertrouwde, na een moeilijke periode. Intussen heb ik gelukkig heel veel mensen leren kennen met goede bedoelingen, mensen in wie ik wel vertrouwen heb, hoewel ik weet, dat ik nooit meer iemand blind moet vertrouwen. Tenslotte zullen we immers allemaal in de eerste plaats goed voor onszelf zorgen. Dat is op zich niet altijd verkeerd, tenzij het steeds ten koste van de ander is en die er onderdoor moet!
Ik ben intussen minder naïef en heb nu gelukkig veel lieve mensen om me heen, die niet alleen voor zichzelf leven, maar ook anderen belangeloos kunnen waarderen en steunen!
De moeilijke periode heb ik nodig gehad om onderscheid te leren maken en gezond op mijn hoede te zijn, waardoor ik probeer geen misbruik meer van me te laten maken. Het is een leerproces, waarin ik me nog steeds verder ontwikkel en probeer positief in het leven te staan, positieve mensen te ontmoeten en positief naar dingen te kijken i.p.v. overal op te mopperen. Zo zit ik beter in mijn vel en voel ik me gezonder en dat is een groot goed! Zo kan ik ook beter met teleurstellingen omgaan. Ik heb een gezond wantrouwen aangeleerd voor situaties waar dat verstandig kan zijn en probeer zo met mensen om te gaan, zoals ik zou willen, dat anderen met mij zouden omgaan.
Daarnaast wil ik genieten van alle mooie dingen en lieve mensen om me heen en gelukkig zijn. Anderen wil ik in hun waarde laten en ik wil me daar ook niet meer druk over maken. Ik heb me intussen geoefend in het accepteren van het feit, dat iedereen mag zijn wie die is en dat ik mag zijn wie ik ben. Hoe dan ook.
Het is aan ieder de taak om zich te ontwikkelen en zijn of haar steentje bij te dragen aan een betere wereld, ieder op eigen wijze en binnen de eigen mogelijkheden. Daar ga ik voor!

Rechte Kronkel
4 months ago

Dag Annerieke,

Dank je wel om dit verhaal te delen, met mij en de rest van de wereld.
Het klinkt als een hele route die je doorlopen hebt. Knap hoor.

Ieder op zijn manier een steentje bijdragen, op welke manier ook, is altijd goed. Maar dan hebben we het wel over steentjes bijdragen en niet steentjes wegnemen.

Want dan kunnen wij langs de ene kant een prachtig bouwwerk willen maken, maar de energie die we in dat bouwwerk steken, loopt er continu langs de andere kant weer uit. Hoe hard we het bouwwerk ook recht proberen trekken.

Dus tot hoe ver laat je het "in zijn waarde laten" gaan? Dat is en blijft altijd een moeilijk vraagstuk dat ook ieder voor zich uiteraard moet uitmaken...

Maar voor mij is de weegschaal van gezond voor je eigen overleven doorgeslagen naar erg ongezond voor je eigen leven.

Maar ik ben blij dat er nog succesverhalen zijn als de jouwe. Ook al is en blijft het uiteraard een proces.

Groeten,
Kronkel