Hello Darkness, my old friend....

Published on 11 April 2022 at 00:42

Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

 

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
'Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

 

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dared
Disturb the sound of silence

 

"Fools" said I, "You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you"
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence

 

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming

 

And the sign said, "The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence"

*** *** *** ***

Een nummer van Simon en Garfunkel, alombekend lijkt mij.. 

Luister hier op youtube: The Sound of Silence.

"Hello darkness, my old friend...", een zin die ik al zolang ik hem ken gebruik. In mijn hoofd. Verzuchtend. Voor mij is de donkerte een verwelkomende vriend, die altijd een bakje koffie voor je heeft. Waar je zo in de zetel bij mag ploffen en die altijd een luisterend oor voor je heeft. Geen oordeel, gewoon neutraal. Waarom verzuchtend, zou je je dan kunnen afvragen? 

 

Verzuchtend, omdat het altijd de laatste halte is van een pad, gewandeld op blote voeten over rots en steen. Het laatste hoofdstuk van het boek. Voor mezelf en de wereld rond me. Vaak is er niemand die het ziet of snapt, maar dat interesseert me weinig. Zoals je al vaker hebt kunnen lezen heb ik het al wel eens gehad over de metgezel die meewandelt op je pad, maar altijd afhaakt, naarmate de berg steiler word. 

 

Ik kom namelijk altijd alleen op de eindbestemming aan. Dus dan keer ik me tot mijn oude vriend, om de zege te vieren. Dat wat er altijd zal zijn, altijd is, altijd was. Er is niemand die me beter begrijpt. Er is niemand die me beter kent. Er is niemand die me serieuzer neemt en naar waarde schat, dan hem. Er is niemand die de diepste wateren onder het stille oppervlakte beter in kaart gebracht heeft, dan mijn oude vriend. Hij stelt nooit teleur. Hij is er, op de hoogste piek en in het diepste dal. Altijd. 

 

Hij heeft me ook geleerd..dat alle zegens een vloek zijn. En alle vloeken een zegen. Omgekeerde wereld. Omgekeerde psychologie. Wit is zwart, zwart is wit. Niets is wat het lijkt, en niets lijkt wat het is. De 3D wereld, waar je een blauw-rood brilletje voor nodig hebt, om te zien wat je voor je hebt. Een escape room, waar de oplossing hem zit in je geest beheersen, om de uitweg te vinden. 

 

Hello darkness, my old friend....

Als de geluiden uitsterven, en de stilte oorverdovend word, dan weet je dat er een reünie zit aan te komen. In het oog van de storm, waar de tijd stil lijkt te staan en niets lijkt te lijden, komt mijn oude vriend. Het rustpunt, in de chaos van de wereld. Dan ga je het bed opdekken, lekkers inslaan en de boel gezellig maken. Kacheltje aan, knusheid en warmte.  

 

En dan gaat de deur open, in de deuropening staat ie: je oude vriend. "Hello darkness, my old friend", zeg je zonder woorden, terwijl je de jas aanneemt, en hem naar de stoel voor de kachel begeleid. Je gaat tegenover hem zitten, en kijkt hem aan. Laat hem even tot zichzelf komen, de reis is immers altijd lang en vol gevaren. Je ziet hoe ook hij te lijden heeft. Hoe de tand des tijds ook aan hem niet voorbijgaat...

 

Je ziet de getaande, bijna lederen huid, oplichten door de vlammen in de kachel. Je ziet de kromme rug, een kromming die half verscholen gaat onder lagen en lagen aan kleding. Gescheurd en vuil, opgelapt en bijgenaaid. Je voelt hoeveel het van hem vraagt, hoe het hem uitput om alles op te slokken wat het daglicht niet verdragen kan. Je ziet het haar, ooit zwarter dan het diepste zwart, nu opgelicht tot een lichtgevend wit. Je hoort de ademhaling, kort, schortend en hoog, waar je je vroeger kon afvragen of ie wel ademde. 

 

En terwijl je hem waarneemt, kruisen je ogen die van hem. En je verschiet, want het duister dat je aankijkt, dat is je evenbeeld. Met een blik van herkenning en weemoed, neem je je warme drankje met een grinnik in je handen, om vervolgens in stilte tot in de late uurtjes te praten met je oude vriend. 

Herinneringen ophalend, energie opladend, want net zoals mijn oude vriend en ik weten: duister kan niet bestaan zonder licht. Dus we moeten ons voorbereiden op de volgende reis. Anticiperen op de volgende aankomst en de volgende zege. Rustend, omdat de reis nooit makkelijk is en de veilige schuilplekken schaars. Elkaar opbouwend, zodat we de eindstreep halen. Ieder in het bed, al tussen slapen en waken in, nog namijmerend over de beleefde avonturen.... "weet je toen nog?"... SNURK ..

 

En dan is het tijd dat het duister weer plaatsmaakt voor het licht. Met pijn in je hart neem je afscheid van je oude vriend. Hem kleding en proviand voor zijn reis meegevend. Want zoals gewoonlijk, en zoals het hoort, scheid de weg zich hier. Ieder heeft zijn eigen pad en loopt het alleen. Tot een gemoedelijk weerzien bij het volgende doel. Tot weerziens, vriend, ik wens je alle goeds....

 

En zo is het duister, het licht van de wereld...

En is niets wat het lijkt, zolang men maar verder dan zijn neus kijkt. 

 


«   »

Add comment

Comments

Annerieke
4 months ago

Dit vind ik heel erg mooi! Echt iets om vaker te lezen en goed tot me door te laten dringen!

Rechte Kronkel
4 months ago

Ah, lief! Dank je wel Annerieke. <3