Conditionering, deel 2.

Published on 26 April 2022 at 19:26

Ah, jullie dachten er na die duik van gisteren al vanaf te zijn? Jammer joh, flessen zijn hervulbaar. Gisteren heb ik in het algemeen een beetje de verschillende vormen van conditionering aangetoond. Vandaag trek ik het naar het niveau van de mensen, natuur en nog wat andere afdelingen misschien. Ik kijk wel hoever ik kom..

Gisteren kon je lezen dat ik er al enige weken mee bezig ben, omdat het zich aan me opdringt. En dat iedereen zich ermee bezig zou moeten houden. Waarom? Omdat de conditionering die je mee kan maken op de kleine schaal, je wel eens veel meer zou kunnen kosten dan je denkt. Want het afstandelijke van de grote schaal, de hoedanigheid van de grote schaal, is makkelijker te omvatten. Waarom? Omdat dat enkel het verstand aanspreekt en niet het gevoel. 

 

De kleine schaal waar ik het over heb, zet je altijd tussen 2 vuren. Verstand en gevoel. Links en rechts. Boven en onder. De grote schaal is volgen met de kudde, de kleine is hordelopen, op je smoel gaan, je tanden bijeen rapen en verder gaan. De grote schaal is veilig wegens 'safety in numbers', de kleine is onveilig, wegens alleen op een touw dat gespannen is tussen 2 wolkenkrabbers. De grote is relatief waardeloos, waar de kleine erg waardevol is. Hier kan je net zoals gisteren zien, dat de conditionering ook tweedelig is. 

 

Wat ik gister ook heb geschreven is de verschillende manieren van algemene conditionering. Maar je snapt zelf ook wel, dat er nog veel meer zijn. Als ik ze allemaal moet opschrijven dan hebben we straks een volume 12 ofzo en daar heb ik geen zin in, sorry. Als je encyclopedieën wilt, ga je maar naar bol.com.

 

Conditionering door naasten, is de meest kwalijke die je eigenlijk maar kan hebben. Maar je moet hem ook hebben om te kunnen ontwikkelen en groeien. Om jezelf te leren kennen, voor wie je echt bent en voor wat je echt staat. Mensen uit 1 stuk, kennen zichzelf dan ook heel goed. Weten waar de valkuilen liggen en de bergen. Ze mogen er uiterlijk gewijs niet zo uitzien en niet lijken te voldoen, maar dat zal deze mensen eigenlijk een worst wezen. Ze weten de waarheid omdat ze hem ervaren hebben. 

 

Terug naar conditionering door naasten. Dat kan op heel sluwe en slinkse manieren gaan. En het probleem daarmee is, het zijn je naasten. Misschien heb je er zelfs een bloedband mee. Is het familie. En dan zit je met de gebakken peren. Vrienden kies je, familie niet. En als je dan buiten de familie valt... of dreigt te vallen... Dan word conditionering ten top toegepast. Bewust en onbewust. Of selectief bewust. 

 

Ik zag en zie rond me heen families, schoonfamilies, broers en zusters, vaders en moeders, neven en nichten, die elkaar de spreekwoordelijke tent uitvechten. Aanvalsmethode: conditionering, verdedigingsmechanisme: onschuld. De macht versus onmacht conditionering van gisteren is overkoepelend. Want wat denken mensen die macht/controle/conditionering toepassen? Die denken namelijk altijd dat ze oppermachtig zijn. Dat ze vechten voor het doel. Dat ze goed bezig zijn. 

 

Maar de realiteit is, dat ze zich enkel verschuilen achter deze manieren van "kleine lettertjes onderaan het contract". Terwijl: de kleine lettertjes zijn inderdaad wel belangrijk, maar als je een contract tekent op basis van alleen de kleine lettertjes.. dan is er toch iets goed mis. Dat is een wel de lusten en niet de lasten contract dat je tekent. En zo werkt de wereld en de balans door conditionering dan weer niet. 

 

Je kan wegrennen voor de lasten... hell, pak voor mijn part de supersonische snelle trein naar Interesseert-me-geen-reet en Hier-is-men-een-illusie-rijker. Maar ik GARANDEER je, ze komen vanzelf een keer op bezoek. De vlucht komt altijd tot een eind, of denk je misschien dat je eindeloos een marathon kan blijven lopen? Ja? Dus je doet het beter dan de Olympische kampioenen op het parcours? Ja? Doe je hier dan nog?!  Conditioneer je derrière maar naar de top van de wereld dan.

 

Maar back to mijn langdradige point. Mensen die veel aan conditionering doen, die roepen het hardste dat ze de mensen vrijlaten in hun keuzes. Terwijl ze ook kunnen kiezen om niet te conditioneren. Maar te leren. Zoals het bedoeld is. En het hokje leren? Kapotgeconditioneerd doorheen de jaren. Dus wat is leren? Dat is voor ieder anders. Maar voor de natuur niet. Die doet het al jaren op dezelfde manier. Het is de mens die het te pas en te onpas toepast. Voor eigen gewin. Voor eigen controle. Voor eigen veiligheid. 

 

De mensen die er niet zozeer mee bezig zijn. De mensen die een open geest hebben en niet weglopen voor dingen waarvan ze weten dat het zo hoort. Die in de spiegel durven kijken. Die worden bejoeld en behoond. Doodgezwegen en uitgewist. Niet erkend en onbestaand. Wat maakt dat je denkt het recht te hebben iemand als onbestaand te bestempelen, terwijl het je fucking naaste is??? Om vervolgens in je gat gebeten te reageren, als je de conditionering die je zelf jarenlang hebt uitgevoerd, ineens terugkrijgt? Dat doet me altijd denken aan een spreekwoord dat ik ooit ergens opgepikt heb.

 

"Mensen zeggen dat je bent veranderd, als je niet meer doet wat zíj willen." 

 

Is het je nog nooit opgevallen in families rond je, dat dat klopt als een bus. Of bij je vrienden. Je partner, je ouders, etc? Alles is fine and dandy zolang je nog onder controle te houden bent, maar zodra je je eigen weg gaat zoeken, begint de conditionering pas echt. Ik vond het vroeger een beetje koud en gevoelloos dat dieren vaak hun kinderen ter wereld brengen en vervolgens verlaten... Tegenwoordig denk ik daar heel anders over. 

 

Want zodra als je: niet de juiste partner hebt, niet loopt in de etiquette van de kastes, laat merken dat je echt wel je eigen persoonlijkheid hebt, en dat je toch wel je eigen weg lopen wil... Dan word alles uit de kast getrokken om de conditionering staande te houden. Voor wie? Voor de daders. Voor wat? Angst, controle, veiligheid, stramienen. En eigenlijk is het even heel grof gezegd een continue flow van het Stockholm Syndroom dat in de hand gehouden word. 

 

"Stockholm Syndroom?! Wat lul jij nou?!", hoor ik je denken. En ik begrijp je. Het syndroom gaat namelijk over een gijzeling waarbij je sympathie krijgt voor je gijzelaar. Je naasten zetten je dan wel niet fysiek in een kooi, maar je word wel gedeeltelijk door ze "gegijzeld". Met conditionering. Die zich uit a.d.h.v. emotionele chantage, manipulatie, gaslighting, en andere zaken en benamingen die je maar kan vinden in het woordenboek. 

 

BV. stel je treft je partner en start een relatie. Maar de partner en zijn familie, zijn nogal van het aanzien en de status. Van het geld. Jij? Je hebt niets. Dus in de boekhouding ben je ondergeschikt. En dat is niet erg... zolang je meeloopt aan het handje van degenen die boven je staan. Gedwee volgend. Zwijgend. Vooral dat laatste is belangrijk, want zodra je praat, klapt alles dicht. Pootjes geven. Opzitten. 

 

En dan komt er bij ieder een punt dat ie zegt: "en nou is het genoeg." En dan zie je de verandering die je wist dat er zou komen. De omslag van eb naar vloed. De bereidheid om een ander bij te staan. De empathie die er werkelijk is. De trucs die toegepast worden. Ik zou zeggen: spring er niet voor van een duikplank, want je knalt met je hersens in het ondiepe tegen de grond. Je ziet hoe the plot thickens. Hoe indoctrinatie ontstaat. Hoe conditionering hoogtij viert. 

 

Als je erin meegaat, dan heb jij verloren. Als je eraan toegeeft. Dan verloochen je jezelf nog langer, waar je dat misschien al jaren doet voor je gevoel. Als je besluit niet mee te gaan in hun grillen, dan hebben zij verloren. Ook al voelt het voor jezelf misschien niet zo. Maar door op die manier te werk te gaan, hebben ze hun eigen afgrond gegraven. Hun bittere zaad geoogst. En het offer is groot. Want de verliezers, zijn verliezers omdat ze te bang zijn om los te laten wat was en te groeien naar iets wat kan zijn of is. Niet degene die ervoor kiest om niet verzwolgen te worden door de draaikolk. Die niet kiest om opgesloten te worden in de Doos van Pandora. 

 

Want ondanks dat alles in het leven en het universum geconditioneerd is, is er gelukkig nog altijd wel een keuze. En degenen die roepen van in sommige situaties heb je die niet. Klopt. Soms, heel soms, heb je niet de keuze over wat er gebeurd en hoe je groeit. Als je een boom in de volle schaduw plant, dan wil ie wel groeien, maar kan het niet. Maar een boom kan zijn wortels niet uit de grond rukken en 2 meter verder in de zon gaan staan. De mens wel...

 

En nu even naar een andere tak van de boom. "Mieke hou je vast aan de takken van de bomen..."

 

De mens conditioneerd liever tot ie helemaal is uitgestorven. En dat geld niet alleen binnen families en dergelijke. Maar de mens conditioneerd ook graag wat machtiger is dan henzelf. En wat de oorzaak is dat we hier kunnen leven. Hoe dat zo? Hoe vaak zie je geen artikelen voorbijkomen in de buurtkranten en dergelijke "gezonde bomenlaan moet omgezaagd wegens overlast". Ga je het artikel lezen en dan lees ik tot mijn grote verbazing dat de overlast BLAADJES OP DE OPRIT EN IN DE TUIN BETREFT. 

 

Nou dan zit ik gelijk op mijn paard he. In burenperikelen 1 en 2, konden jullie al lezen dat hier zulke pintenneukers als buren wonen. Tuin hier natuurlijk, intussen gras. Ik kan daar met mijn verstand niet bij. We bestaan dankzij natuur, en vervolgens beperken we deze totdat er niets meer van overschiet. Ja een nieuwe conditionering betreffende klimaat en CO2. Bomen moeten om voor luxeproblemen. Natuur moet wijken voor esthetische schoonheid. Dierensoorten mogen uitsterven. Bijenpopulatie mag zijn plan trekken. EN NOG BLIJVEN WE BEZIG. 

 

Wij, de mensen, de ENIGEN met een keuze, kiezen ervoor om ons welwillend te laten lijden (pun intended) door beperkingen. Wij, de mensen, kiezen voor alles wat we nu meemaken. Wij, de mensen, kiezen voor de haat en liefde die bestaat. Wij, de mensen, kiezen voor de ravijn tussen rijk en arm. Wij, de mensen, kiezen tussen recht en onrecht. Wij, de mensen... Weet je ik schaam me vaak voor de mensen. En ja ik ben ook een mens. Dus ja ik schaam me ook voor de dingen die ik op mijn beurt weer onder conditie hou. Want ik ben niet anders of beter dan jou. Ik benader het alleen anders.

 

En dat is het pijnpunt. Je kan iets zien, en het waarnemen zonder het te erkennen. Maar je kan ook iets zien, het waarnemen en wel erkennen. Hoe bizar hetgeen je waarneemt ook mag zijn. Het bizarre dat je ziet. Hetgeen dat net buiten je zicht in je perifeer valt... het is altijd de waarheid. Want het valt altijd buiten de conditionering die je gewend bent. En dan heb je de keuze. Neem ik de waarheid voor wat is ie, of maak ik er iets verwrongen van omdat dat binnen het narrow minded hokje valt? 

 

Weer een andere tak... Lijken wel vogeltjes zo he. 

 

De universele waarheid: zolang wij, mensen, het conditioneren niet aan de natuur overlaten... word het alleen maar erger. Zolang wij, mensen, onze geest niet openen voor wat altijd al was, is en zal bestaan, zal vrijheid waar we allemaal om roepen, nooit bereikt worden. Vrijheid zit in je geest en je perceptie, niet in beperkingen. Niet in regels. Niet in verwachtingen. Niet in stramienen. Zolang wij als mens, onze ogen blijven sluiten voor de waarheid die als een olifant in de kamer staat, zal de leugen die we zogezegd verfoeien en tegelijk liefhebben, ons regeren. 

Zolang mensen niet leren wat echte liefde werkelijk inhoud, of dit voor natuur, dier, mens, andere zaken is... zal de wereld koud en afstandelijk blijven. 

 

Think outside the box, because inside is to crowded. 

 

The end. Not to be continued. Deze dan. 

 


«   »

Add comment

Comments

Annerieke
4 months ago

Een interessant stuk.
Waarom reageren we zoals we reageren?
Waar zijn onze keuzes op gebaseerd?
Er zijn zoveel factoren die een rol spelen!
En ook zijn er zoveel ontwikkelingen in korte tijd, die de wereld een heel ander gezicht geven en veel druk kunnen leggen op mensen en op de maatschappij!

Rechte Kronkel
4 months ago

Dank je wel, Annerieke.

Goede vragen, goede conclusie. Er is niets zo onveranderlijk als de veranderlijkheid van de wereld.

Vaak zijn keuzes in mijn ogen, gebaseerd op eerdere ervaringen. Herinneringen, belevingen, leuke en minder leuke.

Daar komt het fight of flight instinct van de mens dan ook nog eens bij. Dus het is altijd een samenhang tussen verstand en gevoel, waardoor we reageren.

Maar we zullen toch mee moeten met alle ontwikkelingen in de wereld. Inzicht in het waarom we wat kiezen is dan erg handig. Maar dan moeten we voorbij de conditioneringen kunnen kijken..

De vraag is of veel mensen dat werkelijk al kunnen...

Groeten
Kronkel

Annerieke
4 months ago

Volgens mij zijn er steeds meer mensen, die daar al heel bewust mee omgaan, maar ook dit is een ontwikkelingsproces per persoon, per groep, per generatie, per samenleving. Daarbij spelen de onderlinge reacties e.d. ook weer een rol. Die ontwikkelingen zullen ook weer niet in een rechte lijn omhoog gaan, want in zo’n leerproces zullen we ook weer bergen en dalen tegenkomen!

Rechte Kronkel
4 months ago

Klopt. Dat is de balans des levens. En hoe meer hoe beter. Maar des te dieper het dal, des te hoger de piek. Des te sterker de mens.