Eisen van de maatschappij

Published on 21 August 2022 at 02:26

Gaan we weer, vooruit maar een keer. Wat ben ik? Een kleine of een grote 2 maanden over tijd? Ik moest een tandheelkundige ingreep ondergaan, er moest een scheiding geregeld worden, er moest een keuken uitgebouwd en terug ingebouwd (nog niet helemaal klaar) en dan nog even werk zoeken en rondkijken voor een woninkje enzovoorts enzoverder. Dus Mea culpa, maar ik beloof dat dit een extra lange word. So please forgive me? Wil je dat ik het muziekje ook nog even google? Past niet echt bij de blog, maar vooruit, voor de liefhebbers ervan: Please forgive me - Bryan Adams

Zoals je al kan lezen gaat het vandaag over de eisen van de maatschappij. En waarom? Omdat ik op zijn zachtst gezegd, toch wel een paar bijzondere ervaringen heb meegemaakt in mijn zoektocht naar werk. Het blijkt, ja ik moet het vrees ik toegeven, dat ik een fossiel ben. Ik leef nog onder een steen, en dan een steen ergens in het tijdperk van de dinosauriërs. Ik, 38 (bijna 39), ben een persoon van DE OUDE STEMPEL.  

 

Dit is gelijk een voorbeeld van wat er komen gaat. Want hoe kan ik op mijn leeftijd in godsnaam van de oude stempel zijn? Weet ik überhaupt wel wat "de oude stempel" inhoud? De oude stempel is toch voor mensen van boven de 60? Van mensen die wel zo koppig zijn, dat ze niet willen veranderen in hun gewoontes dat het gewoonweg neutelijk en irriterend word? Dat zijn toch zo van die mensen die altijd zitten te mekkeren van "ja de jeugd van tegenwoordig, ze moesten karbiet lusten..."??? 

 

Blijkbaar waren dat gewoon de koppige chagrijnen op leeftijd, in de plaats van mensen van de oude stempel, want echt: ik waande me zowaar van de oude stempel. Ik ga dus op zoek naar werk. Zoals het hoort als je geen werk hebt. Tenminste in mijn beleving dan. Als je je hand niet op hoeft te houden omdat je kunt werken, dan ga je werken. Je hebt ook nog zoiets als: eigenwaarde, eergevoel, trots en principes. Ik dan toch, laat ik niet voor anderen spreken.

 

Mijn werkgebied? Ehm... eigenlijk zo een beetje alles wat maar met handwerk te maken heeft. Zolang het zeker maar geen hoofdwerk is. Orderpicking, bandwerk, poetswerk, montagewerk, bezorger, etc... Ploegendiensten, dagdiensten, volcontinudiensten, vaste nachtploegen, parttime, fulltime. Het interesseert me werkelijk niet. Nouja, enige voorkeur is de vaste nachtploeg, want ja, snacht's ben ik nou eenmaal op mijn best. Geloof je me niet? Kijk de tijden van mijn blogs maar na, de meesten zullen in de late uurtjes van de dag geschreven zijn. 

 

Financieel zijn er uiteraard ook wel zo de voorkeuren, maar ik persoonlijk, vind het ook belangrijk om gelukkig te worden bij mijn werk.

 

Kijk, ik heb bij bedrijven hier gewerkt, daar stond ik op de werkvloer uit mijn neus te vreten. Had ik heel de machine "van mond tot kont" onder controle en NOG stond ik uit mijn neus te vreten. Dan ging ik van verveling de andere machine erlangs maar bedienen.

Of dan waren er 2 lijnen uitgevallen, en dan werd je met 3, op 1 lijn gezet waar 1 persoon voldoende was. Kijk, dan mag het geld wel lekker binnenrollen in die vaste nachtdienst, maar tegen dat het ochtend is, loopt deze Kronkel dus piswoest naar buiten. Hou ik niet van. Ik ben zo een achterlijk type dat wilt werken voor zijn geld.

Of dan had je een shiftwissel, stond ik in de dagdienst, had ik met de ochtendshift er een lekker tempo op na gehouden, prima samenwerking...Komt de middagshift binnenrollen, en het eerste wat die doen, is de band langzamer zetten. Yup, hoe krijg je deze Kronkel op zijn paard? Door haar ONDER haar niveau te laten presteren.

 

Deze Kronkel moet je het vak leren en vervolgens: LOSLATEN. Ik zorg wel dat de quota's gehaald worden. Ik ben genen Hollander die een betaalde werkshift begint met de zin: "zo, en dan nu éérst een bakkie koffie"....Hoezo, eerste koffie? Thuis nog niet genoeg uit de kan liggen lurken? Hang anders gewoon een druppelinfuus in je arm ofzo, kan je tenminste aan de gang zoals het hoort, grrr. Nee, ik ben een BELGISCH WERKPAARD. Dus: haverzak rondhangen en laten gaan met die handel. Niets meer aan doen. Buiten orders geven over wat er gehaald moet worden, aan welke kwaliteit, welke prijs, welke hoeveelheid. Punt. 

 

Maar goed, ik dwaal een beetje af. Ik ging dus solliciteren, dat zou een makkie moeten worden, want zoals eenieder weet: de werkmarkt ligt wel dusdanig overhoop dat er geroepen word om werkvolk en dat zowat in elke industrietak die je maar bedenken kan. En zoals al heel mijn 38 jaar en mijn vader zijn 72 jaar (of hoeveel het er precies zijn, sorry pa!), is gebleken: voor wie WILT werken, is er ALTIJD werk. Dan komt het punt: Curriculum Vitae en sollicitatiebrief. Ieder gruwelt normaal bij die dingen, ik vind ze over het algemeen niet zo erg. 

 

Maar ik dus 38. Ik heb mijn sollicitatieprocedure zo een mwa....22 jaar geleden geleerd op school? Met de toenmalige regels en wensen, van de toenmalige bazen en etiquette.

Dus wat werd ons geleerd: men stelt netjes een sollicitatiebrief op waarin men zichzelf en de thuissituatie voorstelt, men schrijft op waarom men geschikt en geïnteresseerd is in de job en vervolgens verwijst men door naar de Curriculum Vitae.

Wat bestond uit je personalia, je schoolopleidingen en stages, vervolgens je werkhistorie en dan nog ergens onderaan je hobby's met liflafjes omschreven. Dus mijn haakhobby werd dan ineens ehm... "beoefening van hobby's waar de fijne motoriek bij aangesproken word", als je voor een job solliciteerde waar je dus je fijne motoriek bij nodig had.

Als je voor montagewerk aan de bak wou, dan zei je niet dat je hobby thuis doe het zelven was, maar "het bedenken van creatieve en efficiënte oplossingen voor problemen". Je loog niet, maar je kleedde de boel wel wat mooier in. Net zoals je niet zei dat je poetsvrouw was geweest, maar "interieurverzorgster". 

 

Nah, zo werkt dat dus tegenwoordig niet meer. Tegenwoordig is de bedoeling dat je dus ALLES op 1 A4-tje propt. Dus sollicitatiebrief en Curriculum Vitae ineen. En dat je een beetje vogelepik werk doet in je job historie, want anders kom je misschien niet uit. Als je ooit voor Belgische uitzendkantoren hebt gewerkt, dan weet je heel goed wat ik bedoel... 

Buiten dat, waar het vroeger uit den boze was dat je de werkgever zomaar telefonisch of per sms, laat staan WhatsApp benaderde, is dat nu de normaalste zaak van de wereld. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal voor, maar het was wel even een omschakeling voor me. Ik bedoel: ik kom nog uit de tijd dat er geen gsm's bestonden, ik denk dat de eerste uitkwam toen ik 16 was ofzo? Iets ervoor? Internet is nog maar net komen kijken in mijn kindertijd, dus...... Het is een waar wonder dat ik hier samenhangende teksten voor elkaar krijg en een eigen website kan onderhouden, zou je bijna denken, maar je ziet het: het kan hoor!

 

Dan ga je kijken naar vacatures die geschikt zijn met de uitzendkantoren. En dan word het leuk. Want ja, je gaat natuurlijk niet bij 1 vacature en 1 uitzendkantoor kijken he. Dus je gaat naar een tweede, en je kijkt daar...en dan hebben ze beiden een "urgente" vacature. En andere vacatures...

En wat doe jij dan? Dan start je de "bidding war". Dan speel jij 2 kantoren tegen elkaar uit, en laat jij ze doen, waar ze voor betaald worden. Je laat ze voor jou werken. Want beiden willen ze bevestiging van jou, welke job je wilt. Ze trekken alle twee, dus dan zeg jij: "jongens, eerst komt, eerst maalt". Als ze een aandeel van mijn loon willen afhouden voor hun werk, dan mogen ze er ook inderdaad voor werken ook. 

 

En dat hebben ze zeker gedaan, en hard, want binnen een week had ik een job en verschillende gesprekken achter de rug bij kandidaten die geschikt waren. Op papier. Want in werkelijkheid bleek de matchingprocedure toch iets anders te lopen. Even voor de duidelijkheid: de uitzendkantoren hadden hun werk evengoed uitstekend gedaan, want vraag en aanbod matchten wel degelijk.

 

Urgent 1: bleek me heel graag te willen omwille van mijn werkcapaciteiten, die zouden uitstekend zijn, maar vreesde voor de samenwerking met het personeel. Het personeel deelde graag uit, maar incasseerde niet zo graag, zo bleek achteraf.

Bedrijf 1: leuk bedrijfje op zich, maar je gelooft het niet: te weinig werk. Zelfs als het druk zou worden. Daarom besloten beide zijden daar de procedure niet verder te zetten. 

Urgent 2: AANGENOMEN! Waardoor de andere geplande gesprekken uiteraard vervielen.

 

Dus..ik, fossiel... was stomverbaasd met de gestopte procedures van zowel Urgent1, als Bedrijf1. Ook al had ikzelf dan beiden niet als nummer 1 op de lijst staan.

Dat was het bedrijf waar ik aangenomen ben. En waarom? Ik werd eigenlijk een beetje geweigerd onder de noemer overgekwalificeerd en te eerlijk. Dít had ik nog nooit meegemaakt!

Wat ik wél had meegemaakt, waren weigeringen wegens een te laag diploma, of weigering omwille van een vrouw te zijn, of weet ik veel. Maar omdat ik TE HARD wilde werken? En omdat ik een bijdehandte opmerking terug zou maken, als iemand er eentje naar mij zou maken? What. The. Fuck had ik hier aan mijn fiets hangen???? Welke wereld ben ik hier in beland??? Hallo???? Zijn we nog in de wereld van de mensen die werken of hoe zit dat hiero?? Zijn we nog onder de mensen, of vertoeven we onder de weekdieren ofzo??? 

 

Vervolgens ga ik dus verder neuzelen welke vacatures er nog zijn... gezien ik in afwachting was van meerdere gesprekken. En conclusies... En dan lees ik elke vacature. En alle eisen die de nieuwe werkgevers aan hun eventueel nieuwe werknemers stellen. Heftruck dit, reachtruck dat, SAP zus, sol zo, links dit, rechts dat, etc. etc. Het eisenlijstje is vaak veel langer dan het "dit bieden wij" lijstje. En het te bieden lijstje, is vaak maar gevuld met halve informatie...En dan denk ik aan wat ik hierboven heb neergeschreven.....De eisen van de maatschappij....

 

Dit word mijn sollicitatiebrief voor mijn volgende toekomstige werkgevers: 

 

"Geachte,


Ik ben Rechte Kronkel, 38 jaar, alleenstaand, wonende te Waarjewil. Ik reageer op een openstaande
vacature en bied tevens een vacature aan. Deze vacature zal uw interesse wekken, daar hij u veel
geld zal opbrengen en besparen. Ik ben namelijk op zoek naar een werkgever, net zoals u op zoek
bent naar een werknemer. Toeval?


Wat ik vraag:
- iemand die weet dat het woord leiden, meer betekent dan lui op kantoor liggen, met de benen op
de tafel. Maar dat dat geven en nemen betekent. Het zijn de stuurlui die aan wal staan, maar de
kapiteins staan op het schip.
- iemand die er staat voor de werknemers en deze naar waarde schat. Wat u niet wilt dat u geschied,
doet dat ook een ander niet.
- iemand die zijn werknemers dusdanig kent, dat ie de talenten van deze werknemers benutten kan.
Dat ie ze op de juiste plek neerzetten kan en niet laat doodbloeden op de werkvloer.
Wat het halen van de quota's alleen maar ten goede komt. Wat de klanttevredenheid weer ten
goede komt en uiteindelijk de? Portemonnee van het bedrijf.
- iemand uit 1 stuk, waar ik respect voor kan hebben en die niet met 2 maten meet. 2 maten
betekent: 2 gezichten, 4 wangen, 8 draaien om je oren. Ik wil een baas waar ik mee kan bouwen, net
zoals een baas dat verwacht van mij.

 

Wat ik te bieden heb:
- een harde werker die niet te bang is om vuil te worden.
- een werknemer die op tijd arriveert
- een werknemer met oog voor detail en kwaliteit
- een werknemer die leeft voor de job
- een werknemer die een leercurve heeft die praktisch onverzadigbaar is
- een werknemer die door die leercurve overal inzetbaar is in de toekomst
- een werknemer die weinig vakantie nodig heeft
- een werknemer die dankzij alle bovenstaande punten veel geld zal besparen aan verloren
producten door onoplettendheid, slecht afgestelde machines, foutproductie etc. Time is money after
all...tiktok...you're on the clock..
- een werknemer die inzetbaar is in alle werksystemen: dagdienst, ploegendiensten, nachtdiensten
(voorkeur), weekends, overuren.

 

Indien geïnteresseerd, staat het u vrij om contact op te nemen, zodat we kunnen kijken of we iets
voor elkaar kunnen betekenen.


Vriendelijke groet,

 

Rechte Kronkel."

***

Onthoud: je bent een mens. Een persoon. Geen eisenpakket. Je hebt het RECHT om bepaalde dingen terug te verwachten van je baas. Net zoals je baas het RECHT heeft om dingen van jou te verwachten. En net zoals jullie dus automatisch ook beiden PLICHTEN hebben. 

 

Maar laat onder alle eisen van de maatschappij, en dat zijn er veel, ik heb enkel maar de eisen op het werkgebied belicht, niet verloren gaan dat we met mensen te maken hebben. 

Je kan als baas eisen stellen zoveel je wilt he, ze kunnen er allemaal aan voldoen he, het wil uiteindelijk geen zak zeggen, als je personeel niet als een team samen kan werken als de nood het hoogste is.

Je kan als baas eisen stellen, de eisen moeten verlagen, en mensen moeten laten gaan omdat je personeel de boel runt.... Als je als baas je eigen personeel niet in de hand kan houden op de werkvloer, tja, dan zijn je eisen een wassen neus.  

Je kan als baas eisen stellen zoveel je wilt he, maar als je niet eens genoeg werkt hebt om aan je eigen gestelde eisen te voldoen... wat stellen ze dan voor?

 

Dus wederom kom ik bij mijn eindeloze riedel, het punt dat ik blog na blog laat zien: alles is relatief en irrelevant. Alles hangt af van perspectief en elkaar. Eenheid in dualiteit. 1. Zucht. 

 

Sloppels. 


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.