Huisje, Boompje, Beestje

Gepubliceerd op 29 december 2015 om 18:32

Dat is wat bijna iedereen wilt. Dat is waar bijna iedereen naar op zoek is. Wat als je alles in bezit lijkt te hebben en het ineens onder je voeten uit gevaagd word???

De plek die je dacht gevonden te hebben, was een illusie. Het leek zo mooi, en dan trouw je en dan sluit de deur van de val onherroepelijk. De ander draait 180 graden in persoonlijkheid. Wie of wat je nu voor je hebt, is niet wat je jaren ervoor voor je had. Het begin van het einde.

Oorlogvoering op een hoog psychisch niveau. En jij bent het doelwit.

 

Het doel heiligt de middelen….niets was teveel, gaande van manipulatie, tot psychisch willen kraken, tot liegen en bedriegen, fysiek geweld, achterhouden cruciale post, als vuil behandeld worden. Behoeftes die je hebt, worden ingezet als controlemiddel door de ander. Intimiteit, warmte, een band, het word allemaal misbruikt voor het eigen gewin van de ander. Dingen, waar een mens in de kern nood aan heeft, worden ontzegd en belachelijk gemaakt.

 

Jij moet immers lijden, zodat de ander in zijn behoeftes kan voldoen. Als een pakje fruitsap word je leeggezogen en weggegooid. De ander is zich hier terdege van bewust. Dan heb je twee keuzes: ofwel ga je zelf ofwel laat je je kapot maken. Kiezen tussen twee ergen… mijn keuze viel om zelf te gaan. Vluchten is een beter woord.  Niets van wat je dacht te hebben, bleek waarheid en bleek een heel zorgvuldig uitgevoerde constructie te zijn, van de bloedzuiger die nooit voldaan zal zijn in zijn behoeften. Kiezen tussen scheiden en jezelf of kiezen voor hem en jezelf kapot laten maken. En ook al weet je dat je alles gedaan en geprobeerd hebt, wát je maar kon. Ook al weet je dat het heel wat erger zal aflopen, gezien de stijgende mate van het fysieke geweld, toch voelt het aan als faling.

 

Het is niet zo, maar toch voelt het zo wel. In mijn geval dan toch. Mensen die zeggen dat het geen faling is hebben een punt, maar het neemt niet weg dat het wel zo kan voelen. En verwerken doet ieder op zijn eigen manier en zijn eigen tijd... Het besef dat het geen faling is komt wel, alleen niet zo snel bij iedereen. Je hebt er uiteindelijk voor gevochten als een leeuw. Je bent niet bij de eerste scheet gevlucht, nee je bent tot op het bot gegaan om het staande te houden, om vooruit te komen met twee…

 

Helaas voor de ander... ben ik nogal een sterk karakter en ging ik. Alles achterlatend. Maanden bezig met een vluchtplan, achter de rug van de ander. Een vluchtplan, dat op geen enkel moment fout mocht lopen. Alles moest perfect en voor de voet, seconde per seconde, elkaar opvolgen. Fouten waren niet toegestaan. Walgend van mezelf, dat ik dezelfde tactieken als de ander moest gebruiken, om er zo heelhuids mogelijk uit te komen.

 

Wakker liggend in de nacht, slapend met je spullen onder je kussen, je matras... Uit schrik dat ie het zag en wat erop zou kunnen volgen. Je afvragend of je wel terug wakker zou worden de volgende dag,  en wat hij al dan niet zou doen. Om bewijsmateriaal te verzamelen, zonder dat het geweten was. Om niet de kop in te worden geslagen, om niet bij je keel gepakt te worden of om geen blauwe plekken op te lopen. Om niet tot boven toe achtervolgd te worden als ik me ervan wou onttrekken. Alles wegmoffelend en verborgen houdend, tot het panische toe. Ik zie mezelf nog altijd daverend van angst, mijn eigen papieren uit zíjn mappen halen, bang voor eventuele consequenties of gedragsveranderingen. 

 

En dan.... dan ben je er weg. Alles gelopen zoals het moest. Zover je daar in zo een situatie van kan spreken. Je hebt niets meer. Alles is achtergebleven, buiten de spulletjes die op 1 vierkante meter passen en je dieren. Geen rechten, geen inkomsten, want die heb je moeten stopzetten. Dit omdat de ander zover ging. Geen recht op wat dan maar ook, omdat de ander dit als controlemiddel zal gebruiken. Partneralimentatie heb ik geweigerd, pensioen heb ik geweigerd. Alles heb ik geweigerd. Zelfs in die mate en met die standvastigheid, dat mijn advocaat niet wist waar hij het zoeken moest. Dat hij me voor gek verklaarde dat ik niet opeiste waar ik recht op had.

 

En dan sta je daar, met nog maar heel weinig over van wie je oorspronkelijk was.  Maar je doet wat je moet doen, je start alles opnieuw op en het lot lacht je toe. Je vind snel werk bij een goede werkgever. Mooie kansen, goeie job. Je vind een dak boven je hoofd en begint een nieuw leven. Alleen lijkt het zo weinig nut te hebben…Je lacht met collega’s, bent vriendelijk tegen klanten en je doet je plicht. Je slaapt, staat op, werkt, eet ergens een keer, zoekt toevlucht tot bergen muziek, spellen en foto’s in de hoop ergens een fractie te vinden van wat je zoekt, geluk, vrienden, betrouwbare mensen, een normaal leven… en je probeert er het beste van te maken. Maar het voelt allemaal zo nutteloos ….

 

En de fractie van het gevoel dat over is van jezelf, dat piepkleine, amper hoorbare stemmetje vanbinnen, roept met alle macht: klim eruit! Gun hem dat niet! Hij heeft al zoveel van je genomen, laat niet toe dat hij nog meer neemt! Alleen is die fractie momenteel niet groot genoeg. Alles loopt zoals het loopt, ik zou blij moeten zijn. Maar het lukt me niet. Vanbuiten lach ik, vanbinnen huil ik. Ik ben rustelozer dan de zee, stormachtiger dan de wind…De muziek in gedachten is stilletjes uitgestorven op de wrange tonen van de oorlog die voorbij is. De sprankelende oase die ik ooit vanbinnen had, is uitgedroogd en gebombardeerd. En ik wil voelen en lachen hoor, zo graag…Al zo lang…mijn ziel is dorstig, de kruik errond oud en versleten…..

 

Het is continu de nieuwe barsten in de kruik oplappen. Om te zien dat het meer lapwerk aan het worden is, dan kruik. Om te zien hoe nieuwe herstellingen, de oude niet meer verbergen. Niet met de vraag OF de kruik zal barsten, maar met de vraag wanneer. Wat is het nut ervan, als je nooit de antwoorden op je vragen zal kunnen vinden? Als je nooit je gevoelens kan vervuld zien raken, zoals ze vanbinnen bij je voelen? Liefde and such, het is allemaal zo verwrongen, dat het niet meer puur kan zijn. Geloof is mooi, en het helpt je door zaken, maar ook geloof is niet meer puur. Niets van wat was, zal zijn. Dus waarom het zoeken als je het nooit zal vinden?

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.