Zorgen om de Zorg

Gepubliceerd op 4 januari 2021 om 20:01

Dit jaar gaat er een organisatie failliet waar ik voor vrijwillig in de ouderenzorg... Zij geven laagdrempelig mogelijkheden voor eventuele vrijwilligers en cliënten die hulpbehoevend zijn. Van weinig hulpbehoevend tot matig hulpbehoevend. 

Bij elke cliënt word er een opvolging gedaan: van hoe deze cliënt evolueert en of een eventuele doorverwijzing naar een andere zorgorganisatie van doen is. Ze hebben een website waar je vacatures kan vinden als vrijwilliger en waar je ook een hulpvraag kan plaatsen.

Zoals bekend en zoals bij elke zorgorganisatie, moet elk dubbeltje omgedraaid worden, en moet er steeds met minder geld, alles geregeld worden. De kat krabt de krollen van de trap, zeg ik dan, als in: geld zoeken waar er geen meer is. En dat word uiteraard door de hoge dames en heren die over de cijfertjes gaan, om de zoveel tijd opnieuw herbekeken, opnieuw afgemeten, opnieuw toegekend of geweigerd of verminderd in sommige gevallen.

Ik werk ongeveer sinds 2018 voor deze organisatie. Ik heb verschillende cliënten onder mijn hoede gehad. Ik heb een nauwe samenwerking gehad met mijn leidinggevende C. (privacy), altijd een korte lijn als het het welzijn van de cliënt betrof. Ik heb een cliënte gehad, die in het beginstadium kwam van dementie, haar ergste nachtmerrie en angst helaas. Ik heb gezien hoe mijn leidinggevende C. en ik alle zeilen bij hebben gezet om de betreffende cliënt te voorzien van alle zorg die nodig was, en die kon binnen ons bereik. Alles op alles, om deze mevrouw op de juiste plaats te krijgen. En dat is gelukt. Maar daar was en is mijn leidinggevende C. (als je leest: dank je wel!!!) van de organisatie wel onontbeerlijk bij. Zij had de connecties, ik had de ervaring met de cliënte.

Nu komen we in 2021 aan... subsidie word maar voor 1/3 toegekend. En daar sta je dan, als organisatie, als leidinggevende, als vrijwilliger, en vooral: als cliënt. Ineens ben je "gepromoveerd" tot wegwerponderdelen. Mooie woorden over hoe deze organisatie zal opgaan in een andere, grotere (uiteraard!) organisatie. En dat dat efficiënter zal zijn, en dat de zorg zal verbeteren voor de cliënten enz enz. Allemaal liflafjes en zoethoudertjes, om niet bij wijze van spreken tegen je moeder te moeten zeggen, dat je die hele dure Chinese vaas, (je weet wel, zo eentje die al generaties in de familie is...), stuk hebt laten vallen. The horror!!

Na wat gesoebat, waar ik helaas niet bij was, kwam er dan toch een toegift vanuit de gemeente van 63.000 euro. Nog steeds een grote kloof tussen wat nódig is en wat toegekend word. Met andere woorden: een BEETJE uitstel van executie. Een kadootje in de vorm van een dooie mus. Zelfs de kat zou er zijn neus voor ophalen... De gemeente, en ik quote uit het artikel: "Weliswaar verliest Gemeente *** (privacy) dan de korte lijntjes met de cliënten en vrijwilligers, maar het is beter dan een hard eind."  

Waar eerst beweerd werd, dat de zorg beter zou worden, dat de intenties goed waren en dat er alles geprobeerd werd om te waarborgen dat geen enkele "afdeling" veel hinder zou ervaren... word nu alles onder de bus gegooid voor een "zachte landing". Weliswaar gaat mijn voorkeur ook uit naar een zachte landing, maar dan wel voor elke betrokken partij. De hulpbehoevende partij, de cliënten waar we onze job voor doen, die word het hardste geraakt. Die gooien ze als eerste die bus onder. Dan volgen de vrijwilligers en de leidinggevenden. Leidinggevenden die van het ene op het andere moment niet meer zeker zijn van hun inkomen en hun job. Ineens staat alles op losse schroeven.

De zorg is dus niet gewaarborgd voor deze mensen. Noch voor de mensen errond. Het enige wat zij dadelijk hebben, is een zwart gat. Daar waar eerst nog toekomstperspectieven waren, en dat er nog uitgekeken kon worden naar uitjes, of rummikub spelen, een high tea, een nieuw project met collega's uitwerken, vergaderingen tot in de late uurtjes (is mijn inbeelding, maar waarschijnlijk stoppen ze wel voor 18.00u denk ik?), spreken met nieuwe cliënten en vrijwilligers enz, zal er zich nu een zwart gat vormen.

Want 1 de gemeente beseft donders goed dat er lijntjes zullen wegvallen door deze actie, en 2 dwingt een andere organisatie op deze manier de "work load" van mijn huidige organisatie op hun nek. En nu ben ik niet eentje die zomaar wat roept, ik heb navraag gedaan bij de organisatie die het overneemt, bij mijn organisaties en bij andere kanalen. Dit ter voorbereiding van een gesprek met de wethouder over dit onderwerp. De organisatie waar het bij terecht komt, daar staat het water ze zelf aan de lippen.

De mensen die het meeste werk moeten verzetten, rennen zich suf van hot naar her, om hun werk uit te voeren. De andere organisatie, die hier in de gemeente is en waar ik toevallig ook voor vrijwillig, daar is het evenzo. Het is alombekend, in heel Nederland, dat de werkdruk in de zorg ontzettend hoog is. Zelfs zonder corona. Er zijn mensen te kort, er is te weinig tijd en teveel te doen, mensen draaien lange shifts, raken oververmoeid, raken verzand in administratieve taken etc. etc. En dat zijn de betaalde krachten alleen nog maar...

Als vrijwilliger word je overal met veel blijdschap onthaald bij deze organisaties. Je bent meer dan welkom. Dat kan wel kloppen, gezien je per vrijwilliger denk ik wel een fulltime job kunt maken van vrijwilligen. Wil je vrijwilligen? Vacatures zat!! Ik raad het je bij deze ook echt aan, het is erg fijn en waardevol om te doen. En je hebt tig vacatures waaruit je kan kiezen. Waarom? Omdat de zorg helemaal kapot bezuinigd word en vrijwilligers helaas niet de deur plat lopen. Dit laatste mag je als een uitdaging zien.

Mijn huidige organisatie is daar het voorbeeld in 2021 van. Nu moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vermelden, dat de subsidieaanvraag niet helemaal van een leien dakje liep, en dat de subsidie aanvragen, van de andere organisaties, schijnbaar beter uit de bus kwamen, volgens het gemeentelijk college dat daarover gaat. Dat kan voor de ene een puntje zijn, voor de andere niet. Voor mij is dat dus geen puntje, want het gaat in de zorg helemaal niet om cijfertjes. Het gaat om mensen.

En mensen verdienen het niet om op bezuinigd te worden. Zeker oudere, hulpbehoevende mensen niet. Mensen die geen familie meer hebben, en weinig inkomen en vanwege medische redenen afhankelijk zijn van organisaties als de mijne. Mensen die al reeds in zo een schrijnende situatie zitten, dat ze dankzij mijn organisatie op de radar komen. Die dadelijk weer onder de radar verdwijnen. Want groter is niet beter. Echt niet. Zeker weten van niet. Het zorgt er alleen voor dat de zorg voor mensen in grotere bulken aangekocht kan worden, wat zakelijk gezien een korting met zich mee zal brengen. Waar degenen die het nodig hebben uiteindelijk niets van zien...

We mogen niet toelaten dat de zorg ten koste gaat van de nog komende hulpbehoevende generaties. Ik werk erin, en velen anderen met mij, en ik wil níet in zo een situatie komen. Ik kamp nu al met verschillende fysieke klachten, maar ik ga wel zo rete-snoeihard mijn best doen om er niet snel te komen. Want tegen dat ík onder oud en versleten en hulpbehoevend val, is er tegen dit tempo gewoon niets meer. Dan mogen ze roepen dat "Nederland het beste zorgstelsel heeft", en andere ongein. Het is gewoon NIET waar. We betalen ons blauw om uiteindelijk als meubilair weggezet te worden.

Ik zie de aftakeling. Dagelijks. En velen met mij. En ook zij voelen mijn pijn. Ook zij kennen mijn zorgen. Ook zij hebben hetzelfde verdriet in hun hart. Ik zie de zorg uitgekleed worden tot op het naakte velleke. En dan nog gaan ze proberen er wat vanaf te krijgen. Scheren ze je hoofd kaal, je haarbos groeit dan weer sneller, dus weer wat om er vanaf te krijgen. Of ze trekken je wimpers uit ofzo. Of je nagels een voor een....Of ze kijken hoeveel stukjes ze uit je kunnen snijden voordat er écht niets meer over is. Dit zijn heel erg drastische, vergezochte dingen die ik zeg, maar elke bezuiniging op de zorg is letterlijk zó pijnlijk, en maakt elke keer slachtoffers, als in mensen die niet gezien worden. En als vergeten mensen zullen sterven. Eenzaam. Mensonterend. De schrijnende helaasheid van de zorg.

Zorg omzetten in getallen is fataal voor iedereen. Levensbehoeftes, menswaardigheid, aandacht geven en liefde, het komt allemaal in gedrang. Want het zijn geen eentjes en nulletjes, zoals een computer die op papier uitschrijft. Het zijn geen algoritmes. Het zijn geen irritante advertenties die met clicks geld opbrengen. Het zijn mensen van vlees en bloed. Mensen zoals jij en ik. Met dezelfde angsten, onzekerheden, mankementen, zorgen.

***********

Als er iemand in de zorg vanop een hogere plek leest, ik verwacht zelf van niet, maar dan zeg ik bij deze:

Bezuinig niet meer op de zorg. Efficiëntie en kijken hoe het misschien anders kan is altijd goed, maar bezuinig niet meer. We betalen ons blauw aan de zorg, en de miljarden liggen letterlijk op de planken van de zorgverzekeraars.... ZORG VOOR DE ZORG.

Bedenk u welke zorg u later zou willen ontvangen. Bedenk dat er een behoorlijke grote mogelijkheid bestaat, dat u alleen eindigt, dat u verpietert in een kamertje in een zorgorganisatie, die vanwege de grote werkdruk geen tijd heeft voor een praatje, laat staan om eens degelijk pauze te nemen. Bedenk u hoe onmisbaar ALLE mensen in de zorg zijn, en behandel hun, zoals u behandeld zou willen worden als u hulpbehoevend bent.

Des te beter de zorg, des te gelukkiger de mens, des te minder zorgkosten ze zullen vragen. U bent in macht om dingen te veranderen, en zeg niet gelijk dat het niet mogelijk is. Heeft u het al geprobeerd? Ik ben ook roepende in een woestijn, maar ik blijf roepen. Misschien win ik er iets mee, misschien niet. Ik blijf tegen de zorg en de hoge heren aanstampen, tot het verstand erin zit dat op de zorg niet te bezuinigen valt. Niet op de ouderenzorg, niet op de jongerenzorg, niet op de psychische zorg, niet op fysische zorg. Zorg is nog altijd een LEVENSBEHOEFTE.

Zorg verbind ook. Bezuinigen op de zorg, is verbindingen doorsnijden. Verbindingen die broodnodig zijn in een tijd als deze coronapandemie. Als u voor uw kinderen of partner iets doet als ze ziek zijn, zorgt u ook. Wel heel kleinschalig dan, maar u snapt het punt....er is geen mooiere verbinding dan voor iemand kwetsbaar te mogen zorgen. Velen zijn het waarschijnlijk nu wel oneens met mij, en dat mag, het is ook alleen maar mijn kijk en mening op de zaken. Maar afbreuk doen aan deze verbinding, voor wat getallen is het slechtste idee dat ooit is uitgevonden voor de zorg, dat en de marktwerking van de verzekeraars uiteraard (serieus?! wie kwam op dat idee?!).

 Onthoud aub: zorg is hartenwerk, geen boekhouding.

************

Aan iedereen: mijn excuses dat deze blog meer wegheeft van een boek dan van een blogje. Dit onderwerp houd me dagelijks bezig. Ik kan onmogelijk alles in korte stukjes proppen, ook omdat het over mensen gaat. En nog is dit maar een fractie van wat er is. Dus nogmaals: mijn excuses, maar ik zoals jullie weten ben ik meestal wel kort (ahum) van stof, dus ik hoop dat het me niet al te kwalijk word genomen.

Zorg voor de Zorgen in de Zorg <3

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.