Abortus, nog steeds taboe.

Gepubliceerd op 18 mei 2021 om 01:50

Dit word een blog, die voor de gevoelige van ziel, en de geslotenen van geest, geen geschikte blog is. Dus bij deze geef ik de waarschuwing: bezint eer ge begint. En als je bent begonnen, dan neem ik aan dat je hebt bezonnen. Ik snij een onderwerp aan, dat voor veel mensen nog steeds een taboe is. Voor deze blog, geef ik jullie een inkijk in mijn eigen abortus.

Daar gaan we dan.... Al vanaf jongs af aan, besloot ik geen kinderen te hebben. Waarom? Omdat ik medisch het nodige mankeer. Omdat ik het nut er niet van inzie. Omdat ik me mateloos irriteer, aan de bergen ouders die hun kinderen benadelen. Omdat ik vind dat het niet zaligmakend is. Omdat ik gelijk tegen het plafond aanvlieg, als zo een ambetant (google het maar), krijsend jong een tantrum krijgt aan de kassa.. Niemand schijnt zijn kinderen onder controle te hebben. En ik er niet van overtuigd ben, dat ik een goede moeder zou zijn. Hoewel moederschap niet enkel maar het geval is, als je zwanger bent of kinderen rond hebt lopen. 

 

Ik vergeet wel eens medicatie op tijd te pakken, maar bij mijn anticonceptie had ik dat absoluut niet. Zo overtuigd was ik dat ik geen kinderen wou. In de beginjaren, had je het geklungel met de pil. Tot de nuvaring er kwam. Een geschenk uit de hemel voor mij. 1 keer inbrengen, 3 weken laten zitten, 1 stopweek, en het hele riedeltje begon weer van voren af aan. Geen ongemakken met gewicht, migraines of andere niet zo fijne zaken... prima de luxe.

 

Op een gegeven moment kreeg ik erg veel last van mijn rug. Maanden mee gesukkeld, revalidatiekliniek, pijnkliniek, infiltraties ruggenwervel, pijnmedicatie. Die laatste tot op de hoogte van fentanyl (morfine in medische toediening). Een van de eerste vragen die ik aan mijn huisarts stelde was de volgende: "Geeft deze medicatie een wisselwerking met mijn nuvaring?". "Nee, dat kan niet, want het ene (morfine) is voor het zenuwstelsel, en het andere (nuvaring) is voor het hormonenstelsel", werd mij door de huisarts verteld. Ok, mooi. 

 

Tijdens een opleiding voor cnc draaier en frezer/onderhoudstechnicus, zat ik in de klas bij een kerel... Prachtig krullend, bijna goudblond haar. Blauwe ogen die in de dieptes van mijn zijn leken te kijken. Groter dan mij (ik ben 1,80mtr) Goh... ik was gelijk weer tiener. Je kent het wel: vlinders in je buik, die zorgen dat je boven de grond zweeft. Jezelf leuk aankleden, in de hoop dat ie naar je kijkt. Wegdromen in de bus naar huis. Nog net niet hartjes tekenend in de cursusboeken. Ik was he-le-maal verkocht. Smitten. En ik had geluk: ik bestond ook nog eens voor hem!! Helemaal in de zevende hemel was ik!! Zo zot als een achterdeur, zouden sommigen die me kennen zeggen. Liefde maakt blind, zegt het spreekwoord.

 

Lang verhaal wat korter: van het een kwam het ander. Ik met de instelling dat ie echt wat zag in me, hij blijkbaar met een hele andere instelling. Daar we het hadden over toekomst en geen kinderwens, veronderstelde ik dat er meer in zat. Ik bedoel: voor een one-night stand, begin je over het algemeen niet over kinderen lijkt me? Achter zijn instelling, kwam ik achter na de eh....."magische" nacht. Moet het een beetje netjes houden voor de lezers, gezien alle leeftijden toegang kunnen hebben. De dag erna, doodse stilte. Geen reactie op een appje, niet op een belletje, niks.... dagen niks en op een gegeven moment stopte ik met proberen. Ik trok mijn conclusies en ging verder. 

 

Ik had uiteraard gewoon netjes als altijd de anticonceptie gebruikt, ging prima en dat had nog nooit gefaald. Zoals je kon lezen, had ik de huisarts gevraagd naar wisselwerking, om desnoods andere, extra maatregelen te kunnen nemen. En wat bleek nu? 2 maanden verder, bleek ik 2 maanden zwanger van deze adonis die wel de lusten, maar niet de lasten wou. Gewoon verder de maandstonde gehad eerste maand, niks gemerkt of anders dan anders. Tot ik ineens niet ongesteld werd. Alle mogelijkheden afgegaan, die eindigde bij een test. Hoewel dat dus volgens de huisarts en mijn correct gebruik van anticonceptie, niet mogelijk zou moeten zijn. Maar de test liet zien dat dat wel degelijk het geval was....

 

Wat nu???? Binnen de 5 seconden wist ik dat "het" eruit moest. En niet op de natuurlijke manier. Ik wist gelijk dat ik het niet zou en niet wou uitdragen tot full term. Ik was pertinent tegen kinderen. Ik had op dat moment geen nagel om aan mijn kont te krabben, om het effe cru te zeggen. Ik woonde op een kamer van ongeveer 30 m², met een hond, en kon op dat moment amper voor mezelf zorgen. Ik verzorgde mijn hond beter dan mezelf eigenlijk.....

 

Buiten al die flitsen die door mijn hoofd gingen, stond ik ook nog voor de beslissing of ik de vader zou inlichten of niet. Ik heb hem ingelicht, hij had er ook recht op. Heb hem duidelijk gemaakt wat er zou gebeuren. En hem gewezen op zijn medeverantwoordelijkheid in de zaak. De berg stront die ik over me heen kreeg van hem en anderen, zal ik jullie eventjes besparen, maar hou het er maar op dat het niet mals was. Nou is vertellen dat er een kind in de maak is, aan iemand die geen kinderen wilt, ook niet iets wat je even luchtig tussen neus en lippen door zegt en verwerkt. Maar ik kreeg dus de hele shitzooi over me heen. 

 

Weer een lang verhaal kort: hij heeft me 2 keer naar de abortuskliniek gebracht, dat was met de eh... voorbespreking, om het zo even te noemen. De dag van de abortus zelf heeft ie me voor de kliniek afgezet, en is doorgereden. De busrit van een uur terug naar huis, heb ik zelf gedaan. Hij heeft de helft betaald van de abortus, ik ook. Bij de voorbespreking was hij erbij, bij de abortus zelf was ik alleen.

Ik kon hem langs 1 kant wel snappen: als man word je als een stront behandeld in de abortuskliniek. Je word amper bekeken, of met een lelijke blik. Je wordt afgesnauwd, word geen interesse in jou welzijn getoond. Waar ze tegen mij poeslief en vriendelijk waren. Het feit dat hij zo behandeld werd, vond ik eigenlijk erg. Het is niet zo dat hij verwachtte een kind te krijgen, en dat dit voor hem geen impact had. Buiten dat, zaten 'wij' nu met een kind in de maak, terwijl we geen van de twee kinderen wilden. Maar hij kreeg niet eens de vraag of hij het kind had willen houden. Nee, alles was aan mij om te bepalen. Als vrouw ben je bijna oppermachtig in een abortuskliniek. 

 

Na deze bespreking, word de afspraak voor de abortus ingepland, en heb je een week bedenktijd. Dit is een wettelijk verplichte wachttijd, indien iemand zich bedenkt, kan de boel nog afgeblazen worden 

En dan is de dag daar... Je meld je daverend van de schrik en bijna schijtend in je broek, aan bij de receptie van de abortuskliniek. Je word vriendelijk en rustig naar een klein kamertje apart geleid. Daar kan je je omkleden in een operatie hemd. Zo eentje waar  je kont uithangt uiteraard. Ja daar denk je ook aan, op dat moment. Hetgeen er allemaal door het hoofd schiet op zo een moment, is niet in te schatten. Je moet wachten, en dan komt er iemand vragen of je misschien een pilletje wilt tegen de onrust, angst, paniek. Ja, dat wou ik wel. Ik daverde nog net niet uit mijn operatievodje....dus.....

 

Vervolgens moet je gaan plassen van een andere verpleegster en word je naar de operatietafel geleid. Een tafel zoals bij elke gynaecoloog te vinden is. Je hijst je erop, en gaat in de houding liggen... Een verpleegster staat naast je en probeert je af te leiden voor de plaatselijke verdoving die komt. Een chirurg die gejaagd binnenkomt, niet eens goedendag kan zeggen. Vervolgens met zijn hoofd tussen je benen duikt om zijn werk uit te voeren. Plaatselijke verdoving word ingespoten, geen pretje, maar redelijk te doen. Ff tanden bijten, en je bent er zo doorheen, bij wijze van spreken. Goed doorademen en je komt erdoor. 

 

En dan....... dan begint het echte werk. De curettage. Het afzuigen van de foetus/embryo. Ik weet niet waarvoor de plaatselijke verdoving diende, want het leek of mijn baarmoeder uit mijn lijf getrokken werd. Wat in principe ook een beetje gebeurd. De "stofzuiger" zuigt namelijk alles weg, inclusief het slijm of de wand, waar de embryo zich gevestigd heeft. Een beetje zoals je een etiket van een papiertje afhaalt, het papiertje is de binnenkant van je baarmoeder, en het etiketje is het organisch materiaal dat weggehaald word. 

 

Halverwege de operatie, tegen de verpleegster die langs me stond te babbelen, gezegd van "geef me aub een suikerklontje of een cola of iets, want ik lig dadelijk langs de bank". Verpleegster was eigenwijs en vertelde me dat ik maar even door moest bijten, en dat het zo voorbij zou zijn. Na herhaaldelijk aandringen en nadrukkelijk zeggen, dat ik écht iets moest hebben voor ik tegen de vlakte ging. En nadat de chirurg zijn hoofd boven mijn benen uitstak, de verpleegster gelijk COMMANDEERDE dat ze mij suiker of cola moest geven, kreeg ik een flesje cola. Dat was mijn redding. Ik kon terug de focus oproepen, die ervoor nodig was om de pijn onder controle te houden. 

 

Nu moet ik jullie vertellen dat ik een beste pijngrens heb. Ik sta bv vol getatoeëerd met boeddhistische dingen. Mijn levensvisie staat gewoon op mijn lichaam. In totaal een uurtje of 20 op de bank van de tatoeëerder. Geen kik. Als ik pijn zie aankomen, dan kan ik op een of andere manier dusdanig anticiperen daarop, dat ik dat onder controle kan houden en via ademhaling eruit kan puffen. Een beetje de zwangerschap ademhalingsoefeningen. Dus dat ik op de bank van mezelf dreigde te gaan, dat wil wel iets zeggen over het niveau van pijn dat je alsnog, ondanks verdoving, ervaart. 

 

Nu ga ik even terugkomen op de berg stront....Ik heb van allerlei termen naar mijn hoofd gekregen. Waaronder de ergste toch wel "kindermoordenaar" was. En nog zo een leuke: ik zou expres gezorgd hebben dat ik zwanger zou worden. Ehm..... denk je niet dat als dat het geval zou zijn, ik het over een kind HOUDEN zou hebben, i.p.v. het kind WEG LATEN HALEN, Dweep?? Ik zou geen anticonceptie hebben gebruikt. Had ik wel, erg correct en al jaren. Ik was dom geweest. Ik loog: hoezo kon ik doorheen anticonceptie alsnog zwanger worden! 

 

Nu wil ik even de mensen aanspreken, die zulke dingen ook als eerste roepen. Mensen, die niet verder kunnen kijken, dan hun neus lang is. Mensen die het als moord zien. Mensen die je beschuldigen van dingen, die je niet bent. 

 

Denken jullie echt dat iemand er voor de lol, kiest om een kind te laten weghalen??? Denken jullie echt dat een berg stront over iemand kappen in die situatie, werkelijk bijdraagt aan een oplossing???? Dat dat ongedaan maakt wat er gaande is??? Simpelweg omdat jullie niet met de schok overweg kunnen???? Denken jullie echt, dat deze persoon, niet door een heel gevecht binnenin zichzelf al is gegaan, voordat deze keuze viel???? 1 week bedenktijd, voordat de abortus effectief gedaan word. Weten jullie hoe HELS die week bedenktijd is? Zelfs als je rotsvast ervan overtuigd bent, dat het kind niet moet komen??? Heeft 1 van jullie zichzelf werkelijk al eens in de plaats gezet van degene, die het op dat moment moet ondergaan? Degene die daar alleen op een bank ligt, en TIJDENS de curettage vragen moet gaan beantwoorden als: "wat vinden je ouders ervan? Hoe komt het dat je hier alleen bent? Waar is de vader van het kind? Waar zijn je ouders?"

 

Nu ga ik, ja ík, de term 'moederschap' in mijn mond nemen. Velen zullen vinden dat ik dat recht niet heb. En misschien heb ik dat recht ook niet. Maar als ik om me heen kijk, zie ik bergen ongelukkige kinderen en ongelukkige ouders. Kinderen die niet krijgen wat ze van de ouders verlangen. Ouders die wel kinderen hebben, maar er niet naar omkijken. Ouders die in een pandemie hun kids liever kwijt dan rijk zijn, want het is ineens dan toch wel heel erg veel, zo een kind. Ik zie meer geweld en meer drugs en complotten en een verziekte maatschappij.  

Een vriendin van me zei ooit tegen mij: "ik ga heel eerlijk zijn, en ik wil ze voor geen geld ter wereld kwijt, maar kinderen hebben is allesbehalve zaligmakend." En dat is dan iemand die moeder is. Intussen is ze grootmoeder. Is dat dan zoveel beter, dan wat ik besloot te doen? 

 

Moederschap, begint al vóór de geboorte van een kind. Je kiest het een of je kiest het ander. Maar wat je kiest dien je Volledig te kiezen. Degenen die een abortus ondergaan, en dit niet omwille van een medische reden als een miskraam, of een andere medische oorzaak... die laten ook moederschap zien. Nu rijzen de haren ten berge, bij veel mensen waarschijnlijk. Maar hoor me uit. 

 

Ik had niks, maandelijks inkomen dat wel, maar geen partner, geen werk op dat moment. 30m² woonruimte die ik deelde met een hond. Geen partner of stabiele relatie. Zelf in de knoop. Ik had het kind niets te bieden. Ik zag nog niet eens wat ik mezelf te bieden had. Had ik het kind in die put moeten laten komen? Wat voor effect denken jullie, dat dat op het kind gehad zou hebben? Denken jullie werkelijk dat het kind gelukkig zou zijn geweest? Hoeveel van jullie roepen er niet vaak "die had nooit kinderen moeten krijgen", bij normale alsook beperkte mensen, mensen met Syndroom van Down bv. Buiten dat, is de wereld nou niet een wereld die ik aan het kind wilde laten zien. Ik wilde hem/haar niet blootstellen, aan de dingen die we nu rondom ons zien gebeuren. De helaasheid der dingen, is ook een groot iets, waar ik het kind voor wilde beschermen. 

 

Ook dít is moederschap in mijn ogen. En realistisch om je heen kijken en niet je ogen sluiten voor bepaalde zaken. Je kind bescherm je kost wat kost, terwijl het niet zaligmakend is, want meer stress, meer zorgen. En ik heb ook voor het kind gezorgd. Ik heb het een hele berg aan shit, aan ellende, aan miserie bespaard.  Waarom word er dan zo makkelijk geoordeeld over mensen die dat ook doen? Het kind dat ik had kunnen hebben, is stukken beter af, waar het nu zit, dan waar het had gezeten als ik hem of haar had laten komen. STUKKEN beter. Voor een abortus of moederschap met kind, daar heb je verdikke een flink paar ballen voor nodig. Om het terdege GOED te kunnen uitvoeren en tot een geheel te kunnen brengen. 

 

Mensen nemen kinderen omdat ze nu eenmaal een kinderwens hebben. Of omdat ze gelovig zijn en net getrouwd zijn, maar waar de pastoor al zit te porren waar de Offspring blijft. Of omdat ze zich veilig willen stellen op hun oude dag, dat er dan toch iemand voor ze zorgt. Is geen enkele garantie, maar enfin... Of omdat ze hun relatie willen lijmen. MEEST ACHTERLIJKE IDEE OOIT, KNOOP DAT IN JE OREN, EEN KIND LIJMT GEEN SLECHTE RELATIE!!! Of uit verveling. Of omdat hun kringen er ook hebben. Er zijn er maar weinig, die net als ik altijd gezegd hebben: ik wil er geen, ik koop er geen, ik huur er geen. Geen Pokon voor mijn kweekgrond. En ernaar gehandeld hebben. Dat is anno 2021 voor HEEL veel mensen nog steeds een taboe, geen kinderen willen. Wat dat betreft zijn we nog niet echt geëvolueerd. 

 

Ik heb nog een paar standaard uitingen van mensen, die ik nog even wil delen met jullie.

 

- "Je moedergevoel komt vanzelf wel als je zwanger bent." Dit is een fabel. Een oerinstinct om te zorgen, moet je niet verwarren met een moedergevoel. Ons instinct is, om voor de zwakkeren van onze mensenclan, te zorgen. Maar dat wil niet zeggen dat dat het moedergevoel is, of dat je van het moederschap iets bakt. Dus laat je aub niet verleiden door zulke uitspraken, want als je het nooit hebt gevoeld, dan komt het negen van de tien niet, en zit je en met de gebakken peren, en met een kind waar je niets mee hebt. 

 

- "Zwanger zijn is zo fijn, je zit helemaal op een roze wolk" Nee., dit is niet voor iedereen zo, en dit valt eigenlijk onder mijn eerste punt. Ik had geen roze wolk, de eerste 2 maanden, ik wist het niet eens!! Dus je kan perfect zwanger zijn, zonder een roze wolk. Zelfs toen de echografie, om de leeftijd van de foetus enz te bepalen gedaan was en ik het voor mijn neus, letterlijk in zwart en wit zag... Geen roze wolk. Geen moedergevoel. Niks. Ga AUB niet kweken, omwille van zinnetjes en teksten als deze in dit lijstje. Je doet er jezelf en je kind gruwelijk te kort mee. Want als je het niet hebt, dan verschijnt het ook niet op magische wijze. 

 

- "Je bent nog jong, dat veranderd wel." Nee. Je voelt zelf perfect aan of je echt kinderen wilt of niet. Zie je babyschoentjes en wil je ze kopen en gelijk een hele baby uitzet erbij? Kans is groot dat je toch een kind wilt. Zie je dezelfde babyschoentjes en heb je altijd zoiets van "meh"? Gelieve dan ver weg te blijven van zwangerschappen. Want je doet je eigen er geen plezier mee, en je kind niet, en de mensen rond je ook niet. 

 

- "Wacht maar tot je eierstokken gaan rammelen". Fout. Dit doelt altijd op de biologische klok en dat die heel erg gaat rammelen als je vruchtbare tijd als vrouw, er bijna opzit. Nou.... ik word dit jaar 38 jaar. Loop dus tegen de 40 aan stilletjes aan. Ik heb geen eierstokken gehad die het leuk vonden om ineens de samba te gaan spelen, of taiko drums..... Geen lekker "we've got to move it, move it"- deuntje, met bijhorende dansende maki. Niks. 

 

En ja. Er zijn heel veel mensen die wel graag kinderen willen en er goed voor kunnen zorgen. Dat klopt. En onder die mensen zijn er ook mensen die geen kinderen KUNNEN krijgen. Deze mensen kiezen voor allerlei vruchtbaarheids behandelingen. IVF bv. Ik had mijn kind kunnen laten komen, om het aan een van deze mensen te geven. Maar dan ben ik misschien nogal hard: als je onvruchtbaar bent, dan heeft de natuur al gekozen dat jij, jou lichaam en fysiek, niet geschikt zijn om een kind te dragen. Dus waarom ga je tegen de natuur in iets forceren, waarvan de natuur zegt: "is niet goed voor je". En dat, terwijl er al duizenden kinderen zijn die wees zijn. Die in de meest erbarmelijke omstandigheden in een weeshuis zitten. 

 

Kinderen die wachten op liefdevolle ouders, die snakken naar liefde en gewenst te zijn. Die net als een dier uit het asiel, je tien keer dankbaarder zullen zijn, dan een eigen kind. Waarom dan forceren en toch kweken, waarom is een ander kind in nood, dan niet goed genoeg? Omdat het niet van jezelf is? Vind ik een kul argument, sorry. Dat is iets wat tussen je oren zit, en aangepast kan worden. Door je eigen instelling. En nee dat is niet makkelijk. Maar dat is een proefbuisbaby of ivf ook niet. 

 

Kweken is gratis. Dat is het nadeel. Er zou een vergunning moeten zijn om te mogen kweken. Had de wereld ten goede gekomen. Onze aardbol, waar we nog jaren mee moeten doen, en die kapot gaat. Maar he... we kweken, polariseren, discrimeneren, frauderen, criminaliseren, marginaliseren gewoon doodleuk door. Gewoon omdat we mens zijn, en lijken te denken dat we almachtig zijn, en geen rekening moeten houden met andere mensen of dieren of dingen. Behalve ons eigen ikje. Zolang de mat voor ieders eigen deur maar netjes is. 

 

Ik eindig nu met dit: 

Ik heb een abortus gepleegd. Ik voel me er niet schuldig over. Ik schaam me er niet voor. Ik heb gedaan wat nodig was. Voor mij en het kind. En dát, dat is iets wat níemand me zal afpakken. 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.