Inzicht

Gepubliceerd op 23 mei 2021 om 21:06

Een paar dagen geleden heb ik een blog geschreven over Sociaal Besef. Daarvoor over mijn Abortus. Iedereen die me kent, of leest, die weet intussen dat ik het liefste schrijf over de dingen die me bezighouden. Gezien mijn hersenen dag in dag uit werken, is dat een mooie uitlaatklep. Vandaag zal dan ook niet anders zijn. Dus, ga zitten, pak een bak koffie en veel leesplezier gewenst.

Sommigen weten dat ik intussen op Twitter ben, dit om mijn blog een beetje te promoten. Of het succes heeft is nog af te wachten en is eigenlijk bijzaak. Waarom is dat een bijzaak? Omdat ik, lekker egoïstisch, in de eerste plaats voor mezelf schrijf, en niet voor een ander. Dus eigenlijk kan je succes voor mijn blogs, vergelijken met het uiterlijk, als je iemand leert kennen. Het karakter laat de ware schoonheid/aard van iemand zien, die zal doorschijnen in wat je doet.

Als daar een leuk, mooi uiterlijk bij komt kijken, dan is dat mooi meegenomen. Meer niet. Heb jij al ooit in je leven iemand van 80 gezien die eruitziet als iemand van 20? Nee. En als ze plastic fantastic zijn geworden, dan lijkt het of je op een plastieken eend ligt.... (mensen, eigenwaarde kom op, je bent mooi zoals je bent!!!!!). Hetgeen wat je op je oude dag mooi maakt, is de levenservaring die je hebt. De uitstraling die je hebt. Die dat maakt dat je voorbij de tand des tijds kijkt. Zielen klikken/linken/leggen contact met elkaar, uiterlijkheden niet. Immers: zonder ziel, is je uiterlijk geen fluit waard. 

 

Maar goed, terug naar Twitter. Ik doe er dus verschillende indrukken op. Ik leer verschillende mensen 'kennen', doorheen leuke, grappige, droge of sarcastische uitingen. Ik leer vanuit welk oogpunt een persoon een kwestie bekijkt, ik leer zo hoe iemand in zijn leven staat. Ik kan het langs mijn oogpunt, en mijn uitingen leggen. Mijn ervaringen in mijn leven. Ik vind het op zich erg interessant dat ik zoveel nieuwe dingen leer kennen, op vlakken die ik leuk vind. Een beetje sparren word ook altijd gewaardeerd. Mits het niet een eenzijdig sparren is, waarbij de een zijn/haar mening, wilt opdringen en doordrammen aan de ander. 

 

Het is alleen erg jammer te zien, en pijnlijk, dat geen enkel mens oprecht gelukkig is. Ook ik niet altijd, moet ik toegeven. Maar dat ligt in de aard van het beestje. Mijn vader is ook zo: veel denken, weinig zeggen. We kunnen niet met en we kunnen niet zonder onszelf, mijn vader en ik. En hoewel het hier lijkt dat ik wel veel zeg, denk ik in de realiteit meer na, dan dat ik praat. Waarom? Veel dingen behoeven, voor mij, geen antwoord meer. Ik leer continu wel dingen, onderzoek wel dingen. Volg op, analyseer. Voor mij is de kern duidelijk, en de rest bezigheidstherapie. Op dit punt, moet je trouwens oppassen voor het sluikend gevaar dat ik, 'gelatenheid' noem. Toekijken met lede ogen, over het theater dat zich om je heen afspeelt. Veel dingen zijn dusdanig duidelijk dat ik het nut niet zie om erover te praten.

 

Dat heb ik wel gedaan. Maar sinds een lange tijd niet meer. Een mens kiest er zelf voor, om zich voor te laten liegen. Om van de regen in de drup terecht te komen. Of om in 7 sloten tegelijk te liggen. Of zich als de eerste beste ezel(in), meerdere keren te laten verleiden tot dezelfde steen. Iedere mens schreeuwt, smeekt, vecht voor de Waarheid. En NIEMAND wil em onder ogen zien. Niet de nadelen ervan en niet de voordelen ervan. We zijn blind voor onze eigen capaciteiten. Allemaal. 

 

Dit terwijl er al tig voorbeelden ons voorgegaan zijn dat alles mogelijk is. Zolang je er maar voor gaat. "Ja. Dat is ff makkelijker gezegd dan gedaan", hoor ik je zeggen. Ik heb ook nooit gezegd dat het makkelijk zal zijn. Dat was het voor mij ook nooit. Gewild of ongewild, makkelijk was het nooit. En het vergt een berg zelfreflectie en in je eigen (al dan niet, weelderige) boezem kijken. Geduld en wijsheid. Inzicht. Een open blik, met een open mind. Bereidheid om een ander te begrijpen. Bereidheid om te leren. We willen toch allemaal zo graag mindfull leven? Waarom doen we het dan niet? 

 

Een spreekwoord of geleerde heeft ooit gezegd: "dat waaraan je je stoort bij de ander, zijn je eigen fouten die je ziet". Dat zijn de dingen die jou storen aan jezelf. Mensen die enige zelfonderzoek gedaan hebben. en niet te laf waren om tot de kern te gaan, die weten dat het klopt. En die weten ook dat ze zelf regelmatig de fout in gaan. Immers perfectie bestaat niet, heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. 

En die weten dat 1 mens genoeg is, om veel te bereiken. En dan doel ik niet op de politiek of iets. Levensgewijs, mensgewijs. 1 mens kan nog altijd niet een hele overheid of een heel koningshuis omver werpen. Dat klopt. Maar 1 persoon, kan in 1 leven, meer gedaan en betekent hebben, dan de beste politieker of koning of viroloog of paus. Wat er mis is met de mens, is de perceptie. Zodra de perceptie aangepast en bijgesteld word, krijgen we allen wat we willen, missen en verlangen. 

 

Ik vind het erg raar, hoe slecht sommige mensen zichzelf kennen. Die beweren voor het een te staan, maar uiteindelijk het totaal tegenovergestelde weergeven. De linkerhand weet niet wat de rechterhand uitvoert, zoiets. Die beweren de lessen van het leven te kennen, en nog in de kinderschoenen staan in werkelijkheid. Die beweren te kunnen leven als een boeddha, maar uiteindelijk net zo hard in de val van het materialistische trappen. Zich onnodig druk makend, stressend en levend in een leven dat niet voldoet aan de verwachtingen. Dus dan hoor je je verwachtingen bij te stellen. Dat werkt beter, dan een gevecht tegen een bierkaai voeren, om er alsnog in te verzuipen en een kater van een week eraan over te houden.  Is maar net waar je prioriteiten liggen natuurlijk: bij jezelf, of je frustratie. Ik raad aan bij jezelf. Zie, leer en groei.

 

En geluk is wel degelijk een staat waar je zelf voor kan werken. Ik weet dat niet iedereen het met me eens is, en dat ik het ook niet altijd even goed onder de knie heb. Het vraagt namelijk heel erg veel concentratie. En willen zien wat je bent. Uit welke elementen je bestaat. En die elementen gaan verder dan een horoscoop, een geboorteplaats of tijd, een rune, een edelsteen, een pendel, een ouija bord... Het hangt ook niet vast aan een geloof. Het is, simpelweg áltijd állesomvattend

 

Ik hou van gesprekken over verschillende dingen, bij continu hetzelfde, "check" ik uit. Want dat wilt zeggen, dat de persoon of personen tegenover mij, de kern niet onder de knie heeft/hebben. En het is niet dat ik niet probeer hoor, ik probeer altijd op allerlei verschillende manier tot een persoon te spreken. Er is weinig waar je bij mij niet mee terecht kan, en ik zal altijd luisteren en proberen een dialoog aan te gaan. Maar er komt een punt waarbij je weet en voelt: "die snapt het niet". Of dat nu bv compleet denkers zijn, incompleet denkers, universitair gestudeerden, lager geschoolden zijn, het maakt geen rooie biet uit. Er komt een punt, dat er beseft word, dat tegen je koffiepotje praten, meer zin heeft dan de ander inzicht proberen te verschaffen.

 

Ik zal een voorbeeld geven: Je hoeft bij mij echt niet aan te komen over valse wimpers, nagels, krultang en weet ik veel wat vrouwen zich nog aandoen, want dan check ik dus uit. Ik krijg jou niet aan het denken, dat je mooi genoeg bent, zonder al die meuk op je gezicht. En jij leeft vanuit de overtuiging dat je dat wel nodig hebt. Dan kan je met ruzie uiteen gaan, of je kan het eens worden dat je het oneens bent en verder op een normale manier omgang hebben. Wat zegt dat over mij? Dat ik geen interesse heb in oppervlakkigheden, terwijl het me misschien zelf wel eens handig zou kunnen uitkomen. Dat ik de persoon zou kunnen benijden, omdat die wel overweg kan met make up en ik niet, tenzij je de clown van "it" te zien wil krijgen....  Ik kan eruit leren, dat ik misschien met iets meer interesse 2 vliegen in een klap sla. Of ik kan denken van "stikt toch de moord met je make up". Eerste optie is altijd de beste. Wat zegt het over de andere persoon? Dat deze persoon erg onzeker is, en geen vertrouwen heeft in zichzelf. Dat deze persoon zich niet veilig voelt met wie ze is en hoe ze eruit ziet. Ook voor die persoon is er een les: meer vertrouwen leren hebben in zichzelf en tevreden leren zijn met zichzelf. Of ze kan haar schouders ophalen en denken van: "ik zie er tenminste niet uit als een of andere trol". Perceptie. 

 

Zolang als wij, als mens, NIET bereid zijn om ons zichtpunt aan te passen en verwachtingen van de term "GELUK" te veranderen.... veranderd er niets. NOUGABOLLE. Wat dat betreft is het veel gehoord en intussen ruim herkauwd en evenveel uitgekotst spreekwoord: "verbeter de wereld, begin bij jezelf", een waar spreekwoord... dit spreekwoord kan je op verschillende manieren interpreteren, aldus: perceptie.

 

Begin bij jezelf. Kijk naar jezelf. Kijk naar wat een ander in jou oproept. En leer daarvan. En besef dat we allen moordenaar zijn. Allen Paus zijn. Allen Hitler zijn. Allen de Boeddha zijn. En nee, Boeddha is GEEN god, en is ook nooit verkondigt als een god. Boeddha is verlicht. Verdiep je maar eens duchtig in de leer van de boeddha. Die is stokoud en in mijn ogen nog altijd het meest toepasbaar, zelfs in de moderne wereld. Simpelweg omdat het een levenswijze is, en geen geloof. 

We zijn allen wit en zwart, grijs, regenboog, diepzeeappelgroenblauw, aarbeiencakeroze en pijnaanjeogenfelgeel... We zijn allen duivel, en we zijn allen god. Het een kan immers niet bestaan zonder het ander. En dat is een inzicht dat ieder van ons zal moeten krijgen, voordat we een ander kunnen "bekeren". Of dat nu in oorlog is, of in pandemie is, of in een totaal moderne Tech wereld 2000 jaar verder, ook dat maakt geen ene flikker uit. 

 

In mijn blog "Het etiket van de GGZ"  heb ik mijn mening al gedeeld over hokjes op het psychiatrische vlak. En  we denken niet alleen in die hokjes, we kijken ook in hokjes. We beweren allemaal 'the big picture' te zien, terwijl het misschien nog altijd maar 3 pixels van het grotere geheel zijn. Nu in de coronapandemie, zie je continu discussies rond je ontstaan, ruzies.... "Jij ziet het punt niet!"..... "Nee, jíj ziet het punt niet!!!" ... "Dat is niet waar, ik zie het punt wé! !!!!"...... Zucht. Jullie zien het geen van allen, stelletje ************!!!!. Dat is dan hetgeen ik wil uitroepen soms. Maar aangezien ik weet dat mijn temperament nogal intens kan zijn, heb ik doorheen de jaren aan zelfreflectie gedaan, en heb ik me geleerd om me in te houden. Tot 10 tellen en bij 8 meppen, verwacht niemand, toch? (geintje) 

 

De oplossing tot alles waar jij al persoon mee zit? De oplossing tot wat om het even welke persoon dwarszit in de wereld? De oplossing om niet onze eigen habitat in recordtijd naar de gallemiezen te helpen? 

 

De oplossing: 

"Het vergt een berg zelfreflectie en in je eigen (al dan niet, weelderige) boezem kijken. Geduld en wijsheid. Inzicht. Een open blik, met een open mind. Bereidheid om een ander te begrijpen. Bereidheid om te leren."

 

1 mensen. En niet de 1 van "where we go one, we go all", maar de 1 van "we ARE one". Zie, leer en groei.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.