De helaasheid der dingen

Gepubliceerd op 10 juni 2021 om 00:59

Nou, daar zijn we dan weer. Een beetje later dan verwacht, maar vanwege een 5 dagen durende migraine, kon ik er helaas weinig aan doen. Laat je niet wijsmaken door de tig sites, die je online kan vinden, dat een migraine 'slechts' 3 dagen kan duren. Dat is een fabel, en dat kan ik vanuit de eerste hand vertellen. Tot zover de huishoudelijke mededeling, nu verder naar de blog. 

Tja... waar zullen we eens beginnen? Ik weet eigenlijk niet zo goed waar te starten, omdat het eigenlijk geen nut heeft, om te beginnen. Hoezo, zou je zeggen. Nouja... het heeft geen nut in energie te steken in dingen die je niet dienen. Het heeft geen nut om je energie te steken, in mensen (veel mensen), die de realiteit niet onder ogen kunnen zien. Het heeft geen nut me er druk in te maken, want het betekent in het grotere geheel toch niets. 

 

Terwijl: we roepen allemaal om de waarheid. De wappen, en de niet wappen. De wetenschappers en de religiefreaks. Maar de waarheid van alles, de realiteit waar we werkelijk inzitten... Die staat als een olifant in de kamer. En niet een klein, ieniemienie poefje in de hoek van de kamer, nee als een JOEKEL in het midden van de kamer. Je kan er niet langs kijken, je kan er niet langs lopen, je kan er niet overklimmen. Alles in de kamer is olifant. Groot, harig, grijs en stinkend. Niet te missen eigenlijk.

 

Mensen die me kennen, weten dat in mijn hoofd, mijn radartjes en motortje, nooit stilstaan. Ik denk over vanalles: mensen, het leven, dromen, natuur, oorlog, misdaden, techniek, medische zaken, spiritualiteit en geloven, alles... Ik analyseer, ik leer, ik observeer, ik leg verbanden, koppelingen a.d.h.v. informatie die onder mijn ogen komt.. Maar ik begin te leren dat de waarheid die mensen verlangen, bewust weg word gehouden van zichzelf. Door zichzelf. Wat maakt dat we niet willen erkennen wat de realiteit is? Wat maakt dat we, íeder van ons, onszelf liever voorliegen, dan te zien wat er is? Wat de mogelijkheden zijn? Wat onze capaciteiten werkelijk zijn, bij íeder van ons? 

 

Willen we ons niet nietig en kwetsbaar voelen? Is dat het? Willen we niet teleurgesteld worden? Of willen we niet minder van onszelf denken? Staat het ego dusdanig in de weg, dat het ons verblind van wat recht voor onze neus ligt? Je kent het wel: je bent je bril kwijt, zoekt je rot, terwijl je hem op je hoofd hebt. Of je bent je sleutels kwijt, keert de hele Kiet ondersteboven, want je bent gejaagd en moet op tijd bij een afspraak zijn, om ze dan recht voor je neus op de tafel te vinden. Of je bankpas, die je  bij de vorige winkel aan de kassa, net in het verkeerde vakje hebt geduwd, en je aan de volgende kassa de schrik je om het hart slaat. Of je bent aan het bellen met je partner, en gaat vervolgens je gsm zoeken omdat je iets moet googelen. Aan je oor, Rechte Kronkel, duh....

 

Zó duidelijk is de oplossing des levens. Zó duidelijk is de realiteit. We zijn ziende blind. Horende doof. Pratend stom. Lopende lam. Ik blijf me verbazen over mensen. Maar dan niet op de goede manier. Elke keer als ik denk van "ok dit is nu toch wel echt het laagste dat een mens kan gaan", is er altijd iemand die het topt. En flink. Momenteel in corona tijd, schieten complotten uit de grond. Mensen vluchten in volledige angst, in de ene fuik of de andere fuik. De niet wappen, zowel als de wappen. Elk reageert anders op deze pandemie. 

 

De niet wappen, gaan ten strijde tegen de wappen. De wappen gaan ten strijde tegen de niet wappen. En aan beide zijden, lijkt het doel de middelen te heiligen. Het is oorlog, in veel mensen hun ogen. En niemand schiet met bloemetjes. Allen zijn ervan overtuigd, dat hun doel het juiste is. De ene gaat wat verder dan de andere uiteraard. Maar ze zijn allen strijders. Allen bereid "het vege lijf te riskeren", voor het welzijn van de mensheid en de wereld. Als je beseft dat sinds de mens er is, de wereld aan een SNELTEMPO naar de gallemiezen gaat, dan snap je dat zich daar enige eh.. innerlijk dilemma bevind. Níemand boeit het wat er met de mensheid of de wereld gebeurd. Niemand. 

 

Het volgende gaat super arrogant klinken, en misschien is het dat ook gewoon: met lede ogen kijk ik dagelijks toe hoe de wereld ten onder gaat. Met een hart dat steeds zwaarder word, van de pijn die ik voel als ik dingen zie en lees. Hoe die Titanic keer op keer tegen die ijsberg knalt, in 2 breekt en zinkt. Hoe de Vesuvius uitbarstte, en daarbij Pompeï + inwoners bedolf onder dikke, giftige lagen lava. Hoe de paddenstoelenwolk verschijnt, na het droppen van nucleaire bommen op Hiroshima. Ik geef het op om te 'strijden' voor de waarheid. De helaasheid der dingen is dat de mensen bijlange na, niet klaar zijn, voor wat ze zo graag willen.

 

Noem het gelatenheid, noem het bore out. Noem het wat je wilt, het interesseert me eigenlijk niet. Ik begin steeds beter de weg van de boeddha te begrijpen. Komt tijd, komt raad. Het alombekende spreekwoord. Het moeilijkste aan de weg van de boeddha, was niet de ontberingen die hij zelf meemaakte, maar het toezien op de ontberingen rond hem. Zien hoe de mensen rond hem leden, zien hoe ze de capaciteiten bezitten, maar niet benutten. Het moeilijkste om los te laten, is zien hoe ongelukkig de wereld is, terwijl je weet dat ie veel gelukkiger zou kunnen zijn. Ik begin ook steeds beter de weg van Jezus te begrijpen. Het kruis dat hij te dragen had. En nee, ik verklaar me niet heilig, of een profeet of een Boeddha. Ik ben geen dochter Gods (en uiteindelijk volgens de bijbel ook weer wel, maar term Boeddha, God, Allah: allen irrelevant en futiel. Niets betekenend uiteindelijk). Ik zeg alleen dat ik hun weg stukken beter begrijp, níet dat ik ze ben.

 

En hoe alles linkt. Hoe altijd alles hetzelfde is en hetzelfde blijft, omdat de mens niet snel genoeg zal evolueren en evalueren. We zullen te laat zijn, in hetgeen dat komen gaat. 

Met al ons ego, zijn we verdwaald geraakt op zijpaden, die ons doorheen een dichte jungle leiden. Moeten we met een machete, ons een weg kappen, tussen de lianen en de takken. Het struikgewas met vlijmscherpe dorens. Ons verdedigen tegen de natuur die ons onderuit probeert te halen. Een struggle for life.... En de natuur zal altijd winnen. Altijd. Maak je daar maar geen illusies over. Wij? Zijn niks... Wij zijn wel zo futiel, dat we eigenlijk nietszeggender zijn, dan het kleinste planktonnetje in de oceaan. Dan de kleinste molecule in het heelal. Kleiner dan de kleinste deeltje dat je maar kan vinden. 

 

Wij zijn wel zo nietszeggend... dat het eigenlijk om te schaterlachen is. En met al onze nietszeggendheid, vinden we het niet veelzeggend, dat we nietszeggende oorlogen voeren. Lekkere zin he, tong al uit de knoop? WE. ARE. A. JOKE. De donkere kant van de medaille. De yang in de yin. Stel, heel erg hypothetisch: er zijn aliens, wat verwacht je van hun? Dat ze ons serieus nemen? Grapje toch? We nemen ons eigen niet eens serieus!!! Dus laat staan dat een eventueel hoger, intelligenter, sneller geëvolueerd wezen (ff aangenomen dat het niet een stel Dummies zijn), ons serieus neemt. We zijn te onderontwikkeld. Nog steeds. We evolueren ons te pletter op de zijpaden, maar op het hoofdpad zetten we stappen achteruit, in de plaats van vooruit. Met al onze intelligentie ter wereld, worden we alleen maar dommer. Van de oertijd, naar oerdom. Geef mij maar effe terug de oertijd aub!! Staat de DeLorean al te brullen? Ja? Mooi, Dank u! 

 

Het is voor mij erg moeilijk om uit te leggen wat ik nu wil uitleggen. Deels omdat mensen er gelijk honend tegenover staan. Wat me op zich niet veel doet. Deels omdat mensen te sceptisch zijn. Wat me ook niet veel doet. Maar woorden zijn niet altijd toereikend om iets uit te leggen. Zeker niet als het enkel platte tekst is, en je de persoon tegenover je niet kunt zien. Maar.. Klinkt dat bekend in de oren? Ik, als "neutrale" (niet) wappie, sta op de plek van de wappies en de niet wappies tegelijk. Terwijl de stof die ik hier bespreek NIETS te maken heeft met corona, fraude, toeslagen, corruptie, sadopedo shit, vaccinshit, demissionaire shit. Ik krijg dezelfde behandeling als alle andere mensen. En dat is prima. Op zulke momenten, worden de mannen van de jongens gescheiden. Worden meisjes, vrouwen. Word duidelijk voor wat en wie je staat. 

 

En de weg is eenzaam. Altijd. Af en toe kom je een gelijkgestemde tegen, die je uiteindelijk weer kwijtraakt, naarmate de materie vordert. Naarmate de waarheid naar de keel grijpt. Tot de bekende puzzelstukjes beginnen te vallen. Af en toe het sprankje hoop. Het sprankje licht. Maar het licht is aan het doven. De sprankeltjes worden minder in getale. Ze doven uit als een nachtkaars. Verdwijnen achter donkere wolken, van een storm die op handen is. Vluchtend naar veiligere oorden, waar hun toekomst niet gedoemd is te mislukken....

 

Deze aardbol is waar we het mee moeten doen. Doe je ogen open, kijk in de spiegel. Doe aan zelf onderzoek. Hoe futiel het ook mag zijn: deze wereld is alles wat er is. En zal zijn. Laat het niet ten onder gaan door de helaasheid der dingen....

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ricardo
6 maanden geleden

Geweldig blog , woordkunstenaares xx

De Rechte Kronkel
6 maanden geleden

Dank je wel, Ricardo.

Ingrid Janssen
6 maanden geleden

TOP! Meer woorden gaan we er verder niet aan "vuil" maken......

De Rechte Kronkel
6 maanden geleden

Dank je wel, Ingrid.