Zolderopruiming

Gepubliceerd op 27 juni 2021 om 18:09

Vandaag een ietwat luchtig blogje, je moet af en toe eens wat anders proberen. Kijken of het lukt om niet alleen over van de zwaarwichtige, op je maag liggende onderwerpen te schrijven. Hoewel ik dus niet van de koetjes en de kalfjes ben, en graag snel tot een kern kom, i.p.v. de liflafjes errond. Leuk die liflafjes, maar tijdverspilling. Ik doe mijn best wel, maar vaker lukt het niet dan wel, sorry.

Zolderopruiming dus, een muffige job die ik absoluut niet graag doe, maar die wel moet gebeuren. Waarom doe ik die niet graag? Omdat ik me meestal voorneem om het op 1 dag klaar te krijgen, maar dan ben ik aan het uitzoeken en kom ik dit weer tegen en dat... En dan verzand ik in herinneringen en nostalgie.  Met als gevolg dat het huis er eerst 3 dagen als een stort uitziet, voordat het weer piekfijn in orde is. En beter als ervoor, want minder spullen is makkelijker schoonhouden.

 

Rapporten die je terugvind. "ORDE, Rechte Kronkel", was een veelvoorkomende commentaar. Ook "Kan beter, maar wilt niet". Ik was slim genoeg voor school, daar niet van. Ik had gewoon eh... andere prioriteiten. Werkjes die je op de kleuterschool of tekenschool gemaakt hebt. Een oud dagboek, waar 3 dagen in geschreven is. Langer hield ik het nooit vol. Snapte nooit het concept, papier praat niet terug namelijk. Dus waarom dingen in een boek schrijven. Nu ben ik groot (je weet wel: "als ik later groot ben, ...), en nu doe ik het op de computer. Min of meer. Op een of andere manier lukt het me op de  computer beter om me een andere kant voor te stellen, dan bij een boek. Ironie alom dus. 

 

Juwelen, die je al eeuwen bijhoud. Want ja: die ketting was van je oma. Dat hangertje is van je moeder. Deze oorbellen waren de eerste. Dat juweeltje is weer van je allereerste echte vriendje. En die armband was van je vriendin, zij had dezelfde (dat was toen nog in). Zo ook met brillen. Allereerste bril, heb ik nog altijd in het bezit. Of mijn eerste kinderschoentjes. Heb ik mijn moeder de oren voor van het hoofd gezeurd, horendol werd ze ervan. Sorry Moeders! Of gewoon een hanger die je nergens meer kunt vinden, en die wel zo vernuftig gemaakt is, dat je hem daarom alleen al gewoon fascinerend vind. Of de manchetknopen van je opa, iets wat tegenwoordig bijna niet meer bestaat, of lijkt te bestaan. Alles dus wat in 2021 onder de term 'vintage' of 'ouderwets' valt. Een hele andere stijl is nu gaande in de juwelen van nu. Toch een beetje een andere wereld waar je instapt, als je net als ik een liefhebber bent van vintage of ouderwetse dingen. 

 

En de foto's mag je ook niet vergeten!!! Bergen en bergen foto's!! En ook: doodsbrieven en prentjes, ik heb me een paar jaar met de genealogie van onze familie bezig gehouden, en daarbij kwamen die handig van pas. Ook alleen al omdat ik van mijn familie een beetje de verzamelaar ben van foto's/kaartjes/trouwboekjes/rijbewijzen/enz. Prachtig om te zien: van die ouderwetse, zwart witte, intussen door oudheid vergeelde portretten... Of postkaartfoto's, ook zwart wit, met zo een gekarteld randje aan. Dan zie je ineens je oma in haar jonge tijd, volle bos met lekkere krullen, zon op haar gezicht, fiets in de hand met een mandje met uiteraard: bloemetjes eraan. Kek shirtje en broekje aan. Of je moeder en vader in de tijd voor jou geboorte, in een pretpark net van de boomstammetjes afracend... Of hun huwelijksfoto.. En wat je ook nog tegenkomt: negatieven!! Ik besefte deels dat ik oud begin te worden, toen ik de negatieven in handen kreeg tijdens het uitzoeken. Dat kom je bijna niet meer tegen. Net zoals de oude camera's van mijn grootvader die ik heb. Je weet wel, zo met een tasje erbij, maar eigenlijk zit je alle kanten uit te frunniken en te pielen om dat tasje niet onhandig te hebben tijdens het fotograferen. 

 

Ook werd me duidelijk hoe erg mijn mokkenverzameling uit de hand is gelopen. Schaam schaam. Overal kwamen wel mokken uit, je zou bijna denken dat ik een mokkenboompje op de zolder had. En dan heb je de verzameling beneden nog niet eens gezien. Maar dat is hetzelfde he: een nieuwe vakantiebestemming en waar een ander een sleutelhanger ofzo koopt, koop ik een mokje als souvenir . En dat is dan een 'speciale' mok. Dus, ik heb een verzameling van speciale mokken. Grijns. Nee, ik heb toch maar van mijn hart een steen gemaakt, en een aantal mokken weggedaan. Het doel is opruimen, en niet sentimenteel worden over een mokje van die of die vakantiebestemming. Uit je hand kan je ook drinken tenslotte...

 

En dan nog een vondst die onderhevig is aan de tand des tijds: CD'S. Bij elke CD: "Goh, toen was ik nog jong", "Ja hoor, deze heb ik helemaal grijs gedraaid!!" tot "deze muziek maken ze niet meer, daarom alleen op zich al een schat". En ja hoor: Spice Girls, Good Shape (ja moeder, ik weet nog dat je me betrapte met dansen hahaha), Blue, Marc Anthony... alles waar ik als tiener fan van was. Niet meer af te spelen. Op geen enkel medium tot nu toe. En dan heb ik een computer, tot een oude radio, nog met gloeilampen achterin hoor!! Dus.. ff zoeken naar iets waar het wel mee kan. De lampenradio heeft helaas geen CD-gleuf.

Nou was ik niet het type dat concerten aandeed enz, maar ik had wel een voorkeur. En net zoals ik mijn DVD'S en BLUERAY'S (god, ligt het aan mij dat dit al oud klinkt?) kocht, zo kocht ik ook mijn CD'S. Had de muziek zoveel indruk gemaakt, of raakte het me: als ik het waard vond dan kocht ik het. En dan moest ik het echt goed vinden, dus de 50ste keer moest ik het even leuk vinden als de 1e keer, anders kocht ik het dus niet. Ik heb dus niet zoals je bij velen ziet een MUUR van boeken of DVD'S of CD'S, ik heb een beperkte, doch in mijn ogen waardevolle, collectie. Met muziek en films die ze niet meer maken. Films waar ik jaren naar gezocht heb. Films die zo ver niet meer te verkrijgen waren, dat de enige verkrijgbare versie er eentje was uit een videotheek, ook dat bestond toen nog. Films die vergeten zijn, doch in deze tijd ook nog van toepassing zijn. Films als Daens, Christiane F. En nog vele anderen. Aziatische films, ook erg moeilijk te verkrijgen. Tenminste degenen die ik zoek... 

 

Een heel leven aan onbetaalbare herinneringen. Opgesloten in een paar dozen op de zolder. Jaarlijks herbekijkend wat weg kan of niet. Want helaas hebben spullen op een zolder vaak wel te lijden. Stof, spinnetjes, als je een lekkage in je dak hebt (zoals hier een kleintje), heb je nog met vocht te doen. Maar elk jaar is de schiftingsprocedure anders. Elk jaar sta je weer een jaar verder in je leven en in je denken. Elk jaar kijk je weer anders tegen de spulletjes die je bewaard hebt. En elk jaar gaat er weer een deel weg. Vroeger, toen ik stik eigenwijs en rebels was, zeiden ze tegen mij: "opgeruimd huis, is een opgeruimd hoofd". Nu ik groot ben, moet ik ze gelijk geven. Dus elk jaar gaat er een deel uit.

 

Behalve de foto's... En de CD'S.... En de juweeltjes... En de mokken... : -) Fijne zondag!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anoniempie
5 maanden geleden

Blijf het geweldig vinden je te lezen 😉

De Rechte Kronkel
5 maanden geleden

Dank je wel :-)