Burenperikelen

Gepubliceerd op 5 oktober 2021 om 22:49

Vanavond een blogje over enkele frustraties.. Het spreekwoord zegt: Beter een goede buur, dan een verre vriend, maar in mijn geval verkies ik op dit moment de vriend. Misschien herkenbaar voor veel mensen, misschien leer je iets nieuws. Je weet nooit he, doos vol chocolade.. pralines.. rennen.. Gumpie!!

Weet je, je kent het wel, je bent jong en je wilt wat. En je bent wild, en je jonkt wat. Dat laatste in mijn geval gelukkig niet. Geen kids achter mijn rits!! Dus je krijgt een relatie, trouwt eventueel, en gaat voor of na het trouwen: samen wonen. Dus je gaat rondkijken naar een huis. Of een appartementje. In ieder geval naar júllie plekje. Je neuzelt hier wat rond, je piept daar eens om het hoekje, of je bent brutaal en loopt een erf op en krijgt onverwacht een rondleiding van de eigenaar van de woning die leeg, maar te koop staat. Echt gebeurd. 

 

En dan heb je dé woning gevonden. Twee onder 1 kapje. Rustige buurt. Centrum van het dorp. Dorp telt 2 man en een paardekop, dus dan weet je gelijk hoe drukbezocht het uitgaansleven hier is in de discostraat. Elke carnaval is het hier "Samba di Janeiro", compleet met halfnaakte, verwoed twerkende deernes. Niet bestaand dus. Ok, ja, we hebben dan wel het grootste bloemencorso in omstreken (heb ik me laten vertellen), maar dan heb je het wel gehad. Heerlijk, want je gaat voor je rust ergens wonen, tenminste ik dan toch. Ik zou een iglootje, of een hutje ergens in the middle of nowhere ook wel weer lekker vinden. 

 

Alles word via de makelaar geregeld, alles word in dozen geladen en in de vrachtwagen getild, en hobbelt gestadig op weg naar de nieuwe bestemming. Het nieuwe thuis! Als jong koppel is dat een behoorlijk serieuze en feestelijke gebeurtenis. Dus: eerste avondje in je nieuwe huis SAMEN, trek je een flesje open om te klinken op de blijde gebeurtenis. Je kent het helaas: drankje in de man, lichtjes aangeschoten, buren met oren als een olifant want: "nieuwe mensen". Vrij normaal en de meeste mensen zouden dat ook SNAPPEN. Van het flesje én van de oren van de buren. 

 

Echter heb je zo van die mensen.. tja.. hoe zal ik ze noemen.. Zeikstralen is denk ik in dit geval de beste benaming. Ik kan er geen beter woord over vinden. Zeikstralen. Commentaar geven (weken later!) op dat we dus op de "beruchte" avond wat laat buiten zaten nog. Hallo?! We hadden net een huis gekocht hoor! Zelf nooit jong geweest begrijp ik? Verrimpeld, verschrompeld en als pensionada de baarmoeder uitgekomen ofzo? Zo hoppa, die rollator op? Life is overrated, zoiets? 

 

En toen .. toen maakte onze rolluik te veel lawaai. En toen deden we de raam te hard dicht. Toen roken ze onze kachel bij hun binnen (letterlijk álle huizen van de blok hebben zowat een kachel, maar het was onze kachel en onze geur. Dat hun de ramen open hadden staan en zo ongeveer 6 kachels konden ruiken, tja...).

 

Toen ging ik schuren, welgeteld 10 minuten om 20u. Dat had ik INDERDAAD wat vroeger kunnen doen. Ik had even de tijd niet in de gaten gezien ik geconcentreerd bezig was, mijn fout. Gelijk buum aan de foon. Neerbuigende commentaar, of beter gezegd: commando. Je kent het wel: gluiperig vriendelijk alsof je al jaren beste matties bent, door dik en dun, maar eigenlijk ken je elkaar van kop noch kont en denk je op passief-agressieve wijze iets klaar te krijgen. Zolang ik besta, vangt men nog altijd meer vliegen met stroop dan met azijn, waarde buum. 

 

Toen waren het onze honden, die zouden blaffen. Luna durft niet eens te blaffen, als ze al een keer blaft, verschiet ze er zelf van. En Jappie slaat aan op de deurbel of onraad. Werden we voor opgebeld toen we op vakantie waren, iets wat bekend was bij ze, dus het konden onze honden al niet zijn. Dat wij in huis nog niet op de bank kunnen gaan zitten, zonder dat hún neurotische enkelbijter aanslaat, daar zijn ze dan selectief doof voor...

 

Toen was het de voortuin. Vervolgens was het de achtertuin. En toen, toen was míjn maat vol.

 

Mijn man had me eerder al tegengehouden om hun sleutel terug te brengen. Maar nu is ie terug. Want we zijn voor niets goed, maar wél als ze een luxeprobleem hebben. Ze gaan op vakantie en hebben geen opvang voor de hond of de kat. Dan mag Rechte Kronkel op komen draven. Of voor de post. Of de rolluiken. Of haakwerk, dat uiteindelijk ondanks van tevoren goed in te lichten achteraf (na 1 week nonstop haken) tóch te groot bleek en of ik dan op 2 dagen een andere kon maken, ja hoor... Of meehelpen een oprit uit te breken, dan ben je uiteraard ook van harte welkom. Als het op hun wenken gaat, is alles prima. 

 

Dus.. na mijn avondeten in volle kolère (= pissigheid voor de nederlandse lezers), binnen te hebben gedouwd, ben ik eens gaan nadenken over deze mensen... En heb ik aan enige zelfreflectie gedaan.

 

En dat ging als volgt: 

Ik was aan de hele "relatie" tussen hun en ons aan het denken. Alles passeerde de revue. Goed en slecht. Mooi en lelijk. Hatelijk en geliefd. Sympathiek en onsympathiek. 

 

Want eerlijk is eerlijk: toen we trouwden kregen we een bosje bloemen. Toen we hier kwamen wonen, nodigden zij ons uit. Dat was wel om gelijk te laten weten wie er "de baas" was, maar enfin: het is het gebaar dat telt. We hebben een paar keer bloemen van ze gehad bij gelegenheden, en omgekeerd ook. We hebben heerlijke kaas van ze gehad, die ze kregen van de vader van hun schoonzoon (als ik me niet vergis), maar zelf niet lustten. Als ze een feestje hebben, dan is het altijd netjes op een normaal menselijk uur gedaan. Al die dingen hebben we nooit om gevraagd. Hebben zij uit zichzelf gedaan. Goede etiquette. 

 

En dan komt het he... 

 

Ze zijn dus niet slecht. Maar ze zijn ook niet goed. Ze hebben zulke lieve dingen gedaan, maar weegt dat op tegen de klaagzang van echt onbenullige dingen? Als ik moet gaan denken hoeveel keer hun hond aanslaat. Of hoeveel keer we hun rolluik horen. Of hun deur of raam .. of het feit dat ze alleen maar bellen als ze wat te zeikstralen hebben.. en dat je zodoende altijd op je hoede moet zijn... ik bedoel als je telefoon krijgt van de buurvrouw, dan weet je al hoe de bui hangt, want anders doen ze de moeite niet. 

 

Als ik om elk wissewasje dan aan de deur of telefoon of persoonlijk moet gaan zeuren, dan ben ik op 38 jaar, een omaatje dat achter de geraniums zit de hele dag. Je kent het wel, zo een typje dat afkomt en begint over "Joske van de buren, die nu met Fieneke van de overkant is. Maar Fieneke van de overkant heeft eigenlijk wat met Dirkje van het volgende dorp....En heb je gezien dat de overburen een nieuwe auto hebben? Die zullen wel zwarte zaakjes doen om zoveel geld te krijgen, poeh poeh, doe maar duur hoor!". Dat typje. Precies dat. Alles "ziend" en niets wetend. 

 

Dat is dus boven mijn pet. Of beter gezegd: eronder. Ik kan me daar niet mee bezig houden. Mijn tijd niet waard. En nou zeg je: "ja, dat kan je wel, want je weet evengoed alle minpunten van je buren op te noemen". En daar heb je gelijk in. Dit is een momentopname van een oerinstinct dat zegt dat ie niet meer met zich laat sollen. Het verschil is dat ik daar niet dag in dag uit mee bezig lijk te zijn. Ik hoor het volume bij een feestje, kan ook behoorlijk gaan, en ík denk dan van: "och straks is het weer over". 

 

Ander voorbeeld: de tuin. Zij hebben hun tuin supernetjes, getrimd, gekapt, gestofzuigd en geboend. Hier is de tuin, in vergelijking, een jungle waar een machete niet slecht van pas komt. En laat me eerst even stellen: ik snap hun zorgen betreft overwaaien van onkruid. Hoewel LOGICA ook weet dat het van OVERAL kan komen, zelfs uit een overvliegende VOGELKONT. Mogen ze blij zijn dat olifanten niet kunnen vliegen dus he. 

 

Bij de voortuin begrijp ik heus wel dat er ook een "voortuin-etiquette" bestaat. Maar de voortuin was een probleem. Voor hun. Nu waren ze een tijd geleden zo vriendelijk om aan te bieden, daar de buum thuis is in deze dingen, om onze voortuin onder handen te nemen. Zijn we mee akkoord gegaan, hebben wij netjes vergoed en de buum heeft dat tot in de puntjes gedaan. Dat moet ik hem nageven. Nu is de achtertuin het probleem.

 

Maar mij, ons, boeit het niet. Ik bedoel, we willen graag wel een nette tuin, maar wegens diverse (medische) omstandigheden en andere prioriteiten, zoals verbouwingen ín huis, zijn we er nog niet aan toe. Er is een hele lay out en ontwerp klaar, maar we zijn er nog niet aan geraakt. Terug naar mijn punt: ik zie de buren hun tuin en ik denk van "goh, netjes, maar niets voor mij. Natuur hoort natuurlijk zijn gang te gaan, ipv getrimd met een nagelschaartje. Beetje bijvijlen hier, beetje lakken daar. Gestofzuigd voor 2 blaadjes. Micro Gardening. Maar als zij daar gelukkig mee zijn, is het prima voor mij." En daar is voor mij de kous mee af. Niet meer niet minder. 

 

Een beetje het: ieder huisje zijn kruisje. In geval van hulp, zijn we er als we kunnen helpen. Maar we zijn nu eenmaal niet het type volk dat elke week gezellig met de buurtjes uit eten gaat. Zij het hunne, wij het onze. En overleg is altijd mogelijk, maar wel in gelijkwaardigheid. En dat is toch echt wel zoek nu. Dus om op dit deel antwoord te geven: ja ze hebben lieve dingen gedaan. Maar nee, dat praat zaken niet goed als er een scheve verhouding is. 

 

En toen ben ik nog wat verder gaan onderzoeken: ben ik misschien jaloers? Dat ik gelijk in de modus "back off" schiet? Dat zou kunnen natuurlijk. Want zeg nou zelf: als je je in deze tijden... in 2021... met álles wat er gaande is... je druk kunt maken om de tuin van een ander.. Dan heb je toch een gezegend leven of niet? Ik bedoel: ik maak me druk over het feit dat ik uitbehandeld ben. Of hoe corona al dan niet een weerslag heeft, had of nog zal hebben op inkomsten. Of hoe mijn naasten uit de corona tijd gaan komen. Ik hoop dat de vaccins dusdanig goed werken, dat áls een van mijn naasten corona krijgt, de schade beperkt blijft en de persoon het overleeft...

 

Het láátste waar ik me druk om maak, en kan maken, is de voortuin, de achtertuin, de rolluiken, de hond, de ramen en welke andere pietluttige ongein je nog kan bedenken van de buren. Dus er zou gedacht kunnen worden dat ik jaloers ben. Dat ik me ook enkel maar om pietluttige dingen druk wil maken. En ergens heb je gelijk. Maar het is niet zo. Ik benijd ze niet. Sterker nog, ik vind hun even kortzichtig, als hun mij vinden. Maar Mijn leven is Mijn leven. En daar moet ík het mee doen. En daar val ik hun niet mee lastig. Dat zij evenmin tevreden zijn met hun leven, en ongelukkig, daar moeten zíj het mee doen.

 

Want dat is wel wat al dat gepintenneuk van ze weergeeft: ontevredenheid. Niet tevreden zijn en niet beseffen hoe gezegend dat ze zijn. Dat je elke dag op kan staan uit je bed. Dat je dochter groeit en bloeit en alles wat daarbij komt kijken. Dat je kleinzoon gezond, geliefd en gewild is. Dat je een dak boven je hoofd hebt en het niet al te slecht hebt. Dat ze in deze tijd van (medische) vooruitgangen mogen leven. Dat het goed gaat op het werk. Dat ze werk hebben, er zijn er genoeg die geen werk hebben of met stank voor dank zijn ontslagen door corona.  En TIG andere dingen om tevreden mee te zijn!!!

 

Ontevredenheid zorgt voor scheiding. Dat zie je tussen buren. Dat zie je in de maatschappij. We zijn met zijn allen ontevreden. Altijd. Niet alleen in corona tijd. Het word tijd dat we onze neuzen zetten naar standje "tevreden". 

 

Verbeter de wereld, begin bij jezelf, en dat is precies wat ik ga doen.

 

Maar die sleutel.. die komt niet meer terug. Dat is voor hun EN voor ons een hele verbetering om mee te beginnen. 

 

Fijne avond! 

 

NB: het vervolg


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annerieke Smits-Vermeulen
2 maanden geleden

‘Ieder zijn eigen huishouden’, zei mijn schoonmoeder altijd en dat is ook ons motto geworden.
‘Beter een goede buur dan een verre vriend’ zou mooi zijn, als dat mogelijk was. Helaas is dat niet altijd zo. Er zijn nu eenmaal mensen, die altijd en overal mopperen en verslaafd kijken te zijn aan het zwart maken van een ander.
In dat geval is het zaak lekker jezelf te blijven en de boze buur lekker in zijn sop gaar te laten koken en je er niet door te laten raken. Je blije zelf te blijven!

Rechte Kronkel
2 maanden geleden

Hoi Annerieke,

je hebt overschot van gelijk. Voorwaarts naar beter zaken ;-)