Recycleren anno 2021

Gepubliceerd op 11 oktober 2021 om 22:18

Een beetje een onderwerp over de een zijn dood is de ander zijn brood, maar dan met de link naar hoe de consumptiemaatschappij en de klimaatdreiging willens en wetens in stand gehouden word. Met een serieuze ondertoon dus, tja, daar kennen jullie me voor, dus dat zal helaas niet echt gaan veranderen vrees ik. Je zou het een beetje als een vervolg op mijn blog Zolderopruiming kunnen zien. Maar dan zonder zolder dus, want die is netjes. ;-)

De een zijn dood, is de ander zijn brood.. Dit betekent dat je voordeel trekt uit het nadeel van een ander. Het voordeel dat in deze blog getrokken word, uit het nadeel van een ander, is gelukkig een onschuldig gevalletje. Het spreekwoord misstaat anno 2021 echter niet. Juist niet. Het is een spreekwoord dat een vaste basis kent in álle bedrijfslevens en persoonlijke levens. Ook in het mijne. Ik ben daar inderdaad geen vreemde van. 

 

Nu is het zo, dat hier deel per deel verbouwt en aangepast word, opgeruimd, behang van de muur geverfd enz. We zijn niet de snelste, maar gestaag komt men er ook. Als anderen niet interrumperen tenminste. Dus na een x aantal maanden, ligt net als de zolder, je garage nokvol spullen die eigenlijk een keer naar het stort (milieustraat voor de nederlandse lezers) moeten.

 

Dus je opent de poort van de garage, iets waarbij een horrormuziekje niet zou misstaan. Slow frame, zwart wit, eng muziekje dat aanzwelt naar het einde toe en naarmate de poort verder openschuift. Adam's Family stijl. Het is hier een luxe electrische poort, dus ik moet niet meer doen dan knopje duwen en huiveren. Die eerste 30 centimeter, die gaat nog wel, zie je toch niets. Maar zodra ie kniehoogte voorbij is, komen de dozen en spullen je tegemoet. Niet vallend, dat dan weer niet. Veiligheid is niet onbelangrijk.

 

Want wat heb je daar allemaal staan? Meubels die op zijn. Materialen waarmee je al verbouwd hebt. Emmers met verf waar nog een klutske (restje voor de nederlandse lezers) inzit, maar die weg moet. 2 werkbanken, waarvan 1 wel dusdanig in de weg staat dat ik hem het liefste tot schrootjes hak. Een stoel, waar de armleuning van uit de kom is geschoten. Een rattenkooi, die ligt te wachten op zijn laatste reis. Een berg oud papier. Glaswerk. Paletten. Een oude, afgeragde krabpaal van de kat. Oude kleren die klaarstaan voor de kledingbak. Een oude Singer die zijn gloriedagen helaas achter zich moet laten. Kortom, een best allegaartje van .. rotzooi. Ja kan het niet mooier maken. 

 

We hebben gelukkig een busje ter beschikking, waardoor er in 1 lichting al het nodige meekan. Met meubels heb je sowieso al snel plaatsgebrek, maar het werkt prima. Eventjes een hapje gegeten, want de innerlijke mens moet uiteraard ook mee verzorgd worden. Gezien er een paar flinke kasten bijzaten, kon dat geen kwaad. En toen... TOEN ging het gebeuren uiteraard!! We gingen naar het stort! Wiehie!!! Als er íets is wat ik leuk vind, is het wel naar het stort gaan. En dan NIET om je oude meuk te dumpen. Nee nee nee nee... de "thrill" bevind zich in een heel ander stukje van dit parcour. 

 

En wel hier: mijn naasten, en vooral mijn moeder en mijn man, weten heel erg goed, dat je mij NIET mee moet nemen naar het stort. NIET. Never. Nuuts. Nooit. Noch nie. Jamais. Dat is echt een no go. Waarom niet? Het stort is mijn pretpark. Het stort is mijn bron van inspiratie. Dat is een tic die ik deel met mijn vader. De een zijn dood is de ander zijn brood. We zijn geen lijkenpikkers, we zijn geen aasgieren, maar als we dan een juweeltje zien liggen op het stort.. Als we er dan toch al zijn.. Dan word dat trots mee naar huis gehaald. Met het enthousiasme van een klein kind dat afkomt met, voor zijn gevoel, de heruitvinding van het wiel, waar jij zoiets hebt van "zucht.."

 

En oh boy, oh boy, wat ben ik geslaagd op het stort vandaag!!!! Hap-py me, hap-py me!!! Zoiets. Tijdens het uitladen van het busje, zag ik twee oudere mannen, zeulend met een beeldje. Een betonnen beeldje, je kent het wel, veel mensen hebben ze in hun tuin of aan hun deur staan. Ideaal om te jatten, maar moet je niet doen want: VAN IEMAND ANDERS!!! Dus ik ging het beeldje eens nader bekijken, intussen helemaal bedolven onder het puin van de verbouwingen van iemand anders. Beeldje was intact, een meisje blijkbaar, en ik was gelijk verliefd. Ding uit de container gehezen en vol trots naar de auto. 

 

Aangekomen bij de auto kreeg ik een glimlachende, met ogen rollende zucht van mijn man, zo eentje van "oh nee hoor ze is weer vertrokken, ik pak weer meer mee dan ik aflever dadelijk". Hij kent me, dus dat scheelt. Dus mijn hele argumentatie blootgelegd, wat ik met het beeldje ging doen, en waar ik het wou zetten en ale vooruit, het was goed. Het mocht de auto in mee naar huis. Yaaaay!!

 

Blijkbaar hadden de ex-eigenaars van het beeldje gezien, dat ik haar uit alle macht uit de container had gevist en die kwamen een praatje maken. Dus uitgelegd dat ik het erg leuk vond en dat ik haar tweede leven zou geven, leuk bloempje erin enz. Eigenaar reuze enthousiast, want leuk dat er toch iets nog goed terecht komt. En toen.... En dat had hij écht niet moeten doen... Toen zei hij toch wel niet: "Er is ook nog een Mannetje....". En de rest heb ík niet meer gehoord, want ik was als een Woody Woodpecker terstonds naar die container gesjeesd. Ik stond al vollebak te hooien tussen de bakstenen, het stof en betonspullen. De eigenaar stond slechts nog tegen de stofwolk, van waar ik net gestaan had, te praten. 

 

En ja hoor, het mannetje kwam te voorschijn. Er kon nu niets meer gezegd worden, want immers: ik had het vrouwtje al, en dat was al goedgekeurd hahahaha. Dus nu heb ik in de tuin een lieflijk betonnen koppeltje staan. Het plekje waar ze staan word nog wel verbeterd, want ja, je pakt natuurlijk niet elke dag een stel gave en niet geblutste tuinbeelden uit het stort mee. Tenminste: als je elke dag naar het stort moet, dan is er iets mis volgens mij. Tenzij dat je er werkt uiteraard. 

 

Maar de dag was nog niet voorbij! En de auto was nog niet leeg. Rijd er op een gegeven moment een combo wagentje met remork bij de container, waar we de spullen aan het lossen waren. Ik loop er toevallig langs om een doos papier weg te doen. And what do i spy with my little eye???? Een PRACHTIG lederen vintage set koffers. Top conditie. Echt leder. WAUW. VOOR NOPS.

 

Tuurlijk kan ik me er blauw aan betalen in de dikke nekken interieurzaken, waar je alleen stoelen koopt die erg ongemakkelijk zitten, maar wel leuk tonen, dat dan weer wel. Maar ik zoek historie en karakter, persoonlijkheid in spullen. Ik vind weinig aan meubels en zaken die gloedjenieuw van de band komen gerold. Zit geen karakter in. Allemaal van die zielloze, emotieloze meubels. Ik wil krassen, en leven zien! Daarbij: de kwaliteit van meubels die je op kringlopen vind, kunnen NIET op tegen de ikea. Ik snap ook nooit dat mensen hun hele hebben en houden bij een ikea gaan halen. De kringloop heeft veel beter kwaliteit staan, en goedkoper, maar ja, dan recycleer je dus voor het echie. Dat kán een probleem geven..

 

Maar dus, combo met remork, dan trek ik mijn stoute schoenen aan he. Dus ik vroeg vriendelijk en beleefd aan de eigenaars van de remork, of ze die koffers weg wilden gaan gooien. Ik bedoel: als ze zijn als ik, had het ook kunnen zijn dat ze hetzelfde idee hadden gehad en ze net mee naar huis wilden nemen. Maar dat was niet het geval, ik mocht ze zo hebben. Binnen de seconde stond 1 van de 2 heren langs mij te graaien in zijn remork, want "er was ook nog een beauty case bij". Ik ging bijna door mijn knieëen...Een beauty case!? Ik wist niet waar ik het had. Beauty case, zeldzaam in de vintage koffers vaak. Of vaak zo vernaggeld door make up resten en ander prut, dat het gewoon niet verder te geven is.

 

Maar meneer trok inderdaad een allerschattigste beauty case onderuit. Ik was flabbergasted. Waar ik al trots was met mijn beeldjes, liep ik nu helemaal als een pauw met staart breedgewaaierd naar de auto. Tjonge jonge, dit was een vondst!! Onbeschadigde koffers. Binnenkant had ik nog niet gezien, dus dat was nog wel een iffy puntje. Dus bij thuiskomen, gelijk alles open. Ik had al gezien dat er in 1 koffer, nóg een koffer verscholen zat. Gelijk een gek alles op de bank hier thuis, koffers open gegooid. Alles uitgehaald, binnenkant bekeken. FEILLOOS. Hengsels werken, sloten werken, sleuteltjes van de sloten IN elke bijhorende koffer. Zelfs het mousse stukje zat nog in de beauty case!!!

 

Deze mensen hebben erg goed zorg gedragen voor hun spullen. Dat is een ding wat erg duidelijk is. Even oppoetsen met een vochtige doek en ik heb een prachtige set vintage koffers. Gratis dus. En 2 lieftallige tuinbeeldjes. Ook gratis dus. En dan komt hetgeen wat de serieuze ondertoon gaat weergeven. Want dat is iets wat ik niet begrijp en nooit zal begrijpen. En dat ligt aan mij waarschijnlijk, of ik geloof gewoon in een utopie. 

 

Dus... ik toon mijn net gevonden schatten aan mijn naasten. Blij dat ik deze spullen van de ondergang en de afvalpersmachines gered heb. Overtuigd dat ik het juiste gedaan heb. Krijg je de volgende commentaar, ten minste ik beschouw dat als commentaar: "mag je dat wel meenemen? " Dat geeft in mijn hoofd een kortsluiting à la: "hallo, lag op het stort hoor, vogelvrij". Schijnbaar, is het tegenwoordig in de steden, de trend dat je niets mag meenemen vanaf het stort???? Wat is dat voor iets geks? Waarom zou je het niet mee mogen nemen? Het is het AFVAL, of wat als afval beschouwd word door de ex-eigenaar, dat ik meeneem. Als hetzelfde naar de kringloop gebracht word, is het géén afval en moet je ervoor betalen, maar het word hier in de container gemikt!

 

Even heel groot gedacht he, een kleine kringloop uitvergroten naar het grotere geheel. De een zijn dood is de ander zijn brood. De hele consumptiemaatschappij is gestaafd op deze 'kernwaarde'. Iedereen beseft dit en weet dit. Maar de tentakels van de consumptiemaatschappij, die reiken kennelijk dus tot op de milieustraat en in je vuilbak. Want: die twee beeldjes die ik mee heb genomen. Die heb ik niet betaald. Die heb ik niet gekocht bij een of ander tuincentrum. Dat was mijn brood na de ander zijn dood. Waar ik nu dus "verantwoordelijk" ben dat ik het brood van de consumptiemaatschappij (de grote jongens) ontneem en zo "eigenhandig" zorg voor hun dood. Om 2 gratis beeldjes. Er zijn geen tigduizend neuzelaars die het stort leeghalen hoor! Tot nu toe, heb ik toevallig daarstraks 1 persoon gezien, die uit de container van de kringloop ook iets meenam. 1!! persoon, op dik 5 jaar tijd. Je hoeft dus niet bang te zijn dat er hele volksstammen je stort komen leeghalen hoor!!

 

We hebben al uitvergroot van de beeldjes naar de consumptiemaatschapij, aan de consumerende kant. Nu een kleine toelichting van diezelfde consumptiemaatschappij van de fabricerende kant: doordat ik die 2 beeldjes gratis van het stort heb meegenomen, moet de fabrikant, een misschien milieuverontreinigende fabriek, 2 beeldjes minder produceren. Dus ik ben een hele ieniemienie kink in de kabel van die consumptiemaatschappij. Want ik ontzeg een milieuverontreinigende fabriek 2 beeldjes. En dan vraag ik je, wat is erger? Het feit dat ik 2 beeldjes gratis meeneem, of dat er door een "meeneemverbod" gezorgd word dat de natuur en het milieu eronder lijd? Laat mij mijn 2 beeldjes maar hebben, en de ex-eigenaars het plezier dat er nog iets goed mee gebeurd ipv bedolven onder puin te liggen. 

 

Want zeg nou zelf: we worden om de oren gegooid met dat het al jaren niet goed gaat met het klimaat. Diersoorten sterven stilletjes en onhoorbaar uit, voor degenen die er niet op zoeken... We worden vanuit de politiek en de overheid opgedragen om te recycleren en te sorteren. Restafval, papier, plastic, glas, groenvuil, grof vuil, witgoed, bruingoed etc. Daar word op gedramd en gedrild. Statiegeld op kleine flesjes, is de laatste bedenking van deze genieëen. Recyclage helpt het milieu. Maar als we recycleren in de meest platte betekenis, dan mag het ineens niet? Dan moet ik bv wel een betonfabriek gaan sponsoren, maar niet iets recycleren wat hier als afval beschouwd word. Van wie niet? Het is toch afval? Mensen gooien het weg, en aan eind van de dag, Heer Opzichter, trek jij de deuren van de container dicht, kuis je je schop af en een dag later word ie opgeladen. Om vervolgens bijeen geperst te worden in kubussen en verscheept te worden naar Azië. 

 

Het is nooit goed wat we doen, doen we een keer aan recycleren, word je op je vingers getikt. Nou ik had anders nog wel een paar prachtige en practische dingen gezien om te recyclen hoor. Stonden een paar mooie IBC's, altijd handig om regenwater mee op te vangen voor je moestuin. Of een vijvertje van te maken, als je hem aan de buitenkant met een beetje creativiteit mooi aankleed. Of gewoon een 1 persoonsbad in de bloedhete zomer.

 

En een houten mand, met deksel, een prachtexemplaar..

Ik had er de berg van grofvuil waar ik over moest klimmen voor overwonnen. Maar ik mocht niet... Maar als ik morgen een even mooie mand zie in de winkel, want de mand zag er dusdanig nieuw uit, dan mag ik wel.... Dat is toch van de pot gerukt??? Verder nog een paar cementtonnen die altijd goed van pas komen als je aan het verbouwen bent. Nog wat mooie klinkertjes voor een mooi looppadje in de moestuin aan te leggen. Ja hoor... ik weet mijn weg wel bij een stort. 

 

Laten we consuminderen en een beetje meer leven volgens de een zijn dood is de ander zijn brood. Maar dan niet op het massale wereldniveau. Gewoon ieder binnen ons kunnen. Want hetgeen ik hier vandaag van het stort heb getrokken, dat houd niet op met 100 uitgespaarde euro's. Of met 3 krokodillen die hun huid afstaan voor een tassie. En als ik die koffers in een winkel moet gaan kopen,  ik heb het voor de lol nagezocht, ben ik 269 euro kwijt. Buiten dat is kwaliteit als deze koffers, tegenwoordig alleen al zeldzaam.

 

Maar consuminderen mag niet, consumeerderen mag wel. Als je zo denkt, dan denk ik bij mezelf als ik de politiek hoor: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Als je mensen gaat verbieden, die recyclage in de meest letterlijke vorm toepassen, om te recycleren... Wat ga je ze dan opleggen om een pokkedure warmwaterbron in hun huis te laten installeren, omdat je dan ineens wél voor het milieu opkomt? 

 

Als je mensen in de consumptiemaatschappij wilt houden, dan dien je ook de kleine recyclage te eren. En niet te weren. Of dachten jullie dat de armoede minderende was? Door alle regeltjes die haaks op elkaar staan, ontneem je als consumptiemaatschappij die een continue cashflow moet hebben (en heeft, niet te vergeten!!), de kleinere hun brood. Waar ze vaak toch al weinig brood hebben. Dus wie zorgt hier nu voor wiens dood, vraag ik me dan af..

 

Recycleren kun je leren. Probeer het eens. Gezien mensen niet willen, want we kunnen wel, zijn we op een gegeven moment genoodzaakt om te MOETEN....

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annerieke Smits-Vermeulen
2 maanden geleden

Geweldig!

De Rechte Kronkel
2 maanden geleden

Dank je wel, Annerieke.

Groetjes