Struisvogelpolitiek

Gepubliceerd op 2 november 2021 om 14:10

Goed, daar gaan we weer, we knallen er nog eens een blog uit.. Gewoon omdat het kan. De titel verraad het onderwerp al. We gaan het hebben over de kop in het zand stekers. Over de splintervinders en de balkverblinders. De spiegelbeelden in het spiegelpaleis. Over de tunnels van deze visionairs. Over de angsten van deze hazen. Over de onzekerheden van deze kwikstaartjes. En over de zenuwen van deze cocker spaniëls.

Struisvogels, je hebt ze in tegenstelling tot wat je in de biologie vind, in alle soorten en maten. Je hebt ze in de simpele, kalende, niet zo slimme narcistische complotdenkende versie. Je hebt ze strak in het pak, met van in de broekzak tot de nek van het colbertje een hark. Je hebt ze ook als de moeder aan de haard, die het hele huishouden regelt met een rotvaart. Je hebt ze in een breed pluimage aan verslaafde versies. Je hebt ze in volgetattoeerde versies. En in helemaal lek gepiercte versies. Je hebt er "met nen hoek af" zoals we dat in bels zeggen, en je hebt er die gewoon niet meer te lijmen zijn en er nog slechter uitzien dan de gebroken chinese vaas van je oma. Je ziet al waar ik naartoe wil: iedereen struisvogelt wel eens in zijn leven. Ook ik. 

 

Struisvogelen heeft vooral met onwil te maken. De onwil om iets te willen doen, of iets te willen zien, of iets te willen horen. Mijn moeder: wil niets, maar dan ook niets horen over de wappies. De wappies: willen eigenlijk niets horen over coronaregels, corona misschien tot daaraan toe, maar de regels.. dat is een brug te ver. De politiek: die willen niet horen wat de wappies te zeggen hebben. De moeder aan de haard, die wil niet van de man des huizes die dagelijks brood gaat verdienen op een ander, horen hoe zíj het huishouden moet regelen. De verslaafde wil niet horen dat ie moet stoppen met zuipen/slikken/spuiten, en wat er tegenwoordig allemaal kan. Degenen met nen hoek af, die hebben vaak al hun eigen hele andere belevingswereld, met andere perspectieven, dus die zijn vanwege de ontbrekende hoek niet in staat misschien, maar als ze wel in staat zijn, willen ze vaak evengoed niet horen dat ze hulp nodig hebben. 

 

In de vorige alinea zie je met de voorbeelden die gegeven worden, dat er zelfs in het struisvogelen meer bij komt kijken dan alleen struisvogelen. Want de eerste voorbeelden gaan nog over struisvogelen an sich. Maar de voorbeelden op het einde van de alinea, gaan niet meer zo over struisvogelen, dan wel over eigenlijk puur negeren. Er is dus een fijne lijn tussen struisvogelen en negeren. Tenminste voor mij dan toch. Struisvogelen is er helemaal niets over willen horen en naargelang de situatie daar actie toe ondernemen. Negeren is het wel horen, maar gewoon doodzwijgen. Dus geen actie ondernemen. Het is er niet. Het bestaat niet. Bij struisvogelen schieten mensen in de pissigheid en strijd. Bij negeren niet. 

 

Een verslaafde WEET bv wel dat hij moet afkicken van het spul dat hij tot zich neemt. Dus hij hoort de verslavingszorger of hulpverlener of vriend echt wel tegen hem zeggen van "je moet eraf". Maar vervolgens negeert ie het. Een beetje zijn schouderophalend, stilzwijgend naar de grond kijken en instemmend knikkend dat je gelijk hebt, maar vervolgens zijn volgende biertje/jointje/pilletje bestellen/aansteken/innemen. 

 

Een struisvogel DENKT dat hij weet wat hij weet. En hij DENKT overtuigd te zijn van hetgeen hij weet. Maar hij weet het niet. Mijn moeder zei vroeger wel eens: "Rechte Kronkel, ge moet niet denken, ge moet weten". Waar ik jong en eigenwijs dacht: ik denk dus ik weet, bleek dat naarmate mijn leven vorderde toch net even een tikkie anders, maar dat is een andere blog.

 

In ieder geval, de struisvogel weet niet. En waarom weet hij niet? Omdat hij met die verdikkese kop in het zand zit. En steek jij je kop maar eens in het zand, net zoals je je kids je misschien laat ingraven aan het strand in de zomer, maar je weet niet wat er boven het zand gebeurd. Behalve als het vloed word en het water langs je oren, zo je neusgaten binnen gaat sijpelen, waardoor je vervolgens wild proestend en druk zandhappend je kop uit het zand rukt. 

 

Waar ik een beetje heen wil... Snappen jullie struisvogels dat jullie jezelf echt geen voordeel ermee doen? Dat jullie jezelf des te meer in de positie van de crash test dummie in de gloedje nieuwe auto plaatsen die zodadelijk tegen een betonnen muur gelanceerd word? Dat de schok, even losstaand van het onderwerp, dadelijk nóg veel groter zal zijn? Dat jullie jezelf ongelooflijk vertragen in jullie eigen ontwikkeling, en zo in je eigen welzijn? En door je eigen welzijn te kort te doen, doe je ook het welzijn van anderen te kort. Immers: wie niet goed voor zichzelf kan zorgen, kan ook niet goed voor een ander zorgen. Wie niet van zichzelf kan houden, kan ook niet van een ander houden. Wie niet op zichzelf kan vertrouwen, zal een ander ook niet vertrouwen. Wie kent deze intussen door de eeuwen heen, uitgemolken cliché's nu niet? 

 

Want draai of keer het hoe je wilt hoor... Dat struisvogelen geeft alleen maar dingen over jou weer. Jouw onzekerheden. Jouw onmachten. Jouw angsten. Jouw trauma's. Jouw wondes. Jouw verleden. Jouw leven. Het geeft NIETS over de andere persoon weer, het geeft weer hoe ver je zelf gaat voor je eigen hokje. Je hokje van veiligheid. Je hokje van vertrouwen. Je hokje van controle. Je hokje van verstand ipv gevoel. Je hokje van utopia. Je hokje van het 1001 nachten in luchtkastelen. Je hokje van damage control (=schade beperking). Het geeft alleen maar weer in wat voor een KRAMP je je leven lijdt. En ik zet het expres met een lange ij. Voor eventuele taalmensen onder ons, die me ALTIJD mogen wijzen op taalvouten, maar dit is dus eendje met opzet. ;-)

 

Ik ben de laatste tijd erg veel aan het nadenken over dit thema, of dit onderwerp, hoe je het noemen wilt. Dit omdat er een bepaalde grens in mezelf bereikt is. Dit omdat ik merk hoe zeer mensen in die fuik kruipen van "wil ik niet horen" of "oeh nee dat is negatief dat wil ik niet lezen". Of dat ik gemerkt heb dat mensen die me 1 keer gezien hebben, me blijkbaar als radio actief beschouwen (Geigerteller iemand?), of besmettelijk, of niet bestaand, of tja.. irrelevant? En dan gek staan te kijken als je besluit het struisvogelgedrag te gaan spiegelen...

Tja, dan schiet die kop ineens WEL uit het zand hoor, want dan ben ik het water dat via de oren, de neus insijpelt. En mensen die me kennen weten: ik hou van frietjes omwille van: het ZOUT. Dus ik ben écht wel zout water dat erdoor komt sijpelen. Doe ik niet expres, is gewoon hoe ik samengesteld ben. En des te droger een zoutbron word, des te hoger het zoutgehalte in het water word. Is gewoon basale natuurkunde. Fysica? Hmmm...

 

Dus, dan schiet die kop uit het zand. Hoestend. Proestend. En vooral: protesterend. Want, ineens doet de rest van de wereld iets wat ze DACHTEN buitengesloten te hebben. Hij sijpelt binnen. Hij dringt door. Er is wat veranderd. En namelijk ik. Ken je de spreuk "Mensen zeggen pas dat je veranderd bent, als je niet meer doet wat ZIJ willen dat je doet"?? Nee? Nou bij deze dus. Deze spreuk gaat hier prima op. Want immers: de zee in deze beeldspraak, die doet zoals ie altijd al gedaan heeft: eb en vloed, komen en gaan. Doet ie al eeuwen zo. En dat doet ie prima. Maar de struisvogel, die helemaal niet gemaakt is om continu met zijn kop in het zand te zitten, waant zich wel aangevallen door de zee. Vandaar zijn heftige reactie toen zijn kop uit het zand kwam. 

 

De struisvogel is het slachtoffer. Altijd. Zoniet, dan draaien ze het wel zo. Kijk maar rond je heen, ik weet zeker dat je een paar struisvogels in je kringen hebt... Of misschien ben je mans of vrouws genoeg om in te zien dat je dat zelf ook op bepaalde vlakken doet. Ik ben daar in elk geval niet te laf voor, dat kon je in het begin al lezen. Een struisvogel is heel verontwaardigd dat de wereld leeft. En niet gewoon loopt volgens het stramien van de veilige zandkorreltjes in dat veilige hokje. Maar dat is allemaal een illusie. 

 

Een hopelijk voor jullie, verkorte versie van een lang verhaal: als je op het strand bent, neem maar eens een hand vol droog zand van de grond. Probeer zoveel mogelijk zand op je hand te bewaren. Hoe denk je dat dat het beste gaat lukken? Door je hand dicht te knijpen of door hem open te laten? Spoiler: het meeste zand blijft op je hand, door je hand gewoon open te houden. Want de handvol zandkorrels die je in je hand hebt, zal zich reduceren tot ongeveer 3/4e of de helft als je je hand dichtknijpt, in een poging het zand in een "holletje" te bewaren.

 

De struisvogel knijpt dus uit alle macht zijn poot dicht. En struisvogelt gelijk nog wat verder, want weigert in te zien, dat des te meer ie de controle over dat zand wil, des te minder ie het heeft. Des te meer hij het zand in veiligheid wil brengen en houden, des te onveiliger ie het maakt. Des te meer dat ie zijn gevoel uitschakelt en luistert naar zijn verstand dat zegt, samenballen die hand, des te meer verlies dat ie lijd. En zo gaat ie van struisvogelzaak 1 via drijfzand naar struisvogelzaak 2, 3, 4 ....

 

Nu ga ik even een vergelijking maken met een rubberen elastiek, dit voor het verschil van struisvogelen naar negeren weer een beetje beter in perspectief te zetten. 

 

De struisvogel is als een elastiek die altijd gespannen staat. Misschien ken je het als kind, of misschien als volwassene nog wel: je neemt je boterhamdoos mee en hij sluit net niet goed, dus wat doe je? Stiek errond en hoppa. Je hebt grote dikke stieken, en je hebt kleine dunne stieken. We hebben het hier over de standaard bruine stieken van de doe het zelf ofzo. Super? Als je als postbode werkt, verzuip je waarschijnlijk in die dingen. Ik spreek uit ervaring. Eh... waar koop je die ondingen allemaal.. anyway jullie weten wel welke ik bedoel.

 

De struisvogel is dat dunne kleine stiekje, dat helemaal STRAK rond die brooddoos zit. Als je er een paar langs elkaar hangt en je brooddoos een klein beetje ingedeukt is, kan je nog een best akoestisch mopje muziek op je brooddoos klaarkrijgen na enige oefening. En zo ben je dan vrolijk aan het jammen met je matties in de lunchpauze, tot na 5 keer je snaar tokkelen, je snaar springt. PATS! Een klein slangetje dat supersonisch snel in je vingers bijt en je met brandende vingers achterlaat. De horror. Het verraad!!!

 

Jij bent het slachtoffer: dat stiekje heeft me pijn gedaan!! Een struisvogel denkt dan niet van: nee ik ben geen slachtoffer, ik ben de oorzaak. Als ik gewoon beter nagedacht had, dan had ik dikke stieken gepakt en had ik nu nog 'duelling banjo's' (pa deze is voor jou) zitten spelen. Zie je de gedachteKronkel? Je gaat van slachtoffer en boos op een onbenullig stiekje, dat er helemaal NIETS aan kan doen. Naar realisme, die kop UIT het zand, en dus inzien dat het stiekje er niets aan kan doen, maar jij wel.. Dat je niet boos dient te zijn op dat stiekje en dat áls er al een slachtoffer is, het wel dat onbenullige stiekje is. Of word jij ook graag als een hamrollade in je werktenue gepropt misschien? Naar boos op jezelf, want je bent de OORZAAK. En de oplossing. En het probleem. 

 

En dan heb je de negeerders. Heel ander slag. Die stemmen hun gitaar voor de lange termijn. Die hebben rond hun brooddoos van die dikke bruine stieken. Stieken die vast, doch comfortabel je brooddoos omhelzen als een warme knuffel op een regenachtige dag en toch netjes dichthouden. En ok, je kan er dan misschien geen hippe flimsy deuntjes op spelen, maar met de diepe bastonen die deze snaren voortbrengen... Een stevige song als Thunderstruck (specialleke: MUST SEE eigenlijk) moet wel lukken lijkt me.  En wedden dat je het einde van het nummer haalt, zonder dat je elastieken springen? Mét een encore???

 

De negeerders die weten dat ze de oorzaak en de oplossing zijn. Ze kiezen om er niets mee te doen. Nahja, dat is toch hetzelfde als de struisvogels, zal je zeggen? Ja en nee, ze kiezen voor het beste te maken van wat ze hebben of zijn of weten op dát moment in hun leven. Maar ze wanen zich heus niet allen slachtoffer. Iemand die negeert, reageert wat dat betreft veel rustiger en gelatener, dan een struisvogel. Een negeerder zal eerder zeggen, het is wat het is, en verder gaan en op zijn tijd zijn dingen doen. Hij verschuilt zich niet voor wat hij is: een mens met gebreken. Zonder de pieken en dalen die de struisvogels wel hebben. En ja ook bij bv verslaafden zijn er genoeg slachtoffers die NIET zien dat ze zelf de oorzaak en het gevolg zijn. Daar steek ik mijn kop echt niet voor in het zand als je daar op doelt. 

 

Na dit hele epistel... eindig ik met mijn mening over het struisvogelen. En die kan misschien tot op het botte af zijn, maar dat heeft dan te maken met omstandigheden. 

 

Mijn mening: 

 

Als je het nodig vind om te struisvogelen is dat prima, maar besef heel goed, dat je door struisvogelen andere mensen een prijs laat betalen, een lening laat inlossen, die alleen de jouwe is. Je kan jou wondes (wonden?) wel door en via een ander willen lijmen en herstellen, maar dat zal nooit lukken.

 

De enige manier waarop je echt kan herstellen is door je kop uit het zand te trekken en aan de bak te gaan staan. En zoals dit voor jou geld, geld dit voor mij ook.

 

Struisvogelen is handig op de korte termijn, maar het helpt je echt niet op de lange termijn. Sterker nog, doordat je door omstandigheden als corona al struisvogelt, ga je alleen nog maar meer struisvogelen bij elk nieuw ding wat naar boven komt. Wat negatief is voor jou. Wat slecht voor jou voelt. Wat je triggert. En je kan op je kop gaan staan als op je voeten in het zand, dusdanig dat alleen je witte STAARTJE nog uit het zand komt.

Bedenk je dan: Je bent eerder je staart kwijt, dan dat jij uit het zand bent.... 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annerieke
een maand geleden

Wat ben je toch een woordkunstenaar! Prachtige woordspelingen en vergelijkingen! Leuk om te lezen, ware het niet. dat er achter deze tekst ook heel veel leed kan schuilen! Liefs, Annerieke.

Rechte Kronkel
een maand geleden

Hoi Annerieke,
dank je wel voor het compliment. :)
Groetjes
Rechte Kronkel