Burenperikelen: het vervolg

Gepubliceerd op 14 november 2021 om 17:08

Ja hoor, hier zijn we weer, burenperikelen 2, dus je weet al genoeg. Nadat ik burenperikelen had geschreven, en ik er gewoon klaar mee was... Riepen de buren ineens "PLOT TWIST!" en besloten ze doodleuk om nog wat verder te gaan. Je weet wel, gewoon omdat dat kan in die bekrompen rozijnenhersentjes van ze. Dit word een piswoeste blog, met hopelijk een iets minder piswoest einde. Dus: bare with me till the end, please. (= houd vol tot het einde aub)

Want wat vonden de buurtjes nou leuk om te doen? Nadat R. de Bruut een andere tuin onder handen nam, en daarbij zijn eigen tuin ook nog even met de pincet naging, úiteraard! Besloot ie doodleuk onze pas geplante beukenheg af te toppen met de snoeischaar. Ongevraagd. Op onze eigendom. NIET op de scheidingslijn. GEEN hinder voor hun. Op de hinder na die ik je in het vorige blog al beschreef: ze konden in de toekomst niet meer van achter de geraniums heel de straat in de gaten houden.

 

Want dat is dan ook gelijk de ENIGE reden, dat de passief agressieve buren de beukenheg getopt hebben. Want alleen de kant van waar ze kijken vanuit hun zetel, is het afgetopt. De heg dan aan de voortuin verder aftoppen aan de voorkant, dat dan weer niet. Maar waar het hun hindert, en ik zeg je: de heg is net 50 cm hoog, daar gaan ze snoeien. Ongevraagd nogmaals. De planning was om het volgend jaar af te toppen, ze mochten namelijk nog een klein beetje groeien. Zowel van de wet, als van ons. Dus ze hadden helemaal NIETS te maken met de beukenheg. Gluiperige, kleine stompvingertjes vanaf houden dus. 

 

Blijkt dat de conifeer IN HET MIDDEN van de voortuin, ook een doorn in het oog is. Want blijkbaar, vertelde mijn man overlaatst, heeft hij daar ook alweer de nodige keren commentaar van gehad. Want "hij groeit te hoog en het is een lage struik". Nee, ***buren, hij groeit gewoon in jullie nieuwsgierige aagjes ogen zichtveld, meer niet. Maar ja, zoals we weten schromen jullie niets. Ik zal bepaalde vernomen details over jullie, die jullie eigenhandig bevestigen, zonder dat jullie het doorhebben, de lezers maar besparen. Maar dank voor jullie bevestigingen tot nu toe. 

 

Nou buren, weet je nog de 2 bomen van de vorige eigenaar van dit huis, die jullie zo graag wegwilden en uiteindelijk (op laffe manier) wegkregen? Ik heb gezien dankzij internet en google maps, over welke "bomen" het ging.. het ging om 2 relatief hoge, maar naar JULLIE termen, tot in de puntjes verzorgde coniferen hoor. 2 stuks...2!!! Die, wederom: IN jullie zichtveld stonden. Ik weet niet wie jullie denken te zijn, maar denken jullie dat de wereld en alles wat daarin hoort en staat, gemaakt is voor jullie en om aan jullie wensen te voldoen? Aangezien je je zonder problemen toeëigent wat van een ander is?

 

Je denkt te zeggen te hebben wat een ander al dan niet laat in zijn privé, maar je eigen gedrag onder de loep nemen, daar schuwen jullie als de neten van. Maar wel voor de schone schijn met die neus in de lucht blijven lopen... Jullie hebben toch zoveel vrienden, zeggen jullie zelf?? Bemoei jullie daar dan mee, ipv andere mensen het leven zuur te maken, omdat je je eigenste leven niet onder controle krijgt of omdat het niet loopt zoals je wilt.

 

Beste H. de Hypocriet, weet je nog dat je over de buum van nr 17 roddelde, dat die meneer met zijn snoeischaartje en zijn stoeltje altijd supernetjes de voortuin bij hun bijhield? En dat je dat, naar je eigen letterlijke woorden, zo "ne zijige (=halfzachte) kerel" vond? Dat je er een beetje ENG van werd? Dat je er helemaal KRIEBELIG van werd als je hem bezig zag in zijn voortuin, iets wat voor hem ontspanning brengt in bepaalde moeilijke tijden, weet ik na communicatie met deze meneer? Nou H. de Hypocriet, je TOPT hem!!! Ik durf te wedden als je eerlijk in de spiegel kijkt op dit onderwerp, dat ie in duizend stukjes uiteen barst. Want je bent veel erger dan hij is. Daarbij is het karakter van de meneer en mevrouw van nr 17 nog eens tien keer zo aangenaam dan dat van jullie. Met buren als jullie, heb je geen vijanden meer nodig namelijk. 

 

Jullie gingen de grens al over, door zonder overleg jullie afdak van achter tegen onze muur aan te bouwen, zodat wij bij het vervangen van het dak daarmee zaten, maar he, dat was voor jullie luxe wel weer beter, toch? Vervolgens gingen jullie de grens over, door denken te kunnen bepalen wat wij in onze achtertuin doen. En nu zijn jullie de grens over gegaan door je toe te eigenen, wat van een ander is. Zonder scrupules en zonder fatsoen. Zonder maar enig overleg. En dan tellen we het honden-rolluik-raam-deur-gezanik van jullie niet eens mee he. Keep that in mind, will ya? 

 

Als jullie denken dat ik hier woon, om aan jullie eisen te voldoen, dan heb je toch mooi de verkeerde voor je. Want er is een dier ontwaakt, dat een héle lange winterslaap heeft gehad, en dat dier heeft honger. En het weldadige jachtseizoen is zojuist begonnen....  

 

***

Zo, dat was de dierlijke versie, nu gaan we naar de beheerste versie. 

***

 

De buren hebben dus onze beukenheg getopt. Was de bedoeling helemaal niet, dat was pas gepland voor volgend jaar. Hierdoor heeft de buurman ze eigenhandig beknot in het groeien in de hoogte. Zover wettelijk bekend is, mogen we een hegje zetten tot 1 meter. Laat die 1 meter nu nét een tikkie te hoog blijken voor de zin van onze buren. Of het zitvlak van hun zetels te laag. Is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. 

 

Perceptie daar komt het allemaal op uit. Het bovenste stuk, boven de sterren is het meest LELIJKE stuk van mezelf dat ik laat zien. Dat is niet mijn normale niveau, geloof me. Maar ik heb dit toch gedaan, omdat het herkenbaarheid geeft bij mensen. Dit is een "banale" burenfitty. Een kiezel op een pad, waar je de bergen nog moet gaan verzetten. Maar iedereen (her)kent die initiële modus van: "en nou ga je te ver!". En om aan te tonen dat we allen hetzelfde zijn. En welk voorbeeld kan ik dan beter nemen dan mezelf? Nou in dit geval zijn de buren er ook bij betrokken, maar dat is een beetje hun eigen schuld. 

 

Het meest MOOIE deel van mij zegt: "och laat gaan. Hou evengoed van ze, want ze hebben het meer nodig dan jou. Anders gedragen ze zich niet zo. Keer die andere wang toe. Ze zijn ongelukkig in hun leven, ze zoeken iets wat ze niet vinden. Blijkbaar hebben wij iets van wat zij zoeken/missen/verlangen, anders pintenneuken ze niet zo. Laat zien dat je je naaste liefhebt als jezelf. Geef het goede voorbeeld. Want wie goed doet, goed ontmoet. Doe bij een ander niet, wat je zelf niet wil dat bij jezelf geschied. Laat je niet meezuigen in de krochten van hun noden. Ga niet hun prijs/hun "lening" (psychisch) betalen, want die staat niet op jou naam. Sta er simpelweg boven." 

 

Dus het komt neer op perceptie en keuze. Hoe besluit ik zelf om het te zien. En welke keuze maak ik uit de opties die ik heb, gericht op de toekomst. Er bestaat een spreuk en die spreuk zegt het volgende: "vergeef ze niet voor hun, maar vergeef ze voor jezelf, omdat je recht hebt op vrede". Of iets in die trant, maar ik zit er niet ver langs. Het is even zo uit die botte kop van me getrokken, waar de adrenaline nog stuiptrekt van mijn lelijke kant. Mea culpa, ik ben gewoon menselijk. 

 

En nog een spreuk: "Dat waar je kwaad van word, dat controleert je." De buren worden kwaad van onze tuin en dat we hem niet naar hún wens onderhouden. Wat zegt dat over hun? Hebben ze smetvrees of houden ze gewoon van een mooie tuin? Vervelen ze zich? Hebben ze niets beters te doen? Is het egoïsme? Wat proberen ze vervuld te krijgen? Waarom werken ze door zulke zetten, bewust een relatie van verstandhouding en wederzijds begrip naar de kl*ten? Waarom denken ze niet slimmer?

 

Allemaal vragen die je jezelf kan stellen, maar het feit blijft dus dat onze tuin hun "controleert". 

Omgekeerd werkt dat evenzo. Ik word gecontroleerd door mijn irritatie aan hun gezeikstraal.

 

Wat zegt dat over mij? Ben ik zo lui? Ben ik zo makkelijk? Ben ik egoïstisch? Ben ik onverschillig? Welke communicatieve vaardigheden moet ikzelf nog onder de knie krijgen, waardoor ik minder heftig (lelijke kant zegt nu: kom op man, 4 jaar bijten jullie al op je tanden) reageer op het feit dat mijn privacy, voor mijn gevoel, ongewenst betreed word? Wat zit daar bij mij achter dat ik dat zo voel als een indringer, terwijl: waar gaat het over? Een f*ck*ng voortuintje!! Een onbenullig beukenhegje!! Als het niet om te janken was, zou je je er een breuk om lachen. Heb ik zelf niet door dat ik of wij dingen veroorzaken, omdat er nu eenmaal altijd dingen zijn aan jezelf die je niet in de gaten hebt?

 

Bv: iemand die standaard knoerhard praat, op dusdanig volume dat je oren ervan gaan tuuten... ik durf te wedden, dat 9 van de 10 als je die persoon aanspreekt dat ie knoerhard praat, ie zegt of schrikt, dat ie het zelf niet in de gaten had. En vervolgens misschien zelfs rood aanloopt, omdat het eigenlijk nooit zijn bedoeling is geweest om knoerhard te roepen. 

 

Dus perceptie is het begin weer. Zij kijken zus, wij kijken zo. Het mooiste zou zijn, als je die percepties gewoon in alle eerlijkheid langs elkaar kunt leggen, of over elkaar. Een beetje als blauwdrukken voor een huis: de loodgieter heeft een blauwdruk waar hij de leidingen moet maken, een electricien heeft weer een blauwdruk van de draden en de meterkast, de architecht een blauwdruk van muren en deuren. Verschillende oogpunten op hetzelfde onderwerp. 

 

Los van elkaar, weet elk van de verandwoordelijken prima wat ze moeten doen. Maar als je de blauwdrukken over elkaar legt, krijg je pas een volledig zicht op het feit, dat je daar met 3 een volledige huis aan het bouwen bent. Dan pas heb je een volledig beeld van waarom die leiding daar moet, en niet daar, of waarom de meterkast beter in dat hoekje zit en niet in dat, of waarom die muur daar cruciaal is een een draagmuur is. Dit is overigens erg simplistisch uitgelegd hoor. 

 

Maar alle drie die zichtpunten, maken een keuze, om samen aan een geheel te bouwen. En dat is wat je in een buurt ook moet doen. Met respect gewoon naar elkaar. Meningen verschillen, daar ben ik het beste voorbeeld van zoals je kunt zien, en ik ben niet beter als de buren. Ik vind hun bekrompen zeikstralen, zij vinden mij een ma flodder. Whatever. Dus nu kunnen we op de verschillen blijven hangen en ieder vasthouden aan ons eigen blauwdrukje. Om vooral in hun geval en pun intended, te zorgen dat het hofje van ieders voordeur proper is. En om maar niet te moeten zien wat onze eigen bijdrage, in minder- en meerwaarde, is aan het grote geheel waar je uiteindelijk toch met zijn allen weer deel van uitmaakt. Of je het nou wil of niet.  

 

Terwijl het veel waardevoller en stabieler is, om te zorgen dat de blauwdrukken over elkaar komen te liggen. Dan heb je pas echt een stabiele basis en vorm van naaste burenliefde. Pas dan betekent het spreekwoord: "beter een goede buur, dan een verre vriend" iets. De buren aan de andere kant van ons, niet tegen ons aan dus (wij 2 onder 1 kapje), getuigen van veel meer begrip betreffende dat spreekwoord. 

 

Ieder zijn eigen huis en huishouden en we letten wel een beetje op elkaar. Zoals als de kat van hun weg is en een tijdje weg is, kijken we mee uit ernaar. Of pas liep hier alles in het honderd en was ik met 5 dingen tegelijk bezig, poort buiten vergeten dicht doen, en was de hond naar buiten gelopen. Dan hadden ze hem zien lopen en bedacht van "he volgens mij is dat de hond van de buren" en die kwamen ze dus even terugbrengen. Kijk, zo kan het ook. Geen vijandigheid, en gewoon ieder zijn ding. En als er iets is, dan gewoon toch er zijn. Hoeft allemaal niet plakkerig, maar wel stabiel en positief. Daar heb je veel meer aan in de kern. Prima buren aan die kant. 

 

Maar dus... eindconclusie... IK GA WONEN BIJ DIE VERRE VRIEND!!! Hahahaha, nee hoor, grapje.

 

Eindconclusie: het gezeik zegt meer over hun dan ons. Dat ze andermans eigendom toeëigenen of blijkbaar als dusdanig bezit zien, dat ze er hun plan mee mogen trekken, zegt meer over hun dan ons. Dat zij met argusogen, verscholen vanachter hun prullaria op de vensterbank, de buitenwereld willen, sorry móeten, aanschouwen van zichzelf, zegt meer over hun dan over ons. 

 

Omdat het allemaal meer over hun zegt dan over ons, eindig ik ook deze blog met: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Dus laat ik alles wat van hun is, bij hun. Maar vergeet niet: in 1 ligt nog steeds het antwoord op alle vragen. Zelfs in deze dualiteit tussen wij en zij, is er toch eenheid. Want we zijn niet alleen in deze dualiteit. Beiden kanten hebben mensen die het herkennen, dus weer eenheid. Booyah! 

 

Fijne dag, en eindig hem met een oprechte glimlach. En dankbaarheid, dat je niet zulke zeikstralen bent als de buren bent, of mijn temperament hebt. Dank je hemel daar maar op die blote knietjes voor hoor. 

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.