Medisch traject

Gepubliceerd op 30 december 2021 om 21:42

Ja, voor jullie beginnen: jullie hebben gelijk, ik heb jullie verwaarloosd. Mijn oprechte excuses, ik schaam me diep! Teveel omstandigheden, te weinig tijd. Een 14 weken lang durend, vrij intensief traject, bij de laatste halte voor eventuele verbetering, helpt daar ook niet echt aan mee. Maar ik ben er weer, beter laat dan nooit toch? Lekker in het midden van de feestdagen als je uiteraard wel wat beters te doen hebt dan een muffe blog lezen. Maar goed, als je hem leest, dan is er vast iets dat niet muf is, dus hoezee voor mij! Wiehie!

En daar steken we dan van wal. Een tijd niet bloggen wil uiteindelijk niet zeggen dat ik niet brainstorm. Of dat ik niet oplet voor eventueel interessante onderwerpen of manieren om dingen te doen. Het word een beetje een allegaartje van vanalles en nog wat, zodat jullie ook weer een beetje mee op het spoor terug zijn. Maar kerntermen om te onthouden: ik ben een langdradige optimistische pessimist. ;-)

 

Goed, het 14 weken durende traject, hoe kom ik daaraan? In Chronishe pijn kon je namelijk lezen, dat het eindstation, medisch, wel zowat bereikt was. Dat me werd verteld dat ik met de pijn zou moeten leren leven en dat het fenomeen wat eruit kwam als diagnose, bekend was, maar dat de huidige technologie eigenlijk gewoon nog niet zover is, dat de medici er op dit moment iets mee kunnen. Dus een beetje moedeloos, want zeg nou zelf: een leven dat hoogst onberekenbaar is door ziekte of pijn, dat is nou niet bepaald een geweldige toekomst die je tegemoet gaat. 

 

Tot mijn vriendin Trees (naam gefingeerd) me aansprak over een behandeling die haar dochter had gevolgd bij een medische instantie. De instantie is zover ik weet, eigenlijk niet zo heel bekend, maar haar dochter had er goede resultaten behaald. Dus, die loden schoenen maar aangetrokken, want tja.. En de instantie in kwestie per mail benaderd, of ik een intakegesprek mocht en om daarin te kijken of we iets voor elkaar zouden kunnen betekenen. Ik mocht, en het bleek dat er wel wat voor elkaar te betekenen viel. 

 

En zodoende startte een 14 weken lang traject, reeds in oktober. 2 dagen per week, 3u per dag, word er even flink tegen alles 'aangemotst'. Gelukkig deze keer een pracht medisch team bestaande uit Koen, Dino en Julia (wederom: namen gefingeerd). Dit team gaat uit van de verbinding tussen mind and matter. Dus degenen die me kennen weten: "that's right up my alley"! (in het belgisch: das munne meug, in het nederlands: laat maar komen!). Lichaam en geest hangen altijd samen, en mijn lichaam en geest hebben dat helaas intussen al meerdere malen bewezen. 

 

Nu moet ik je eerlijk zeggen... de eerste weken, en dan dus de dagen dat ik geweest was: ik was stikop. Kon mijn ogen niet meer openhouden als ik terug thuis kwam. Gek genoeg had ik tijdens die sessie's het idee dat het allemaal wel meeviel, en dat ik eigenlijk nu pas op terrein kom waarbij het pad een beetje eh... oneffen word... Het voelt nog niet als met blote voeten over legoblokjes struinen. Voor zover je struint over legoblokjes, maar ik heb het voorgevoel dat ik wel een keer op dat punt ga komen. Zomaar een donkerbruin vermoeden. En dat is prima. Wat moet gebeuren, moet gebeuren. Zo simpel is het gezegd. Niet gedaan, wel gezegd, zo gaat het altijd natuurlijk.

 

Psychische arbeid is bij Koen en Julia. Een beetje over allerlei onderwerpen, een beetje uitvissen wat voor vlees er in die kuip zit (is het enkel een speklapje of hebben we hier een black angus?). Waar de pijnpunten zitten, en waar de talenten zitten. De ene wat educatiever als de andere, maar beiden wel werkend met een doel voor ogen. En dat vind ik erg goed. Bij tijden vraag ik me af wat het doel is, maar zoals het spreekwoord het zegt: geduld is een schone deugd. Dus ik kom er altijd weer achter. En dat ligt dan aan mij hoor, omdat er zoveel door mijn hoofd gaat en ik wil vertellen, niet omdat ze niet goed communiceren, want dat gaat erg goed. Goede opdrachten, stemmen erg tot nadenken en zelfreflectie, kennis van zaken en naar wat ik hoor ook aanvullende kennis. Goede tips en trics. 

 

Fysieke arbeid volgt vooral bij Dino (what's in a name he). In het bels zeggen we dan: een beer van een vent! Groter dan mij, wat niet vaak voorvalt (ik ben 1,80mtr), fysieke topconditie (voor mijn gevoel) en "alle vijzen op een rij". Die schijnbaar helemaal in zijn nopjes is, omdat ik een van de weinige lijk te zijn die UITKIJKT naar fysieke arbeid. Was ook het eerste wat ik zei: "ik ben niet vies van een beetje beweging hoor!" Ook daar een opbouw en aankijken van wat mogelijk is en wat kan. Veel kennis ter beschikking, ongelooflijk! Dino is op zoveel vlakken, zo goed op de hoogte, en hij is er best (onnodig) bescheiden over vind ik. 

 

Buiten dat ik kijk naar hun professionele vaardigheden, wil ik uiteraard ook weten welk vlees ík in de kuip heb (ik hou van ribbetjes! En scampi's, maar dat is geen vlees). En ze hebben me allemaal eigenlijk wel verrast moet ik zeggen. Toch nog hoop voor de komende generaties! (god wat voel ik me 120 als ik dat zeg...wat denken jullie? Rollator al maar bestellen of nog even aankijken?).

 

Koen met zijn manier van dingen aanvoelen, humor en directe aanpak, voor mijn gevoel (voor hetzelfde geld denkt ie nu van "meid ik leg nog altijd duizend eitjes onder je reet, who knows).

Dino is een ontzettend veelzijdig persoon, waar íeder mens wel wat van kan leren, jong en oud. Ook al zal hij het zelf misschien tegenspreken.. Zeker ook niet iemand die je op het uiterlijk alleen dient te beoordelen. 

En Julia, ja Julia... zij is een specialleke. De blik in haar ogen, maakt dat ik haar eigenlijk niet beter kan omschrijven als een specialleke. Op de goede manier dus. En nee, ik heb geen affectieve gevoelens naar haar toe. Zoals jullie weten ben ik getrouwd. Met een man he, ff voor de duidelijkheid!!!

 

Mijn lichaam (of is het mijn geest? Hmmm.. even nadenkend over mijn kin wrijvend, met een diepe frons over ijsberen hoor..), besloot tijdens het traject bij hen, ook nog even van zijn oren te maken. Mijn maag begon het een beetje te begeven. S' morgens, nog in het holst van de nacht, wakker worden van de pijn. Geen kant meer uitkunnen. Niet meer kunnen slapen. Letterlijk op een paar uren uitgeput zijn van wat er van mijn lijf gevraagd werd. En zoals gewoonlijk: je kon er geen pijl op trekken. Het was namelijk niet zo dat het elke dag zo was (gelukkig!), het kwam altijd onverwacht. Dus mezelf op een lichverteerbaar dieet gezet, met de tips van Dino erbij. De huisarts erbij en hopen op het beste. Voor de spirituelen onder ons: HET pijnpunt was de zonnevlecht chakra. Knock yourselves out, zou ik zeggen...

 

In ieder geval: er leek een beetje vooruitgang te komen. Tot ik na een week ofzo dacht, dat ik vast wel weer een normale maaltijd kon eten. Normaal als in aardappelen, groenten en vlees. Een verkleinde portie, maar wel wat meer vulling. Gezien mijn linkeroog van de honger zo in mijn rechterbroekzak keek, dat ik bijna een blijvende loenser was. Maar dat was dus misgedacht, want de ochtend nadien werd ik weer wakker met helse pijnen. Mijn rug, mijn migraines en clusters: klein bier tov wat ik voelde. Ik was bijna op het punt om de ambulance te bellen, zoveel pijn en zolang duurde het voor het weg ging. En als er iets is waar ik als de dood voor ben, is het wel ambulances en ziekenhuizen!!! Intussen een dokterwissel en 2 onderzoeken (bloed en echo, en nee ik ben niet zwanger) verder, zo tussen de feestdagen (letterlijk vandaag), zit ik te wachten op de uitslag. 

 

En zoals het een pessimist betaamt ga ik uit van het slechtste, maar gezien het een optimist betaamt en ik erg van kerst hou, ga ik uit van het beste. Lekker psychedelisch, maar iedere zieke kent deze "strijd". Het hangen boven de ravijn, het zwaard van Damocles,.. En om deze spanning een beetje de baas te kunnen, besloot ik om jullie te vervelen met mijn relaas. Gewoon omdat het kan. En om aan te tonen dat er gelukkig nog echt goede en jonge mensen, met een verfrissende kijk op zaken, in de zorg werken. En Julia: ook jij valt nog onder jong, ook al ben je even oud dan mij ;-) 

 

Ohja en om aan te tonen, dat zelfs in een pandemie de zorg echt nog wel goed kan lopen. De snelheid waarmee ik een afspraak kon krijgen, was ongelooflijk. Ik had verwacht veel langer te moeten wachten, logischerwijs gezien de corona en de omicron variant.

 

En alle zorgverleners, zijn ondanks grote druk, allemaal stuk voor stuk even rustig en vriendelijk als zonder pandemie. Ik zou mijn koelte niet zo kunnen bewaren als hun, zeker niet gezien ik in de wachtkamer pas een melding zag "dat er bij agressiviteit en dreigen de politie gebeld zou worden". Als je het nodig vind om mensen die hun uiterste best doen, agressief te benadren en te bedreigen, ben je geen knip voor de neus waard in mijn ogen. Want je wilt wel dat ze jou ook verzorgen als jij wat mankeert. Ik schaam me plaatsvervangend voor deze mensen, want IK vind de zorgverleners allemaal topmensen. 

 

Dank je wel voor je tijd en fijne feestdagen!

 

Word vervolgd.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.