Doen, durven, waarheid

Published on 5 June 2022 at 22:37

"Elke waarheid doorloopt drie stadia. Eerst wordt ze belachelijk gemaakt. Dan wordt ze hevig bestreden. Tenslotte wordt ze vanzelfsprekend aangenomen.", Arthur Schopenhauer.

"Mensen struikelen zo nu en dan over de waarheid, maar de meesten krabbelen haastig overeind en lopen snel door alsof er niets is gebeurd.", Winston Churchill

"Het genoegen kan op een illusie steunen, maar het geluk rust op de waarheid.", Nicolas Chamfort

"Zelfs al ben je een minderheid van één persoon de waarheid is en blijft de waarheid.", Mahatma Gandhi.

"Om de waarheid te ontdekken wordt vereist: afzijdigheid van de kudde. En dat alleen al is genoeg om de mens banger te maken dan de dood. Want de mens is een kuddedier.", Sören Kierkegaard

SPOILER: lange blog, wil je de verkorte versie, dan kan je naar de sterretjes scrollen, daar vind je wel ongeveer een samenvatting. 

Bovenstaand lezen jullie allemaal citaten die op de een of andere manier wel met de waarheid te maken hebben. Citaten uitgesproken of in de geschiedenisboeken geschreven, van grote denkers en kleinere denkers. Knappe koppen en minder knappe koppen. Al deze citaten zijn stuk voor stuk waarheid. Ieder van ons, die over enige vorm van zelfreflectie beschikt uiteraard, kan dit beamen. Of kan zich situaties voor de geest halen, waarbij deze van toepassing zijn. 

 

Ook ik. Onlangs gaf ik iemand goedbedoelde raad. Ongevraagd, dus dat speelde al in mijn nadeel, ik hou daar zelf over het algemeen niet zo van, dus ik besefte dat de andere kant daar ook niet van gediend kon zijn. Maar goed, ik voorzag de chaos aan het eind van het pad al en wilde tot nadenken stemmen. Meer niet. Niet dwingen, niet verplichten, enkel stemmen tot zelfreflectie. Dit met op waarheid gebaseerde feiten, die zich al hadden afgespeeld, dus een voorgeschiedenis. Dit met analyses die elk kind kon maken zonder dat het hoog intelligent moest zijn. Niet naar de mond pratend, want dat was net hetgeen dat ervoor zorgde dat ik tóch het risico zou nemen om ongevraagd raad te geven. 

 

Het gaat namelijk over een investering die niet bepaald aan de lichte kant van de weegschaal is, aan de geldelijke kant, maar ook aan de emotionele kant. Die investering heeft met een beetje pech verstrekkende gevolgen. En die investering kan PRACHTIG mooi uitvallen, en dat gun ik deze persoon ook van harte. Maar de waarheid is dat het niet de juiste investering is voor die persoon. En dan heb ik het niet over timing.

En wie ben ik zal je dan zeggen? Ik ben niemand. Maar ik verplicht ook niet. Ik werp balletjes op waar men met alle realiteit en ernst het best rekening mee houd, gezien de best wel grote gevolgen die eraan kunnen hangen voor de toekomst. 

 

Dus moeite gedaan om een zo min mogelijk aanvallende en negatieve tekst te maken. Zoveel mogelijk vanuit de welbekende 'ik vorm' geschreven. Laten lezen en keuren door mijn man om te kijken of het was zoals ik het wou laten overkomen. Het was duidelijk, maar ook positief. Zeker voor mijn doen, en als mijn man dat zegt, mag je er zeker van zijn dat er al TIG versies aan vooraf zijn gegaan die veel directer en harder zijn. Op erg belangrijke vlakken ben ik namelijk BBE, wat zoveel betekent als botte bijl eerlijk. En ik heb er ook oprecht moeite ingestoken om voorbeelden, argumentatie, onderbouwing en dergelijke, zo mooi mogelijk in te pakken. Omdat ik al weet hoe ehm..."gevoelig" de andere persoon zich voordoet. 

 

Ik verwachtte hetgeen er teruggeschreven werd voor de volle honderd procent, voorgeschiedenis is veelzeggend namelijk, op 1 ding na. Er werden EXCUSES GEEÏST, omdat ik het blijkbaar gewaagd had om goede raad te geven, om waarheden te vertellen die deze persoon NIET wilde horen. Enkel de waarheid. Argumentatie gebaseerd op realistische dingen die konden gebeuren en al gebeurd waren, dus: FEITEN. En "als ik excuses gemaakt had en inzichten verkregen had die ik nu niet had, dan was ik wel weer welkom...…."

 

Degenen die me kennen, zij het aan de hand van de blogs die ik schrijf en online, of zij het in het echte leven, die weten heel goed, hoe dubbel ik heb gelegen van het lachen. En dat ik niet het minste onder de indruk was van deze tactiek, want meer is het niet. Ook getuigt het van een strategisch bijzonder zwak karakter als je op deze manier te werk moet gaan, want enige degelijke argumentatie was nergens te bekennen. Als je dan hoog van je toren wil gaan blazen, doe het dan op zijn minst met een degelijke en inhoudelijke argumentatie.. 

 

Dit sluit dan voor mij ook enige verdere discussie of mogelijkheid tot uitwisselen van ideeën of meningen, het stopt dan ook direct. Gelieve te onthouden dat jullie als lezer een topje van de ijsberg meekrijgen en dat ik dus niet zomaar zeg dat genoeg ook werkelijk genoeg is. Vraag het maar na bij degenen die me kennen voor mijn part. Hier is wel degelijk een heel pak meer voorgeschiedenis aan vooraf gegaan, dan dat ik hier uit de doeken wil doen. 

 

En dit brengt me dan eindelijk tot de kern van deze hele blog. De waarheid. Want het is namelijk niet bij deze ene persoon dat de waarheid blijkbaar het grootste vergiftigde goedje is, wat maar bestaat. Dit was wél de eerste persoon die het waagde om excuses te eisen voor de waarheid. 

 

Hoezo gebied de waarheid excuses dan???

De waarheid is de waarheid. Punt.

 

Stel dat de waarheid is dat je een hersentumor hebt, verwacht je dan ook excuses van die hersentumor ofzo? "Mijn excuses voor het ongemak, gastheer/vrouw, maar ik vond even geen beter stekkie, en ik voel me hier wel op mijn plekkie"???? Jammer joh, want hij zit er en of je gaat er dood aan of je moet onder het mes. Dat is de WAARHEID. Of je het leuk vind of niet. Denken dat ie er niet is, maakt niet dat ie op wonderlijke wijze verdwijnt ofzo. 

Als jij in een blauwe auto rijd, en er komt iemand langs en die zegt "mooie rooie ootoo heb je daar", dan zeg je toch ook "Meneer/mevrouw is kleurenblind? Hij is blauw hoor". Want dat is de WAARHEID. Of je het leuk vind of niet. 

Als baas 1 je afdankt van je werk, omdat ie je incapabel vind om je functie uit te oefenen, kan je nog zeggen: "hij ijlt". Maar als je intussen aan baas numero 5 zit, dan is de WAARHEID dat je incapabel bent voor die job. Of je het leuk vind of niet.

 

En wat gebied de waarheid dan die onveranderlijk is?

Een verandering in je perceptie en je verwachtingspatroon. In je stramien. Ik droom ook van een job als interieurarchitect. Maar ik kan dat medisch niet aan. Dan kan ik kiezen om met een titanium plaat voor mijn kop doodleuk me helemaal kapot te investeren, mezelf een burn out te laten krijgen, waarbij ik mijn naasten ook mee in de put trek.... Of ik kan kiezen om de realiteit en dus de waarheid onder ogen te zien, hoe moeilijk ook, en mijn doelen en dus mijn perceptie aanpassen. Voor mij EN mijn naasten. Voor mijn toekomst EN die van hun. Anders zal ik NOOIT het geluk kunnen vinden in mijn job en leven wat ik zoek. Zoals een van de spreekwoorden hierboven: ""Het genoegen kan op een illusie steunen, maar het geluk rust op de waarheid."

 

En dan heb je een ander aspect in die waarheden. Een aspect dat ik ook overal rond me zie gebeuren. Kleine kringen, grote kringen. Een op een, massa op massa. En dat is het naar de mond praten wat mensen doen.

En de mensen in die ivoren torens zien dat graag, dat het "plebs" zich gedraagt naar hun wensen uiteraard. Die horen de aanbidding van hun ondergeschikten graag, want dat betekent dat ze nog altijd de controle hebben en de macht.

Sinds wanneer is het gerechtigd dat je mensen op heel erg belangrijke zaken naar de mond gaat praten, zónder daar ook maar énig gevoel van ongemak of schuld bij te krijgen????? En dat bij je vips he, dus: naasten die niet naaster, naast je kunnen staan he!!! We hebben het hier niet over je vriendin die vraagt of ze een dikke reet heeft in die rok of die jurk he!! Het gaat hier over serieuze shit, geen oppervlakkige liflafjes. 

 

Wat brengt dat op vraag ik me dan af? Je gaat hypocriet iemand naar de mond zitten praten, terwijl je zelf van een heel andere mening gediend bent. Terwijl je evengoed als mij weet dat de persoon er niet beter van zal worden. En weet je: langs 1 kant begrijp ik dat een beetje: de waarheid is nooit leuk. Je wil je naaste niet teleurstellen. Je wilt het enthousiasme niet dempen. Je wilt ze ondersteunen in hun pad en er voor ze zijn. Maar er koste wat kost voor iemand zijn, ten koste van alles (want dat zal het eindresultaat zijn) is: 1. dom en 2. ongezond voor iedere partij die er maar mee te maken heeft. En toch word die leugen vaak verkozen boven de waarheid. 

 

En dat terwijl, ondanks negatief, de waarheid veel opbouwender is voor alle partijen en slimmer.

 

Waarom slimmer?

Omdat de persoon behoed word van een teleurstelling in zichzelf en een krater in de portemonnee bv. Omdat de persoon zich kan richten op een doel dat wel haalbaar is, en daar het geld dat dan niet in de "verkeerde" zaak is geïnvesteerd, voor kan gebruiken om nóg beter te worden of meer bekendheid te verwerven of klantenwerving bv. Omdat de persoon dan misschien écht leert kijken naar de behoeften, wensen en vooral NODEN van zichzelf bv. En die niet langer door de verwachtingen van een ander laat invullen, maar eindelijk tijd en ruimte en energie vrij krijgt voor eigen dingen.

 

Waarom opbouwender?

Omdat je kan gaan werken aan iets waar je ECHT goed in bent. Zelfvertrouwen gaat de hoogte in, want het is niet wéér diezelfde klote muur. En ja, ook daar zullen teleurstellingen in volgen. Leven is nou eenmaal niet alleen maar rainbows and lollipops and sunshine. (Life is fucking hard if you live it in his deepest depths!! But worth it) Iets totaal anders leren, dan je gewend bent of wilt, is niet makkelijk. Maar die teleurstellingen krijg je psychisch wel een pak MAKKELIJKER VERWERKT, dan exact dezelfde teleurstelling numero 10 bij wijze van spreken. Want je weet a.d.h.v. je voorgeschiedenis en onderzoek, dat je dus wel degelijk daar goed in bent. Dus het is enkel "leergeld" die teleurstelling. En dat leren, doet motiveren. En motiveren zorgt weer voor? Opbouwen. Dat zorgt voor? Een afgewerkt product. Wat weer zorgt voor? Enthousiasme. En dat zorgt weer voor? Blijdschap. Wat op zich weer zorgt voor? Geluk. TADAAAAAA, jazz hands!!!!! En ik ben de pessimist??? Kijk effe in de spiegel jongens. 

 

So what dat je bv geen directrice van een of ander groot winstgevend bedrijf bent, maar een thuisblijfmoeder voor je kinderen en man. Who gives a fuck? De projecties van de mensen rond je geven a fuck.

Omgekeerd ook: So what als je kinderen hebt, en tegelijk directrice bent van een groot winstgevend bedrijf. Who gives a fuck? De projecties van de mensen en de maatschappij rond je.

Als het jou stukken gelukkiger maakt, veel blijer maakt en je alles veel beter aankan, wat maakt het jou dan uit? Wat je ook doet: er zal altijd iemand zijn die opmerkingen heeft, maar zolang je de waarheid volgt, glijd dat van je af als water onder de douche. JIJ moet je leven leiden, een ander moet jou leven niet leiden en KAN jou leven niet leiden. Hoe graag ze het misschien ook voor je willen doen en proberen te doen. En jij moet het leven dat een ander voor je wil, ook niet willen leiden, als dat leven je niets lijkt. Je hebt een keuze, je bent geen boom.

 

En zo komen we op het andere deel van het geheel uit, en dat zijn leugens. Want zonder leugens, wisten we niet wat waarheid was. En liegen doen we allemaal. Ook ik. Ik ga proberen ze een beetje in categorieën te verdelen...

 

We kennen allemaal de zogenaamde "White lies"... Voorbeeldje? Je hebt in je studententijd in de ochtend wat te lang met je vriendinnetje staan snuggelen in het snugglehoekje in het park langs de school en komt daardoor te laat bij je les. Dus je rent allerijl de klas binnen en verontschuldigt je, want je had je verslapen en daardoor net de vorige bus gemist. Omdat je bang bent voor de consequenties van de leraar of lerares. Kleine leugentjes, doen niemand echt kwaad, vrij "onschuldig". 

 

We kennen allemaal de leugens die we aan een ander verkondigen. Voorbeeldje? Roddels bijvoorbeeld. Vaak negatieve commentaar over iemand die je eigenlijk niet kent, maar stiekem wel jaloers op bent omdat die eh... ik zeg maar wat: mooier kan dansen dan jou. Dat schaad de persoon in kwestie. Als je geld leent aan iemand, terwijl je zelf weinig geld hebt, en je vraagt het terug na een al overschrijdende tijd, en de persoon liegt en zegt dat ie niets heeft. Dan schaad die leugen jou. Daarom zijn dat volgens de termen van de maatschappij geen "White lies" meer. 

 

En dan komen we aan de categorie leugens die we onszelf verkondigen. Voorbeeldje? Alle neptieten, face lifts, bottom lifts, make up, nepnagels... Mensen die 200 kg wegen en zich kleden of ze maatje 36 zijn. Mensen die totaal geen levenservaring hebben, maar wel denken dat ze het allemaal weten en daardoor nooit iets aannemen. Denken dat de hele wereld denkt zoals jij denkt. Geld, ook een leugen die we onszelf verkondigen. Status, zelfde. 

 

De laatste categorie in dit lijstje is de gevaarlijkste categorie. Waarom? Omdat deze categorie meer weg heeft van een overtuiging, dan van een leugen. Maar het feit is dat deze leugen enkel zo vaak herhaalt is tegen de persoon die deze leugen gelooft, dat het voor deze persoon een waarheid is geworden. Deze persoon is zo vaak naar de mond gepraat, dat de leugen waarheid is geworden. Dit valt in heel erg zware termen onder eenzelfde tactiek als indoctrinatie.

 

Waarom denk je anders dat je van psychologen vaak voor de spiegel moet staan en moet zeggen dat je goed bent zoals je bent, en dat je mooi bent, ook al voelt het niet zo? Of ziet het er niet zo uit? Dit dient dan om je zelfvertrouwen op te krikken o.a.. Nou weet ik niet hoe het met jullie zit, maar als ik in de spiegel kijk, dan kan ik zeggen dat ik mooi ben, maar er staat nog altijd een stugge meid me aan te staren met dr haar alle kanten uit, in plaats van een eh... gracieuze Lucy Liu die je blik vangt in het voorbij flaneren ofzo... Of een Kate Winslet die als, voor die tijd, klassieke beauty met zwoele, smachtende blik, op de chair lounge ligt te pronken...

 

Maar ff serieus, waar die techniek om draait is: indoctrinatie. Indoctrinatie is: je hersenen een andere waarheid aanleren, dan wat de werkelijke waarheid is, dit om een beoogd doel te bereiken uiteraard. Je doet voor die spiegel, niet meer dan jezelf herprogrammeren. Je indoctrineert jezelf, als het ware. Dit op een vrij onschuldig niveau, zijnde: je eigen wat complimenten geven. Maar je gaat geloven in de "leugen die als waarheid verkondigt word". Daar heb je, als het zo gaat op serieuzere vlakken, je eigen mee op de Lut. Hoezo? Er is altijd wel ergens ter wereld, een of andere onbehouwen, botte, knurft als mij, die er recht doorheen prikt, en je benoemt a.d.h.v. wat je werkelijk bent en doet. 

 

Een gewoonte kweek je op 21 dagen geloof ik dat ik ergens gelezen heb, dus tel maar uit... op 21 dagen heb je een nieuwe handeling geprogrammeerd in pakweg 3 weken of geherprogrammeerd in 6 als je het voor de voet weg zou doen... Nou kan ik me voorstellen dat een handeling net wat makkelijker te implementeren valt, dan een opinie en een gevoel, maar het is dus redelijk "snel" geprogrammeerd. 

 

En dan komt het volgende deel wat gevaarlijk is. En dat is bij alle indoctrinatie. Indoctrinatie is een handig inzetbaar middel, laagdrempelig, subtiel, snel, bijna onmerkbaar voor degenen zonder ervaring, een waar "strategisch wondermiddel" om te verkrijgen en te veranderen wat je wilt. Grote macht, grote verantwoordelijkheid, is een spreuk die ZEKER bij indoctrinatie opgaat. Voor de spiegel, betreft de indoctrinatie alleen jezelf. Tot je geïndoctrineerde zelf, vervolgens de wereld inloopt die NIET geïndoctrineerd is volgens JOU stramien. Die niet zal voorzien in hetgeen jij intussen gelooft dat je toekomt en bent.

 

Voorbeeld: Ik mag mezelf de koning wanen en mensen mogen me dat al naar de mond pratend bevestigd hebben, maar dat maakt nog niet dat ik hem bén. Als jij jezelf binnenshuis voor je spiegeltje wijsmaakt, dat jij de koning bent... dan kom je van een kouwe kermis thuis, als je onderdanen buiten de deur: geen lof voor je zingen, rode loper voor je uitgooien, er geen rij bevallige deernes staat die in katzwijm voor je voeten vallen en dienaars die druiven in je keelgat douwen denk ik zo.... 

 

En dan is de vraag hoe ver je geïndoctrineerd bent, en of je die waarheid onder ogen durft te zien als ie zich aandient. En uit ervaring weet ik, ervaring die geridiculiseerd word door bepaalde personen die dus in hun eigen leugens zijn gaan geloven, dat... des te dieper je in een indoctrinatieproces gaat en zit, des te harder en moeilijker de klap zal zijn als de echte waarheid zich aanbied. Want omdat jou proces geen verf pakt bij die knurft die er recht door kijkt... ga jij uit protest en vooral angst, want je hebt geen controle over de persoon en de situatie, dieper in wat bekend en veilig is voor jou: de leugens. En als je gaat schermen met leugens... Kan je de doodsteek van de waarheid vroeg of laat verwachten. En dan is het niet de vraag of, maar wanneer. En ieder kan dat zelf kiezen. 

 

Besluit je met een titanium plaat, close minded, zonder inhoud, iemand met de beste bedoelingen af te schrijven, omdat je liever in je leugens geloofd dan de waarheid? Omdat je liever alles op een ander schuift door die leugen van een waarheid, dan dat je de echte waarheid diep in jezelf gaat zoeken? Dan dat je gaat verkondigen aan mensen met bakken meer levenservaring, dat jij het allemaal wel weet, alles verkregen hebbende op een zilveren schaal en niet eens de echte waarden van het leven kennende of waarderende? Zo ontwricht zijnde dat het idee van tot diep in je kern voelen, je een dusdanige angst aanjaagt dat je als een struisvogel je kop in het zand plempt en negeert wat zich aandient? En al jaren aandient? 

 

En nu moet ik heel erg denken aan mezelf en mijn eigen moeder in mijn jeugd, of kindertijd, weet even niet meer precies wanneer.... Maar mijn moeder zei altijd: "Kronkel, ge moet luisteren, niet voelen." Nou, mijne naam is dus niet voor niets Kronkel, dus ik zei dan bij mijn eigen "Ik zal wel voelen, i.p.v. luisteren." En dat heeft zij geweten. Maar ik ook. Ik maakte EXACT dezelfde fout als de persoon waar het hier over gaat... die lijnrecht tegenover mij staat... 

 

Zoals het bekende spreekwoord zegt: Door schade en schande. Maar wat ik door die schade en schande heb ervaren en heb geleerd, me eigen heb gemaakt, meedraag, of meesleur, aan kennis heb opgedaan.... Dat zijn dingen die ik NOOIT had gehad als ik enkel maar geluisterd had. 

En ja, mijn leven zou dan ongetwijfeld een stuk makkelijker zijn geweest, als ik wel geluisterd had. Mijn moeder zei dat namelijk niet voor niets, je weet wel: ouder, wijzer, levenservaring. Maar als KIND denk je "ja hoor zal wel." Maar ze had gelijk: zij vertelde de waarheid, waar ik koos voor de leugen...

 

Maar heb ik spijt? Noop. Heb ik vervroegd grijze haren? Joop. Nog altijd verkies ik levenswijsheid boven boekenwijsheid en gehoorde wijsheid. Want zoals al tig keer is gebleken: waar het leven en de waarheid altijd consistent is, zijn de boeken en de (gehoorde) leugens dat niet. 

 

***********

Mijn raad was goed bedoeld, diende om tot nadenken en zelfreflectie te stemmen... Mijn raad bestond uit feiten, argumenten, waarheden, nu en in de toekomst eventueel te verwachten waarheden. Kiezen zoals ik deed bij mijn moeder: "ik zal wel voelen, i.p.v. luisteren", dat is helemaal prima. Eigen keuze, eigen gevolgen, geen probleem. Ik probeerde alleen de blik te verbreden van een tunnel, naar een horizon met landschap... Meer niet, dat iemand het opvangt als een oordeel, zegt dan meer over die persoon dan over mij. Zegt meer over hun trauma's dan die van mij. De persoon heeft me er nooit persoonlijk achter gevraagd verder, terwijl er alle kansen waren. Leugens krampachtig geloven was belangrijker, was de eerste go to, die maakte dat zonder nadenken en bezinken, de boel opgeblazen werd.

 

Excuses EISEN voor waarheden, dat gaat te ver... Dat bevestigd alleen maar hoezeer die persoon verwikkeld zit in het web van leugens. En de persoon ziet het zelf niet eens... Als ie met al de arrogantie die ie aan de dag legde, meent het recht te kunnen EISEN om excuses te krijgen voor waarheden en uiteraard nog VERWACHTEN dat die dan ook zullen komen ook, omdat er in de vingers geknipt is en er normaal gezien een reactietijd is van 1 seconde op "bediende wenken". Wie denk je dat je bent, de prinses op de erwt? Eerder "De kleren van de keizer".

 

En deze persoon vergeet 1 ding, 1 waarheid: aangezien ie nooit de moeite heeft genomen om me te leren kennen, heeft ie geen flauw benul wie of wat ie tegenover zich heeft. IK heb geen schrik om alleen te eten aan de tafel namelijk, want ik weet wat ik meebreng... maar met wat ik tot nu toe zie... is deze persoon er als de dood voor om alleen te moeten eten...

 

Als u niet kan incasseren, moet u niet uitdelen. Een levensles die ieder, die in eigen leugens gelooft,  even onder "te verkrijgen inzichten" moet plaatsen. Samen met: "wilt u niet oogsten, dan moet u niet zaaien" en "wat u niet wilt dat u geschied, doet dat ook bij een ander niet"... en zeker niet als u het niet aankan. 

 

Dank u. 

 


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.